Inosente de Leche

let me get one thing straight here... i'm not! (shit, ang luma ng joke! hahahaha!)

pero, eto, seryoso na... let me get one thing straight here... siguro naman alam ng lahat kung ano ang ibig sabihin ng "masahista" sa online world diba? kung hindi mo alam, baka ikaw itong nakatext ko last time.

isang araw, habang abala ako sa mga bagay-bagay na hindi ko na maalala, may nagtext sa akin.

mystery texter of the day: si *insert name of pogi here* ba ito?
BS: yes
mystery texter of the day: nakuha ko number mo sa *insert masseur website here*. nagmamasahe ka?
BS: yes
(teka nga, pangalanan na natin si mystery texter of the day... ang haba i-type ng mystery texter of the day ng paulit-ulit eh... tawagin na lang natin syang Sir Ino)
Ino: nice. magkano?
BS: *sends template*

at hindi na sumagot si Sir Ino... baka walang pera (parang ako lang, hahaha!). tuloy lang ako sa paggawa ng mga bagay-bagay na hindi ko na maalala, ng tumunog na naman ang telepono kong naka-silent.

Sir Ino: bakit may extra?
BS: yun ang service ko eh.
Sir Ino: gusto ko masahe lang.
BS: ah... okay. taga-saan ka ba?
Sir Ino: fairview
BS: oh... ang layo... i charge half.
Sir Ino: half?
BS: yup!
Sir Ino: you mean *insert half of regular price here*
BS: oo.
Sir Ino: tangina mo!

wow! in an instant, nakatanggap ako ng papuring salita! hindi na lang ako nagreply at baka uminit pa ang ulo ko... ayokong matulad sa dati kong boss! (hehehehe...) pero mukhang nasa mood yata makipagdebate si Sir Ino.

Sir Ino: tangina! ganung kamahal ang masahe mo!
BS: ganun talaga eh. kaya nga avail it na lang with extra.
Sir Ino: ano bang extra yan?
BS: *sends template for extra*
Sir Ino: seriously?
BS: um... yeah...
Sir Ino: yuck!

SERIOUSLY?!?! potah! di ako makapagpigil, pero i have to, kasi mas interesting pa yung mga kasunod...

BS: why?
Sir Ino: so nakikipagsex talaga?
BS: kung gusto mo lang naman.
Sir Ino: bakit may sex?
BS: kung gusto mo nga lang, extra yun.
Sir Ino: kaya mahal dahil sa sex?
BS: papaservice ka ba o hindi? (halata na bang umiinit ang ulo ko?)
Sir Ino: eh ang mahal eh! tsaka bakit may sex? eh masahe lang ang gusto ko. tapos ganung kamahal ang charge mo. eh may masahista dito sa amin, 200 lang ang charge!

dito na ako sumabog... sa pagkainis at sa kakatawa. gusto mo pala ng ganitong laro ha!

BS: san mo nga ulit nakuha number ko?
Sir Ino: sa *insert masseur website here*. diba mga masahista yun?
BS: SERIOUSLY?!?!
Sir Ino: nakalagay, masseur daw eh. so masahista. hindi naman nakalagay dun na pokpok.
BS: hahaha! ulitin ko lang ha... SERIOUSLY?!?!
Sir Ino: bakit?
BS: you really thought na masahe LANG ang inooffer ng mga nasa website na yun?
Sir Ino: ganun ba? kaya pala ang mahal! pero paano kung gusto ko masahe lang.
BS: dun ka na lang sa 200, para may pang-softdrinks ka pa after.

nagreply pa ulit si Sir Ino, pero hindi na ako sumagot. natawa na lang talaga ako.

gusto kong maging honest... palagay nyo ba eh masahe lang ang inooffer namin? kung masahe lang, bakit kailangang hubad na katawan ang mga pictures namin? bakit kailangang naka-brief lang? nakakatawa lang, akala kasi siguro ng mga pa-inosenteng clients na ito na hindi namin alam ang timpla nyo. come on! tayo tayo pa ba ang maglolokohan?

so, going back to that one thing i wanna get straight... i, just like all the other boys in those massage sites, are pay boys! we are for sex, and swerte na lang ninyo kung marunong at mahusay sa masahe ang makukuha nyo (ehem, ehem!). automatic na after ng masahe, may extra! siguro kung regular client ka, or kung malakas ang control mo (kagaya ni Sir Ranma), pwedeng i-consider na masahe lang. pero kung gusto mong masahe lang, tapos halagang 200... hampocha! tapos not to mention pa na tatawagin nyo kaming "bastos" at "walang modo" just because we do extra service... question... saan mo nga ulit nakuha ang number ko? isip isip din! hindi alam na nag-e-extra, at hindi alam kung ano ang ibig sabihin ng extra service... leche!

BS and the Boss

limang buwan akong nagtrabaho bilang personal assistant... at sa loob ng limang buwan na yon, nawalan ako ng sariling buhay dahil kinailangan kong mabuhay sa anino ng ibang tao. bagama't nakalagay sa kontrata ko na i will work mnonday to friday, hindi na ako nagrereklamo kapag pinagtatrabaho ako ng sabado o linggo. hindi na ako naiinis (minsan) kung kinakailangan kong i-cancel ang mga importanteng lakad ko dahil kinakailangan ako ng boss ko para gumawa ng excel files, financial reports, or kung kailangan nya ng tagabili ng biskwit sa kanto. nawalan ako ng personal life dahil kailangang lagi akong naka-ready para saluhin ang ilang maliliit na bagay sa buhay ng boss ko.

hindi ko ikinakaila... marami akong natutunan sa pagiging personal assistant. marami akong mga bagay na nadiskubre tungkol sa sarili ko, at marami akong mga bagay na nagawa na hindi ko akalaing magagawa ko... kagaya ng pagtanggap sa mga pangmamaliit sa akin ng boss ko.

malaki ang utang na loob ko sa boss ko, kasi kahit wala naman akong experience sa pagiging personal assistant ay tinanggap nya pa rin ako. marami syang naituro sa akin. at marami rin akong natutunan sa kanya. hindi nga lang lahat ay maganda.

sabi ng mga kasama ko sa trabaho, ganun lang daw talaga si boss kapag mainit ang ulo. short-tempered. at matalas ang dila. sige, pagbigyan. pero, kung paulit-ulit na, hindi ko na yata matatanggap. kesehodang sya ang nagpapasweldo sa akin, trabaho lang ang binabayaran nya sa akin, hindi ang buo kong pagkatao. sa tingin ko, kahit gaano kalaki pa ang sweldo ng amo sa kanyang assistant, kahit kailan ay hindi sya magkakaroon ng karapatan na maliitin ang kakayanan ng assistant nya.

minsan ay nautusan akong bumili ng isang machine na gagamitin sa isa sa mga businesses nya. ano naman ang alam ko sa pagbili ng machine? so kumunsulta ako sa ilang mga kasama sa trabaho. hanggang sa ang naging ending, sila na ang pumili ng size at specifications mg machine, at ako na lang ang bibili. nabili ko naman ang machine, pero masyadong malaki. at sino ang sinisi ng boss ko? ako! kasalanan ko daw na hindi ko sinukat ang paglalagyan ng machine. bakit? kasi daw tamad ako! at bobo! at walang kwenta.

tanggap ko ang kamalian ko, pero hindi ko tanggap na tawagin akong bobo at walang kwenta dahil sa kapalpakan ng ibang tao. at dahil ayoko ng gulo, tinanggap ko na lang.

dumating ang mga araw. paulit-ulit nang nangyayari na may papalpak na ibang tao, pero ako ang pagbubuhusan ng galit ng boss ko. ako ang matatawag na incompetent. ako ang matatawag na tanga. ako ang matatawag na bobo. ako ang matatawag na isang malaking aksaya sa kompanya.

hanggang sa dumating ang isang araw na hindi ko na napigilan. kasi, pati ba naman pagloloko ng laptop nya, kasalanan ko pa rin.

boss: my laptop is not charging!
bs: sir, sige po, icheck ko later.
boss: why haven't you checked it before?
bs: sir, ginagamit nyo po.
boss: alam mo naman palang may mali, you should have done something about it!
bs: sorry po sir.
boss: this is so incompetent! napakatamad mo kasi! puro ka laro at kulit samantalang there are issues like this. my god! you're such a waste of money! tamad ka kasi. mga bagay na ganito, ni hindi mo man lang gawan ng paraan. so, my technology cannot keep up with me... sasabayan pa ng bobong assistant. this is too much. learn to cooperate naman, hindi yung puro kamig lang ng pera.

nanginginig na ako sa galit habang tuloy tuloy sya sa pagsasalita, pero hindi ako sumagot. kasi may respeto ako sa kanya. hindi bilang tao, kundi bilang boss. paglabas na paglabas nya ng opisina, agad akong nag-breakdown at naiyak. naiyak to the point na hindi na ako makatayo. sobra na ang pangmamaliit sa akin ng boss kong bobo naman sa technology.

at hindi pa ako tinantanan. tuloy tuloy pa rin ang text.

boss: the staff doesn't know that there is a meeting, i thought you texted them.
bs: i did po. twice.
boss: but some of them are not here. so what am i gonna do? nakakastress naman. gawin kasi ang trabaho!
bs: i'll call them po.
boss: my god! sayang ang oras! incompetence!

that defines it. hindi ko na makakayanan pa na makarinig ng pangmamaliit dahil sa mga bagay na hindi ko naman kasalanan. hindi ko na napigilan ang sarili ko na manginig at maiyak dahil sa mga nangyayari. i know i am smart. i know i am competent. i know i don't deserve this.

mahaba pa ang araw pero alam kong hindi ko na kakayanin mag-function kay nagpaalam ako sa hr na mag-ha-halfday ako at mag-li-leave for a few days. naintindihan naman ako ng hr. agad akong nagbalot ng gamit at umuwi ng rizal. habang nasa byahe, nakatanggap ako ng text mula sa boss ko.

thank you for your resignation.

yes! ganung kabilis! ang leave ko, naging instant resignation. ang ilang araw sana na ipapahinga ko, naging permanenteng pagkahiwalay sa kompanya. it's his company. it's his rules. i have no choice but to abide.

now, here i am, jobless and destroyed. matapos ko pagsilbihan ang boss ko ng ilang linggo, ganito ang mangyayari sa akin. hindi ko alam kung ano ba mismo ang naging kasalanan ko. basta ang alam ko, wala akong ginawang masama. okay, mali yung nagbreakdown ako at nag-half-day. pero, that was just one of the very few moments na inintindi ko ang sarili kong nararamdaman instead of my job. hindi naman siguro mali na paminsan-minsan ay bigyan ko ng atensyon ang nararamdaman ko diba? wala naman sa kontrata ko na kailangan kong maging robot.

hindi ko ikakaila na may sama ako ng loob sa boss ko. hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng sama ng loob na ito. basta ang alam ko, wala akong ginawang masama. ayokong may mangyaring masama sa kanya, pero naniniwala ako sa karma. kung karma ko itong nangyari sa akin, malakas ang loob ko na may karma ring naghihintay sa kanya.

Jobhunt

still feeling bad and furious about my "instant termination" from my job, so now looking for a new one. anyone who knows where i can work? help would be greatly appreciated. please email me at boyshiatsu@yahoo.com

story about my previous job shall be posted over the weekend.

I Got A Boy Meotjin

kung k-pop addict ka, kagaya ko, magegets mo yung reference ng title! ahehehehe... and yes, bilang pagpupugay sa nakaraang araw ng mga puso, naway pagbigyan nyo akong magkwento about my boy. kung ayaw mo, wala kang choice! hahaha!

isang buwan na kami ni Jack Frost, ang galing! at bagamat bago pa lang kami, marami na akong natutunan tungkol sa amin, tungkol sa kanya, at tungkol sa sarili ko.

naaalala ko pa nung lumalabas pa lang kami. he will always buy the things that i want, making sure that at the end of the day, i am smiling. in short, ginawa n'ya talaga akong babae! GirlShiatsu! ahahahaha!

dumaan ang mga araw na tuloy tuloy ang "ligawan"... hanggang sa naging kami na nga.

maraming away, definitely. siguro dahil na rin sa mga differences namin, especially him being closeted and me being comfortable with my sexuality. may mga times na mababaw ang away, pero there's something deeper into it. hanggang sa naisip ko... mahal nga ba talaga namin ang isa't isa?

naitanong nya na rin sa akin yan minsan... mahal ba namin ang isa't isa? or infatuated lang kami? madalas pa ay natatanong nya ako... mahal ko ba sya dahil kailangan ko sya, o kailangan ko sya dahil mahal ko sya? yes, ang lakas maka-Milan, ang lakas maka-Claudine... pero may point.

hindi ko tuloy maiwasan itanong sa sarili ko... bakit ko nga ba sya mahal? pano mo nga ba nalalaman kung mahal mo ang isang tao?

para sa aking may issues about acceptance and belongingness, malaking bagay sa akin na napapasaya ako ng isang tao. kung iniisip nya ang happiness ko, i will treasure that person, and i will start loving him.

"so kaya mo nga ako mahal dahil sa pera? sa mga nagagastos ko sayo?"

i was deeply offended by that statement... but i understand his logic. kung mahal ko ang nagpapasaya sa akin, at malaki ang ginagastos nya para sa mga bagay na nagpapasaya sa akin, mahal ko nga ba sya dahil sa pera nya? hindi ko alam ang isasagot ko.

bukod pa doon, marami pa kaming naging issues. at matapang kong ilalahad ang ilan sa mga ito.

* suspected infidelity -- minsan nya na akong inaway dahil sa planetromeo... at, aaminin ko, may ilang beses ko na rin syang nahulig na "flirting" and "dating" with someone else.

* clashing opinions -- magkaiba ang pananaw namin sa maraming bagay. may mga bagay na komportable ako pero naiilang sya, and vice versa.

* social status -- out ako, closeted sya. gusto ko malambing in public, hindi pwede in his case dahil baka may makakita sa amin na kakilala nya.

* difference in viewpoints and "nakasanayang mga bagay" -- madalas nya sinasabi sa akin na hindi nya maramdaman na mahal ko sya, na kahit ba anong gawin kong paraan to express my love, eh parang may kulang.

maraming beses syang nagtatampo sa akin, at hindi ko maintindihan ang logic. siguro dahil ako ang unang boyfriend nya, sanay pa sya sa setup na lalaki at babae. ako naman, sa tagal ko nang nabubuhay sa pink world, iba na ang alam kong proseso at logistics ng relasyon. at madalas na hindi nagtutugma yun, na nauuwi sa tampuhan, awayan, at hindi pansinan sa text.

yet, despite all these issues, i am sticking to him. i am sticking to my Jack Frost. love is not always easy, it never is. and despite what i always say na you love someone because of the happiness, i realized it's wrong. you love someone because you know this person brings out the better version of you. you love someone because despite the tantrums and the misunderstandings, you know you will still look forward to his sweet whatnots thru texts to keep your day alive and kicking. you love someone because kahit anong sakit ng ulo ang pinagdadaanan mo dahil sa mga problema nyo, you would still give up almost anything just to be with him. you love someone with no definitions. you love someone just because.

and i am happy with my Jack Frost. i am happy to find someone who understands me as me, together with my dark past, and yet inspires me to be a better person.

at kagaya nga ng sabi sa kanta ng Girls Generation... i got a boy meotjin, i got a boy chakhan, i got a boy, awesome boy, wanjeon banhaenna bwa. (kayo na lang bahalang mag-translate!)

Wowow-Will!

sa tagal ko na sa business na ito, maraming beses na akong nareject. yung tipong sa inquiry stage pa lang, alam ko na if the client is a go or a no. halata naman kasi sa mga texts nila eh. and kahit sa text lang, nakakapa ko na rin agad yung dahilan on why the client is rejecting the offer. halimbawa, pag nagtanong ng "how much do you charge?" at sumagot ako with my template... pag hindi na sumagot yan, ibig sabihin nun... korek! namamahalan sya sa charge ko at wala sya sa mood makipagtawaran, siguro kasi aware sya na hindi rin naman ako magpapatawad. in english, i will not forgive! (ang labo!) minsan, medyo complicated yung mga reason, pero nadedecipher ko pa rin. kasi sa isa or dalawang statements lang naman, lalabas na talaga yung reason kung bakit hindi ka nila iha-hire eh.

pero, ibahin natin si Sir Will. pangalan pa lang, may determination na. Will. malakas ang paninindigan at determinasyon... bigyan ng jacket!

nagtext isang araw sa akin si Sir Will at nagtanong kung nagseservice daw ako. hindi ko alam kung bakit hindi agad ako nakareply (dalawang bagay lang yan... masyadong busy, or masyadong tamad... bigyan ng cd!). mga isang oras na yata yung text nya bago ako nakapagreply. kaya eto na lang ang naging sagot nya.

"naku, sayang, may nakuha na akong iba. next time na lang."

okay lang sa akin yun. kasalanan ko naman kasi eh. masyado akong busy-slash-tamad kaya hindi ko agad na-accommodate. sa business talaga, speed is the name of the game.

sa kabutihang palad (sa english, in a mushroom palm...), nagtext ulit si Sir Will after a week para magtanong nung nagseservice daw ako. agad-agad kong iniwanan ang lahat ng ginagawa ko nun at nagreply kay Sir Will. nagtanong sya kung magkano, at sinend ko agad ang template. isinama ko na rin ang template para sa extra. natapos ang conversation sa ganitong reply.

"okay, sige, salamat. text kita mamaya. nasa opisina pa ako eh."

hindi ko na lang kinuwestiyon kung bakit sya nasa opisina kahit linggo. baka naman dedikado at determinado (sa english, dedicated and, er, determinated?) siya sa trabaho nya.

ilang araw ang lumipas, nagtext ulit si Sir Will... nagtatanong ulit kung nagseservice daw ako. kaswal na lang akong sumagot, nakakasawa na eh. paulit-ulit. tinanong nya ulit ang rates ko at services ko, so i sent the template. hindi na ako nag-expect na sasagot sya, pero nagreply pa rin. nagtatanong kung may fb daw ako. since hindi ko ipinamimigay ang fb ko, ibinigay ko na lang ang link sa kanya ng pictures ko. and, as expected, daig pa ni Sir Will ang mangkukulam at feng shui experts sa dami ng pangontra.

"limited ang internet access ko dito sa opisina eh."

sumagot na lang ako ng "ok po." sabay tanong sa sarili ko kung saan kaya ang opisina nila... bawal ang pic links pero may access sa facebook... palakpakan! bigyan ng five thousand!

mga dalawang linggo na ang lumipas ng nagtext ulit si Sir Will. kahit ayoko nang magreply, kailangang maging mabait pa rin ako sa pagtrato sa mga nagtatanong (in english, questionnaires!). reply ng casual sa mga tanong ni Sir. pero medyo humahaba ang conversation, nagkakaroon ng sense. nagtanong si Sir Will kung wild daw ba ako sa kama, kasi sya daw eh talagang hayok sa sex at hindi daw pwede na hindi sya kayang sabayan ng kapartner nya. syempre, sales talk na naman ako. na-impress si sir na pakiramdam nya eh magtutugma ang energy namin in bed. tinanong ni sir kung nakakailang putok (in english, body odor!) daw ako kada service. sabi ko, syempre standard ko is isa lang kada service. uminit ang ulo ko sa response nya.

"tangina! wala ka pala eh. mahina ka!"

ang galing diba? bigyan ng wilfone!

pero dahil nasa mood na rin ako makipag-asaran, bumanat pa rin ako.

"gusto mo ba ng maraming putok? dagdag bayad yun!"
"ganun ba? magkano naman?"
"well, depende sa kung magkano ang kaya mo."
"okay. may pictures ka ba?"
"*sends pic link*"
"sige, nasa labas lang ako ng bahay. text kita mamaya pagkakita ko ng pics mo."

at dyan nagtapos ang usapan namin ni Sir Will nung araw na yun.

lumipas ang mga araw at panahon, at hindi na muling nagtext si Sir Will. sinubukan kong itext one time at ito lang ang sagot nya.

"walang budget eh."

so tama pala ang intuition ko sa una pa lang... wala talaga syang pera! ang galing ko talaga... ako na ang bigaten!!!

Rush Hour

ganito yung setup...

nagtext si Sir Jack na puntahan ko daw sya sa bahay nya ng 10am sa alabang. kailangan daw prepared na ako dahil pagdating ko dun, aalis na agad kami papunta sa isang lunch-out with a friend. mas maaga darating yung kaibigan nya, so kumbaga eh talagang hihintayin lang ako bago umalis. kunyari eh "special friend" nya ako so kailangan daw na postura ako at talagang presentable. suki ko na si Sir Jack, at laging ganun ang nangyayari sa amin. yung tipong pagdating ko sa haus nya, on the go na agad. kahit yata mag-cr wala na akong choice.

eh nagkataong birthday party ng isang kaibigan ko the night before sa makati? inuman to the max daw yun.

ganito kasi yung plano...

bilang handa naman ako palagi sa mga sleep-overs, at payag naman ang kaibigan ko, naisipan ko na dalhin ko na ang mga gamit at damit na isusuot ko papunta kina Sir Jack. eenjoyin ko ang party pero maaga ako matutulog, para maaga akong magising at makapagprepare papunta sa bahay ni Sir Jack.

solved!

kaso, ganito ang nangyari...

pagdating ko sa bahay ng kaibigan ko for his house party, baha nga ng alak! to the point na halos tig-iisang bote na kami ng the bar sa inuman. masaya ang party, makulit, at talagang basagan. may mga games pa na talaga namang lakas-trip. sinubukan kong tumakas papunta ng kwarto para makatulog, pero hindi ako nakawala. magagaling ang mokong. ang ending, alas-sais na halos ako nakatulog.

at dahil dun... late na ako nagising! dalawampung minuto bago mag-alas-diyes! sabog na ang telepono ko sa dami ng missed calls at texts galing kay Sir Jack. agad ko syang tinawagan.

"sir, pasensya na po."
"asan ka na ba?"
"nagpeprepare na po."
"you have to be here at 10am. we have limited time. i have a flight to catch."
"opo."

the clock is ticking... kaya agad-agad akong kumilos!

dahil kailangang magmadali, ang unang pumasok agad sa utak ko ay magtaxi. walang bihis-bihis, agad akong tumakbo palabas ng bahay ng kaibigan ko at pumara ng kauna-unahang taxing nakita ko. nagdecide ako na sa likod pumwesto.

at kagaya ng mga kadalasang nakikita sa mga pelikula, dun na ako sa likod ng taxi nagbihis! lahat lahat... pati underwear! pero syempre, medyo madiskarte naman para hindi nakikita ni manong driver ang mga bagay na hindi nya dapat makita. nakaraos at nakapagbihis. kaunting pulbos, kaunting pabango, at kaunting hair wax... pogi na ulit ako.

tapos bigla kong naalala... amoy last night pa ang hininga ko!!! ugali pa naman ni Sir Jack na kinikiss agad ako pagdating ko sa bahay nya.

hinalungkat ko ang bag ko para hanapin ang mouthwash... pero wala! then i have no choice but to do something i haven't done before.

kinuha ko ang toothbrush, toothpaste, mineral water, at plastic bag. madalian akong nagsipilyo sa likod ng taxi at nagmumog gamit ang mineral water! idinura ko sa plastic bag ang bula, itinali, at pasimpleng itinapon sa bintana ng taxi!

at saktong dating ko sa bahay ni Sir Jack. i have 2 minutes left to 10am pero nakapark na dun ang kotse ni sir at tila hinihintay na ako.

bayad sa taxi, bumaba, at dumiretso sa kotse ni Sir Jack... jetsetter lang ang peg.

missiong accomplished!

I Dreamed A Dream

nope, this will not be about Les Miserables... di ko pa rin sya napapanood eh, huhuhuhu..;

sabi nila, sa bawat pagtulog daw ng tao, maraming beses tayo nananaginip, pero hindi lahat ng panaginip natin eh naaalala natin. sabi rin nila, kadalasan daw ay may ibig-sabihin ang mga panaginip.

ngayon, ikukwento ko ang dalawang sobrang weird na panaginip ko kagabi.

* * * * *

unang tagpo.
lokasyon: front yard ng pinsan ko
okasyon: family reunion
tauhan: ako, si mama, at ang tatay ko (may mga extra ring mga pinsan at kamag-anak)

masayang nagdiriwang ng family reunion ang pamilya. kami naman ni mama, nagkukwentuhan sa isang tabi. naisipan ng tatay ko na magpaputok ng kwitis. shoong shoong shoong! isa-isang nagtalsikan ang mga kwitis sa ere. maraming-marami, mga 100 pieces siguro. ewan ko kung anong pumasok sa utak ko pero dinampot ko ang stick kung saan nakatali ang mga kwitis (diba may stick yun? gets nyo na yun!) nakakadalawampung stick na yata ako ng may mapansin akong kakaiba sa mga stick... parang may nakataling papel sa mga ito. binuksan ko ang isang papel na nakatali at nagulat ako... one thousand pesos! lalo akong nagmadali na damputin ang ibang stick. dahil napansin na rin siguro ng mga pinsan ko, nakiagaw na rin sila! pero too late, nakakarami na ako. naka-tatlumpung sticks yata ako at tumakbo ako papunta kay mama para ipakita ang mga sticks. sabay naming tinanggal ang mga nakataling papel at talagang nakakagulat. mga pera ang nakatali. and hindi lang basta pesos, may dollars pa! pinakatumatak sa akin ay ang apat na pirasong 200-dollar bill na magkakasama sa isang stick (i'm not even sure kung may 200-dollar bill ba talaga), at isang 500-dollar bill na may kasamang 500-peso bill. laking tuwa ko sa nakuha kong mga pera. binigyan ko si mama pero she declined, insisting na sa akin daw ang perang yun. at sa isang pitik, nakita ko na lang na may mac store na malapit kaya bumili agad ako ng iphone 5 at ipad.

* * * * *

ikalawang tagpo.
lokasyon: palengke na may tower (yah! weird!)
okasyon: secret
tauhan: ako, isang kilalang political figure, at isang kilalang religious figure

nakita ko ang sarili ko na nakabihis-pormal. coat and tie. nakaupo ako sa isang bangko na nasa tent na di kalayuan sa tower, habang maraming maraming tao ang nakatingala at tinatanaw ang ibabaw ng tower. maya-maya pa, biglang tumunog ang kampana at hudyat na ito para magsimula ako. ako ang host ng event na iyon, at sa kung anong klaseng writer ang nagsulat ng tagpong iyon, ang co-host ko ay si Bong Revilla! sinimulan namin ang program kung saan tinalakay namin ang kasalukuyang estado ng ekonomiya ng pilipinas. dahil hindi ko alam ang gagawin ko, si Bong Revilla ang nag-alalay sa akin. hanggang sa umalis sya saglit dahil kailangan nya daw mag-cr... pero hindi nya na ako binalikan! the show must go on, kaya tuloy lang ako sa pagdaldal tungkol sa pangalawang parte ng programa... ang kung anong nakikitang trend na mag-aangat sa ekonomiya ng pilipinas... online marketing! parang dalubhasa akong nag-discuss tungkol sa pros and cons ng online marketing sa libu-libong taong nandoon. tumunog ulit ang kampana, hudyat na para sa huling bahagi ng programa. iniannounce ko na ang paglabas ng pinaka-inaabangang tao ng mga mamamayan na nandun... si Pope Benedict! lumabas si Pope Benedict mula sa tower, at syang hiyawan ang mga tao. sumenyas sya ng katahimikan at sumunod ang lahat, at sinimulan na n'yang ideliver ang kanyang annual easter message... in latin, kaya hindi ko naintindihan.

* * * * *

kung ano man ang ibig-sabihin ng mga panaginip na ito, aysus, hindi ko alam! epekto yata to ng frustration na hindi ako nakapanood ng Les Miserables kagabi kasi puno ang mga sinehan... parang motel lang! marami na namang Anne Hathaway na umiyak sa mga movie houses at Fantine na umungol sa mga biglang liko! hehehehe...

One-liner Update

bati na kami ni Jack Frost! yay!

The Guardian

today, i'll share a love story... my love story.

december 5, 2012... naisipan kong manood ng movie kaya nagdecide ako na sa gabing iyon, may kasama man ako o wala, lalabas ako at manonood ng rise of the guardians. sa kalagitnaan ng hapon, may nagtext at nagtatanong kung available daw ba ako for a night out ng gabing yun. sakto. tutal lalabas ako, ayan, may makakasama ako. at sagot nya daw ang tickets! pag sinuswerte nga naman. solved na ang gabi ko.

naaalala ko pa kung paano ko syang sinusungitan sa text that day (kasi nagwowork ako). pero mabuti naman at hindi nya ako sinungitan pabalik. matapos ang ilang oras, nagtext na sya na papunta na sya sa lugar kung saan nya ako susunduin, so binitawan ko ang trabaho ko (hindi na ako nagpaaalam sa mga officemates ko! haha!) at pumunta sa meeting place namin.

tumigil sa harapan ko ang itim na kotse, bumukas ang bintana, at bumungad ang mukha ng "ka-date" ko sa gabing iyon. okay naman sya. hindi sobrang gwapo, hindi rin naman pangit. sumakay ako sa kotse nya at nagkwentuhan kami kaunti habang papunta ng sm moa.

"do you wanna eat muna?" tanong nya.
"okay lang. kaso baka hindi natin abutan yung start ng movie"
"let's eat something light na lang muna, then we can have something else after the movie."
"okay."

dumating kami sa moa at ipinaprint ang tickets (naaastigan ako sa technology na to!). dahil may ilang minuto pa kami bago magsimula ang movie, naisipan naming kumain muna sa foodcourt... tropical hut. kaunting kwentuhan pa, then pumunta na sa movie house.

para akong bata na tuwang-tuwa sa pelikula, samantalang sya, parang wala lang. pero wala akong pakialam that time. ang mahalaga, napanood ko yung movie. what's best is libre pa! ayus na ayus!

natapos ang movie at naisipan naming pumunta ng yakimix for dinner (this is the original plan anyways), kaso sarado na. naghanap ng iba pang makakainan, pero wala. mga sarado na. nagpunta pa kami sa macapagal, pero wala na rin. hanggang sa nauwi kami sa shakeys... sa makati avenue! unsyami ang japanese dream kaya nagtiis sa pizza. madaling-araw na kami nakauwi, and it was sweet of him na ihatid pa ako sa bahay ko.

lumipas ang mga araw, nagkakatext kami. kumustahan. walang plano sa kung anong susunod na mangyayari, hanggang sa naisipan nya na tanungin ako kung anong plans ko for my birthday.

"i have a gig."
"hanggang anong oras?"
"mga hanggang 9 yata, malapit sa moa."
"okay. let's have dinner after, you want?"
"sure!"

sa pangalawang pagkakataon, i'm having dinner with someone i don't know on my birthday (remember Bimby Suplado year 2011?).

sinundo nya ako sa gig ng saktong alas nuwebe at pumunta ulit sa moa... sa yakimix... pero 30 minutes left na lang and the buffet is closed na. useless. so to fulfill the japanese dream, kumain kami sa sumo-san (na anglalaki ng servings!). masarap na japanese dinner and kwentuhan, and i found out na pareho kaming mahilig sa tuna! pagkatapos ng dinner, tinanong nya ako kung ano pang gusto kong gawin. i don't know, basta all i want is not to go home yet. nagkasundo kaming pumunta sa restaurant ng boss ko sa serendra and uminom ng kaunti. masaya ang naging birthday ko dahil sa kanya... and on that night, i called him Jack Frost.

sumunod ang mga araw ng text text, ng kulitan, ng dinners. habang tumatagal, lalo akong natutuwa sa kaya. habang tumatagal, hinahanap ko ang kulitan namin sa text. habang tumatagal, nararamdaman kong special ako dahil sa kanya. he asks me how my work is. he supports ng improv craft. he checks on me everytime. he reads my blog. he makes me feel like somebody... and i haven't felt that way in a long time.

then came one day... i had a bad experience with an outing. sya ang napagbuhusan ko ng bigat na nararamdaman ko. alam kong mali, pero i felt comfortable telling him about it. and he was there... comforting me kahit alam kong nasasaktan sya sa mga kinukwento ko sa kanya.

and that's when i realized how great Jack Frost is...

december 21 was the defining moment, ng mag-aya akong mag star cty at pumayag sya. for someone like him (professional, manly, workaholic), hindi normal na bagay ang star city. and yet he stepped out of his comfort box and decided to be with me. sobrang napasaya nya ako that day... at dun ko sinabi sa sarili ko... i am starting to like this person.

tuloy tuloy ang masasayang araw kahit walang labels. masaya ang naging pasko at bagong taon ko kahit hindi kami magkasama. phone calls, morning and evening greetings, pick-up lines, and cheesy texts became a part of our regular routine.

january 8... dahil sa bigat ng pressure na nararamdaman ko sa work, i asked him if we can go out. he asked me what i wanted. i spontaneously answered videoke. and he committed to it. kung yun daw ang magpapagaan ng loob ko, kahit di sya kumakanta, we'll go out for videoke. and we did! hindi kami nakapag-usap masyado kasi kanta ako ng kanta, but i made sure i make him feel how great he made me feel. and on that night, we had our first kiss.

kaya laking gulat ko na lang when i woke up kinabukasan with a text from him saying goodbye. natatakot daw kasi sya na baka ginagamit ko lang sya at hindi totoo ang feelings ko from him dahil parag imposible daw for someone like me to fall for someone like him. he didn't know, i fell na. matagal na. for him. i assured him of how i feel for him and how i'm willing to take a risk with him. that day, january 9... we became official.

masaya kami ni Jack Frost kahit hindi sya out. maraming challenges, pero nagagawa naming ngumiti at tawanan ito. hanggang sa kanina, i saw his facebook status...

seems like i cannot trust you anymore...

hindi ko maiwasang mag-isip ng mali. wala pa syang text sa akin, so i decided to call him... but he's rejecting my calls. another try, same thing. i texted, no reply. nagsisimula na akong magduda at kabahan. hanggang sa finally, nagtext sya.

"nahihirapan na ako sa mga ginagawa mo eh. kung wala talaga akong pag-asa, tell me. tooth fairy gives hope, not false hope." (he calls me Tooth Fairy)

lalo lang akong naguluhan sa text nya. we are perfectly fine. in fact, masaya pa kaming magkausap kagabi sa telepono. anong nagawa ko sa kanya?

"you keep telling me that i'm your boyfriend, that you love me and you'll never let me go then makikita ko si *insert nickname here* sa planetromeo looking for sexdates and relationship. i just don't know what to believe anymore."

that's it! planetromeo!

not that i am defending myself, but you know how sometimes things are already so routinary in the internet world that you do it not because of it's main purpose but just because? yung tipong nagbubukas ka ng fb dahil nasanay ka na. nagbubukas ka ng twitter dahil nasanay ka na. unfortunately, that's what happened. i logged in to planetromeo dahil nasanay na ako, but does it mean that i am looking for someone? i will say no, but i will respect if people will not believe me. it's a flirting site, and i am a very stupid person to think of even logging in to it (for fucking five minutes!) not to flirt, not to look for a hookup, not to have one night sex, but just because! mahirap iexplain, and i feel so bullshit that i may lose my Jack Frost just because of this stupid mistake.

i've been trying to contact and call him but he's not responding. he left me with a message saying "mahal kita kaya nasasaktan ako. pero mapagkakatiwalaan pa ba kita? it's a different story."

ang sakit. ang sakit na kung kailan heto't sumusugal na ulit ako at nagkakaroon ng lakas ng loob to be in a relationship, letting go of all my fears and prejudices that people will not love me, tsaka pa magkakaroon ng isang malaking kapalpakan na sisira sa isang bagay na nagpapasaya sa akin ngayon.

Jack Frost, i know you can read this, yet i don't know if you can trust me on this. i just want to tell you that i am very sorry and that i hope you'll give me another chance to prove myself. please forgive Tooth Fairy...

Thesis-it, Pancit!

"Thesis Interview"

yan ang subject line na bumungad sa akin isang beses ng buksan ko ang email ko. walangya! madalang na nga ako makatanggap ng email (yes, yun po ang totoo! bihira na ako makatanggap ng email), iisa na nga lang ang new message ko, spam pa! at may bagong style na ng spam ngayon ha! thesis kunyari! nagsawa na siguro sila sa mga pa-raffle diumano ng coke, or isang mayamang businessman na walang pagpapamanahan ng pera nya, or mga business proposals at loan offers mula sa mga taong hindi mo maipronounce ang pangalan.

dahil sa trabaho ko dati, mabilis ang mata ko sa mga spam emails. naalala ko pa nga yun, may checklist kaming sinusunod to consider if an email is a spam or not. kapag may kahit isang item na nag-fail sa list, the email is to be considered as spam.

1. is the email "pleasing to the eye"? does it look neat and presentable, or is it cluttery and disorganized?
2. is the letter written formally, following the standards and rules in basic letter-writing? does it look like a generic letter or a personalized one?
3. are there misspelled words and grammatical errors? are the sentences easy to understand? is the thought clear and concise?
4. check the sender of the letter. does the email look like a valid email address of a person?
5. are there links that you are "required" to click, or files that you must download, that looks suspicious?
6. is it asking you for very personal information?

pero dahil siguro sa excitement na nakatanggap ako ng email (kahit na alam kong spam), binuksan ko pa rin ito. aba! looks legit! hindi magulo tignan ang email, at kumpleto ang parts of the letter! may greeting (Dear Mr. BoyShiatsu), may opening line (Good day!), may body of the letter (na hindi ko na isusulat dito), may confirmation courtesy (I appreciate your time and I am looking forward to your quick response.), may closing line (Thank you!), at may signature (na hindi ko na rin isusulat dito). so naipasa ng letter ang items number 1 and 2 sa checklist. binasa ko ang email... item number 3, pass! tinignan ang email address ng sender... hindi naman sya mukhang kaduda-duda, so item number 4, pass! walang kahit anong links or walang kailangang idownload... item number 5, pass! and lastly, it's not asking for any personal information AT ALL. ni hindi man lang nga tinanong kung ano ang totoo kong pangalan or kung ano ang contact number ko. so item number 6, pass!

nasasaad sa email na ang sender (itago na lang natin sa pangalang Boom) ay estudyante ng psychology sa ateneo de manila university at kasalukuyang nasa ikaapat na taon na. kasama ang groupmates nyang si Pik at si Pak, mayroon silang thesis at iniimbitahan nila ako na maging bahagi ng nasabing pag-aaral na ito. gusto nila akong interbyuhin para sa mga inputs ko sa thesis nila.

binasa ko ulit ang email at siniguradong hindi ako namamalikmata. thesis. inputs. graduating. interview. psychology. teka... ang bigat nito! totoo ba ito? bakit ako? nakakataba ng puso at nakakalaki ng ulo na isang grupo ng mga arneyans ang lalapit sa akin para kunin akong respondent sa thesis. wow!

pero tungkol saan ba ang thesis?

"Our study is about Filipino male sex workers, particularly about their experiences in their work."

eh kaya naman pala! pasok na pasok naman pala ako sa topic nila eh. nirefer pala ako ng isang kakilala ko sa kanila to be a respondent kaya nila ako kinontak. sa totoo lang, natuwa talaga ako! kasi hindi talaga pumasok sa hinuhap ko na may mag-iimbita sa akin para maging bahagi ng isang thesis... at arneyans pa! dahil na rin siguro sa pagkakakilala ko sa eskwelahang iyon, naisip ko agad na matapang at malakas ang loob ng tatlong estudyanteng ito... and so i called Boom (may phone number sa signature nya) at pumayag akong mag-schedule ng interview sa kanila.

dumating ang araw ng interview. mabait sina Pik, Pak, at Boom, dahil kahit na sa katipunan ang eskwelahan nila at malalayo ang bahay nila (si Boom, taga-pampanga pa daw!), ako ang pinagdecide nila kung saan kami pwedeng magkita-kita. at dahil sabado ang meeting date namin at tinatamad akong magbyahe, i suggested na sa ayala triangle na lang kami, ala-una. nakakahiya pa ako kasi 15 minutes akong late, naturingang ako yung malapit sa location (eh kasi, may nauna sa akin sa cr eh. ayoko namang makipagkita sa kanila ng hindi naliligo. tsaka dapat maganda ang postura at pananamit, arneyans yun!). habang naglalakad papunta sa amici, pinapatakbo ko na sa utak ko yung mga posibleng itatanong nila at yung mga posibleng isasagot ko. nirerehearse ko na.  pero may isang bagay lang na medyo pinagninilay-nilayan ko... kailangan ko bang ibahin ang kwento ko para maging "connected" sa typical na kwento ng mga sex workers (since i think iyon yung perception nila kaya nila ginawang thesis ito), or magpapakatotoo lang ba ako with the risk of posibleng hindi makatulong sa thesis nila yung mga inputs ko. mahaba-haba yung nilakad ko pero hindi pa rin ako nakapagdecide kung anong gagawin ko... bahala na!

dumating ako sa amici at nakaupo na nga dun sina Pik, Pak, at Boom. nagulat ako sa nakita ko. pasintabi po sa mga blue eagles, pero ang perception ko kasi talaga pag sinabing atenean is sosyal ang damit, maraming kaartehan sa katawan, at mukhang hindi namamansin ng mahirap. pero ang tatlong ito, wow! napakasimple! akala mo eh mga bata lang na naggagagala sa mall. walang kaartehan sa katawan. t-shirt at jeans lang ang suot. at halatang walang kaere-ere. mas nagulat pa ako ng binati na nila ako.

"hello po! kumusta po byahe?"

di ko inexpect, nagtatagalog din pala ang mga arneyans. at wala sila nung arneyan accent na kilala natin na kulang kulang ang letters (e.g., yung walang letter T like arneyo, call cener, inernet, origas, at maka-ee!) at labu-labong lenggwahe, dialect, at dictionary pag nagsasalita (hey! like i make punta to the mall kanina, and like i make kita my friend chin hwang po anyeonghansaeyo achtung viva!). itong tatlong to, walang ganun. and that made me feel a lot more comfortable. at least hindi ko kailangang makipagsabayan sa accent! pero hindi ko napigilan ang sarili ko na batiin ang kawalan nila ng arneyan accent.

"ay, sila lang po yun, hindi kami." sagot ni Pik, who is proud na isa syang probinsyana.
"ah, edi mabuti kung ganun. pero, bakit nga ba ganun magsalita ang mga taga-ateneo? itinuturo ba yun?"
"hindi naman po. siguro nakasanayan na lang talaga." sagot naman ni Pak, na proud rin sa pagiging probinsyana.

pero kahit jolly at friendly ang sagot ng mga batang ito, nararamdaman ko na parang may certain wall of separation between me and them. parang nahihiya silang makipag-usap sa akin. kaya inunahan ko na sila.

"wag nyong isipin na thesis itong pinag-uusapan natin ha. kwentu-kwentuhan lang tayo. chika chika. chever chever."

natawa ang tatlo, and it's good. at least nakuha ko na ang loob nila, wala nang ilangan at hiya.

umorder muna sila ng pagkain (ako, hindi na kasi busog ako, pero pinilit nila ako, kaya umorder na rin ako, pero light lang) at hinayaan ko na muna sila na maka-ilang subo bago kami magsimula sa interview. pinapirmahan nila sa akin ang papel na nagsasabing payag ako sa nasabing interview at hindi ako dapat matakot dahil "all information will be treated with utmost confidentiality." maya-maya pa, inilabas na nila ang laptop nila (wala daw silang nahanap na tape recorder, kaya sa laptop kami magrerecord) at sinimulan na ang interview.

and that's when i decided on the thing that is bothering me kanina pa... i will choose neither. hindi ako magsisinungaling, pero hindi rin ako magpapakatotoo. in short, lahat ng pagpaplanong ginawa ko kanina, kakalimutan ko yun, and i will answer this interview as spontaneous and as unrehearsed as i can.pero tama ako dun sa naisip ko na unang tanong nila sa akin after a little background about myself... paano at bakit ako napasok sa ganitong trabaho.

ikinuwento ko sa kanila kung paano ba akong nagsimula sa pagiging pokpok, which is the same reason as everyone else... because of need of immediate money. kung para saan man yung pera, kanya-kanya na yan. basta kailagan ng pera, agad-agad. pero pagkatapos nun, ikinuwento ko kung ano ang pinagkaiba ko sa ibang pokpok. at hindi ito para mag-stand-out lang. ikinuwento ko kasi malamang eh hindi ang kagaya ng kwento ko ang ineexpect nilang marinig. malamang ay ineexpect nila na lubog sa kahirapan, kailangang suportahan ang pamilya, may sakit si nanay, walang ibang maaasahan ang mga mahal sa buhay, or walang ibang alam na trabaho ang isang lalaki kaya nagiging at nananatiling pokpok. i'm not one of them, kaya kailangan kong paulit-ulitin sa kanila na iba ang kwento ko.

mali ang inexpect ko... kasi wala naman pala silang ineexpect! seriously, wala talaga silang idea kung bakit at paano nga ba napapasok sa ganitong trabaho ang isang pokpok.

"kayo nga po ang unang person na nakausap namin na ganito ang trabaho." paglilinaw ni Boom.

nagulat ako... aba! matatapang ang mga batang ito! para pasukin ang mundong hindi tinatangkang pasukin ng karamihan ng walang kahit anong baong kaalaman o experience... bravo! lalong tumaas ang tingin ko sa mga batang ito.

tuloy tuloy ang mga tanong hanggang sa naisipan kong basagin ang monotony... ako ang nagtanong sa kanila!

"bakit ito ang naisipan n'yong topic?"

nagtinginan ang tatlo na para bang nagulat sa tanong ko, pero sinagot din naman nila. dahil daw wala lang. as in wala lang! hahahaha! nagkasundo daw sila na ang gawin nilang topic is tungkol sa prostitution dahil sobrang hindi daw common sa school nila na pag-usapan ang ganung topic. hanggang sa kakadiscuss nila ay pumasok ang ideya na magfocus sa man-to-man prostitution. para daw mas taboo. para mas kakaiba. para mas stand-out. sa sobrang stand-out ng topic nila, ultimo yung thesis adviser nila ay nagdalawang-isip dahil wala pa daw ito experience na mag-advise sa ganitong topic. pero push pa rin sila. at tsaka sa tingin nila, panahon na rin na ungkatin at pag-usapan ang ganitong topic.

magaling! lalo akong naiimpress sa tatlong batang ito. kaya tuloy-tuloy lang ang interview. hindi ko maiwasang mag-roller-coaster ng emotions sa mga tanong nila... mula sa pinakamasayang experience, hanggang sa pinakamalungkot, hanggang sa pinakamemorable. paminsan-minsan, i quote some entries in my blog, and they note it para daw basahin nila. ang sarap ng interview, kasi parang ginawa ko lang na audio version ang BoyShiatsu. hanggang sa may isang tanong na talagang tumatak sa akin...

"ano po sa palagay nyo ang masasabi nyong malaking impact sa inyo ng trabahong ito?"

dun ako napaisip bigla... oo nga naman. tatlong taon mahigit na ako sa ganitong trabaho. ano nga ba ang impact sa akin ng pagiging masahista? at nagsunod-sunod na ang iba pang tanong sa utak ko. bakit hindi ko maiwan ang trabahong ito? bakit kahit na may regular job ako ay sumasideline pa rin ako? pera na lang ba talaga ang dahilan? or may something else pa? iniisip ko ang sagot, kasi wala talaga akong idea kung ano nga ba ang impact ng pagiging pokpok sa buhay ko. hanggang sa sinimulan ng bibig ko ang sagot na hindi maisip ng utak ko.

"impact... hmmm... siguro ang malaking impact ng pagiging pokpok sa akin is yung mga natutunan kong lessons na pwede kong magamit hindi lang sa trabahong ito kundi pati sa totoong buhay."

hindi ko alam kung saan ko kinuha yung sagot na yun. pero, pati ako nagulat sa sinabi ko. life lessons. sakto! at biglang tumakbo sa utak ko, at sa interview na rin, ang ilan sa mga lessons na natutunan ko dahil sa pagiging pokpok ko.

* pag papasok ka sa isang negosyo, makakabuting aralin mo itong mabuti. alamin kung ano ang strong and weak points mo when it comes to the business, and adjust your target market based on it. sa trabaho ko, malaking bagay ang hitsura at katawan. pero maraming lamang sa akin pagdating sa aspetong yun. i focused on my gift of gab, at tinarget ko ang mga kliyente na mas naghahanap ng makakasama at makakausap kaysa sa panandaliang aliw sa kama. work on your assets instead of focusing on your flaws.

* marami kang makakasalamuhang tao, at bawat isa sa mga ito ay may impact sa buhay mo. learn to recognize it. minsan pa nga, sa mga taong hindi mo madalas makasama, o sa mga taong minsan mo lang makakasalamuha sa buhay mo, sa kanila ka pa makakakuha ng mga karanasan na talagang babago sa buhay mo. pangit man o maganda, ang mahalaga ay may nabago, may nag-improve, may movement.

* it's fun to take risks, as long as you know how to take care of yourself in worst-case scenarios. kasi sa mga sugal na tinatahak mo sa buhay, mas makikilala mo ang sarili mo, at minsan magugulat ka na lang sa mga madidiskubre mo.

* may mga taong patuloy na manghahamak sayo. minsan, masyadong masakit ang mga sinasabi at ginagawa nila to the point na iisipin mo na lang na sumuko, pero mali. kasi pag sumuko ka, ikaw ang talo. wag mag-focus sa negative energies nila. instead focus on positive thoughts, and you'll hit two birds with one stone... na-eenjoy mo na ang buhay mo, nagagawa mo bang iritahin ang mga haters mo.

marami pa yan. parang bulkan na bigla na lang sumabog, isa-isang naglabasan ang mga kwento ko tungkol ng buhay masahista ko. kalakip ng bawat kwento ay ang mga bagay na natutunan ko na bumago sa aking pagkatao, pag-iisip, at prinsipyo. at dun ko naisip kung bakit hindi ko magawang iwanan basta basta ang trabahong ito. ang daming bagay ang nadidiskubre ko tungkol sa sarili ko at natututunan ko tungkol sa mundo, mga bagay na hindi ko natutunan sa ibang industriya. ang weird na yung basurang mundo ng prostitusyon pa ang nagsilbing gold mine ko pagdating sa buhay, and it's not just because of the money but because of all the experiences. minsan, nakikita lang natin yung panlabas na anyo ng isang bagay, ng isang tao, ng isang komunidad. at dahil sa impression natin sa panlabas na anyong yun, hindi natin sinusubukang pasukin ang mundo nila. pero magugulat na lang tayo kasi pagdating pala sa loob, it's a different world. parang oasis sa gitna ng desyerto, o kaya eh waterfalls sa gitna ng isang masukal na gubat. it takes courage, and we'll just be surprise with the worth we will get when we took the time to go in.

matapos ang mga dalawang oras na kwentuhan, natapos ang interview. bilang pasasalamat, binigyan ako ni Pik, Pak, at Boom ng cupcakes at empanada mula sa isang bakeshop. kasama ang matatamis na ngiti sa labi nila, nagpasalamat sila sa akin dahil ang dami daw inputs na naibigay ko na talagang magagamit nila sa thesis nila. ang dami daw nilang natutunan sa akin. hindi nila alam, ng dahil sa thesis interview nila, mas marami akong natutunan tungkol sa sarili ko. at kukulangin ang isang kahon ng cupcakes at empanada, o kahit pa ang isang bilao ng pancit, bilang kapalit ng mga bagay na napagtanto ko. nagsimula ang interview with one goal, na maturuan ko ng bagong kaalaman ang tatlong batang ito. and yet, it ended with me learning a lot more because of them.

Pik, Pak, at Boom... maraming salamat sa tapang n'yo para alamin ang buhay naming mga pokpok. sana sa tulong ng mga kwento ko (at kwento ng iba pang nainterview nyo) ay nagkaroon kayo ng mas malinaw na inside view sa "marumi" at "nakakadiring" mundong ginagalawan namin. panahon na para makilala at maintindihan ng lahat ang buhay namin, at thank you for daring to be one of the few people to take the first step. and i hope that this courage will not be spam.