Sa Ngalan Ng Ama

hindi ako ampon. matapos kasi mabasa ng karamihan ang blog ko tungkol sa tatay ko (read here), maraming nag-akala na ampon ako. pero hindi po. although, minsan, naisip ko, mas mabuti pa siguro kung naampon na nga lang ako.

* * * * *

kamakailan lamang ay nakilala ko si Sir Marlon. isa syang pinoy pero naka-base sya sa ibang bansa. umuwi sya dito one time for a week-long vacation at naisipan nyang makipagkita sa akin. pero bago pa man nun, isa na sya sa mga madalas kong nakakausap sa email. isa rin sya sa mga malugod na tumulong sa akin financially ng inatake ako ni Peggy 2.0. kaya ganun na lang ako ka-excited to meet him for dinner.

"ipapakilala kita sa anak ko." proud pang sabi nya sa akin a few hours before our dinner. nakakatuwa naman.

dumating ang oras ng hapunan at nagkita kami ni Sir Marlon kasama ang anak nyang lalaki. and, nope, we're not talking about an infant or a toddler. not even a teenager. we're talking about a 20-year old guy na sobrang ganda ng katawan at ang gwapo talaga! sa totoo lang, natulala ako sa anak nya... ang hot! ipinakilala nya ako sa anak nya and then we went to a japanese restaurant for dinner.

bagamat pagod mula sa maghapong pagliliwaliw sa maynila, heto't all smiles pa rin si Sir Marlon. nakakatuwa sila panooring mag-ama kasi para lang silang magbarkada. hanggang sa nagsimula kami kumain at doon nagsimula ang pagkainggit ko lalo.

kahit malaking bulas at binatang-binata na ang anak, parang beybi pa rin kung ituring sya ni Sir Marlon. at hindi naman pumapalag ang binata. in fact, mukhang naaappreciate nya ang paglalambing ng tatay nya.

"he's really a sweet kid." pagyayabang ni Sir Marlon. "right son?"

natawa lang ang anak.

"do you like your food?" tanong ni Sir Marlon sa anak nya.
"yes."
"do you wanna say anything?"
"i love you dad."
"daddy loves you too."
"i know."

at biglang hinalikan ng anak sa pisngi ang tatay nya. gusto kong matunaw sa inggit sa nakita ko.

* * * * *

nung 10 years old ako, naaalala ko yung time na nagluto ako ng pancit canton.dinamihan ko yung luto dahil alam kong hindi pa kumakain ang nanay at tatay ko ng almusal. pagkatapos kong magluto, dinala ko sa labas ng bahay yung pagkain kung saan nakaupo ang tatay at nanay ko na nagbabasa ng dyaryo. umupo ako sa lamesa at nagsimulang kumain. sa kalikutan ko, natabig ko yung baso ng kape ng tatay ko. natapunan ang tatay ko. at sa biglang galit nya ay agad nyang nilamutak ang dyaryo at ipinalo sa braso ko. naiyak ako hindi lang dahil sa sakit ng palo, kundi sa sakit ng mainit na kape na tumapon din sa akin. agad naman akong pinunasan ng nanay ko at sinabihang pumasok sa loob ng bahay. ikinuha na lang ako ng nanay ko ng pancit canton at nagtira ng marami para sa tatay ko, kasama ang isang bagong baso ng kape. naubos ang kape pero hindi nagalaw ang pancit.

* * * * *

"he respects my sexuality, he has no issues with it." sabi ni Sir Marlon habang busy ang anak sa kaka-browse at kakatawa sa mga photos na nasa digicam nila.
"edi mabuti po kung ganun."

tuloy tuloy lang kami sa dinner at sa kwentuhan. matapos ang dalawang serving ng green tea ice cream for dessert, naglakad na kami papunta sa hotel kung saan sila naka-check in. ihahatid namin ang anak ni Sir Marlon bago kami lumabas for gimmick.

"dati, totoy na totoy pa yang anak ko. pero ngayon, ang laki laki na. mabuti nga at hindi nagbago. malambing at mabait pa rin."
"mabuti at hindi ka sinasagot or binabara."
"naku! nagkakasagutan din kami nyan. pero na-instill ko sa kanya yung rule na hangga't kaya naming hindi mag-usap pag mainit ang ulo namin, hindi kami mag-uusap. kailangan pareho kaming malamig, para mas magkaintindihan kami. at hindi kami nagsasakitan physically. hindi ko kayang saktan ang anak ko."

* * * * *

lasing ang tatay ko habang nasa sala kami at nanonood ng home along da riles. gumagawa ako ng project sa filipino nun... book report ng florante at laura. pero kailangan maganda. hindi pwedeng typewritten lang. kailangan kabog sa presentation. naisipan kong humingi ng pera sa tatay ko pambili ng cartolina at mga crayons.

"putangina! pera na naman! gastos na naman!"
"pambili ko lang ng cartolina. kailangan sa project eh."
"cartolina. cartolina. kumuha ka ng dyaryo dyan, pagtiyagaan mo."
"ano ba naman yan! kapag si ate, kahit anong ipabili, bibilin agad. pag ako, para naman sa project ko, pagdadamutan." at umakyat na lang ako sa kwarto at umiyak.

naramdaman kong umakyat ang tatay ko, kasunod ang mabibilis na hakbang ng nanay ko. inabutan nila akong nakadapa sa kama at humihikbi.

"gago kang bata ka. sumasagot ka na ha." pagbabanta ng tatay ko.

hindi ako nagsalita at hindi ako natitinag sa pagkakadapa. ang nanay ko naman ay iyak ng iyak at pinipigilan ang tatay ko. hanggang sa maramdaman ko na lang ang mahabang mga kuko ng tatay ko na kumalmot ng dahan dahan pero madiin sa likod ko.

"tarantado ka ha! ayaw mong magsalita!"

isa pang madiin na kalmot. naramdaman ko na nagsugat ang kalmot, at nagdugo. pero hindi pa rin ako bumabangon sa pagkakadapa.

"putangina mo! ako ang tatay dito! wag mo akong yayabangan!" at bumaba na ang tatay ko. syang yakap sa akin ng nanay ko at doon na ako umiyak ng tuloy tuloy.

* * * * *

pagdating sa hotel, higa na agad sa kama ang anak ni Sir Marlon at naglaro ng mga games sa psp. kami naman ni sir ay dumiretso muna sa kwarto nya para magpahinga saglit. dito na rin nagsimula ang medyo sensitibong pag-uusap namin.

"i can sense a very smart guy in you, and i am really really worried about what's going on. you being sick with nothing in your pocket. you being a masseur. when in fact i see that you can definitely be a successful guy."
"ewan. lack of opportunities siguro. hindi ko rin alam eh."

at tuloy tuloy lang ang usapang heart to heart. sa bawat sinasabi ko, may pangsalo si Sir Marlon. at nakita ko na lang ang sarili ko na naiiyak, pero nandyan lang si Sir Marlon at mahigpit na nakayakap sa akin.

"hang on. things will be rough. times will be hard. but that makes you a stronger and better person. and there will be people for you. i am here. hindi man kita kadugo or kamag-anak, but i treat you as a son na rin. i will always be here for you."

* * * * *

ilang araw bago ang high school graduation, tinanong ko ang tatay ko kung gusto nyang mag-martsa kasama ko sa graduation.

"may honor ka ba?"

hindi ako makasagot. wala kasi ako sa honor list. or kahit anong special academic excellence award.

"eh bakit pa ako sasama, wala ka naman palang honor? sayang lang oras. nanay mo na lang."

at wala na akong chance. sa pagkakataong yun, ramdam ko... na hindi kailanman magiging proud sa akin ang tatay ko.

* * * * *

ang sarap sa pakiramdam na nakakita ako ng tatay kay Sir Marlon, isang tao na ni hindi ko kadugo pero talagang nakitaan ko ng genuine na pag-aalaga at concern sa akin. minsan, iniisip ko... ano kaya ang nangyari sa akin kung kagaya nya ang tatay ko? siguro nakatapos ako ng pag-aaral. siguro nakahanap ako ng magandang trabaho. siguro maganda ang estado ko sa buhay. pero naisip ko rin... kung ganun ang naging buhay ko, ganito kaya ako katatag at kalakas?

* * * * *

bumalik ng maynila si Sir Marlon kailan lang. at bagamat nagkasundo na kami na magkikita kami, hindi ito natuloy. excited pa naman akong makita sya at maikwento sa kanya ang mga pagbabagong nangyari sa akin after ng huli naming pagkikita. parang batang naghihintay sa ofw nyang tatay, inabangan ko talaga ang araw na magkikita kaming muli para makapagkwentuhan. kaya laking lungkot ko ng hindi kami nagkaroon ng pagkakataon na magkita. umasa akong magkakaroon ng tatay kahit sa isang gabi lang, pero nabigo ako.

* * * * *

kailan lang ay nalaman kong may cancer sa apdo ang tatay ko. naospital sya ng ilang araw pero hindi ko sya dinalaw. sabi ng ate ko, hinahanap daw ako. pero di ako naniniwala. hindi ko alam kung tama ba o mali ang naging desisyon ko na hindi pa rin sya kausapin. hindi ko alam kung magiging huli na ba ang lahat. wag naman sana. dahil may gusto pa akong gawin. isang bagay na itinuro sa akin ni Sir Marlon.

* * * * *

"kahit anong laking kasalanan ng tatay mo sayo, wag kang magmatigas sa kanya. reach out pa rin. hindi dahil sa iyon ang tamang gawin. pero para at least, sa huli, nasabi mo na kahit gaano kalaki ang kasalanan nya sayo, wala kang naging kasalanan sa kanya. kahit hindi na pag-respeto sa kanya bilang tao. pag-respeto na lang sa kanya bilang isang ama."

Teaser: Sa Ngalan Ng Ama

minsan, inisip ko... ano kaya ang nangyari sa akin kung kagaya nya ang tatay ko? siguro nakatapos ako ng pag-aaral. siguro nakahanap ako ng magandang trabaho. siguro maganda ang estado ko sa buhay. pero naisip ko rin... kung ganun ang naging buhay ko, ganito kaya ako katatag at kalakas?

Amnesia

"uy! kumusta ka na? long time no see ah!"

yan agad ang banat sa akin ni Sir Deo pagbukas na pagbukas ng pinto. sobrang friendly at sobrang warm. at dahil sobrang accommodating ang pagbati nya sa akin, bigla tuloy akong napaisip... pucha! kilala nya ako pero di ko sya kilala!

eto yung mga nakakatakot na scenario. medyo mahina kasi talaga ang memory ko pagdating sa tao, lalo na sa names. kung ibabase sa pagka-perky ni Sir Deo, mukhang may kaunting lalim yata ang pinagsamahan namin... pero talagang hindi ko maalala. anyare?!

pero hindi dapat mahalata ni Sir Deo na di ko sya maalala, so ngiti pa rin ako at go with the flow lang.

"ayus naman po. kaw, kumusta?"
"okay naman. grabe no, tagal na since the last time na nagkita tayo."
"kaya nga eh.'
"so, ano nang balita sayo?"
"eto, jobless."
"eh wala ka naman talagang trabaho ah!"

patay! mukhang matagal na nga yata ang pagkikita namin ni Sir Deo. ang huling update nya is wala akong work.

"saan ka nga ba nagwowork dati?" tanong nya.
"sa may manda po."
"diba sa eastwood?"
"sa manda po, sa mag shaw blvd."
"ahhh... tama."

whew! nakahinga ng malalim. kaunting kwentuhan pa at sinabihan ko na sya na maligo. napansin ko na hindi isinara ni Sir Deo ang pinto ng cr.

"oh, ano pang hinihintay mo? tara na!"
"ay... saglit lang po."
"naku! nakalimutan mo na yata na gusto ko sabay tayo naliligo ah."
"hindi po! nagtext lang po ako saglit."

pero ang totoo, hindi ko na talaga naalala. strike 2 na ako.

naligo kami ng sabay at pagkatapos ay humiga na agad sya sa kama. kinuha ko na ang oil para magsimula ng masahe ng bigla nya akong binara.

"you forgot that i want extra first before massage, right?"
"ah... naku... hindi po. ilalagay ko lang dito sa table para madali nang kunin mamaya."
"di mo na ako naaalala ano?"

eto na ang kinakatakot kong tanong. make or break to. pero, syempre, pabibo pa rin.

"ngek! Sir Deo talaga o!"
"sige nga, saan tayo nag-check-in dati?"

at parang isang alaalang gusto mong kalimutan, bigla na lang sumulpot sa utak ko kung sino ang mamang ito. tama! kumpleto, lahat ng detalye. bigla kong naalala. kaya kampante akong sumagot.

"eurotel! sa may cubao!"
"tapos?"
"oo. umorder pa tayo ng chicken after."
"ahehehehe..."

maganda yung tawa ni Sir Deo. pero biglang.

"hindi ako yun."

dedo!

"so, nakalimutan mo na nga kung sino ako?"

wala na akong nagawa... white flag na.

"um... opo. sorry."
"hahahaha! okay lang yun. sana sinabi mo agad. napahiya ka pa tuloy."

tawanan lang kami ng tawanan after, pero that moment, gusto ko nang matunaw na lang at maglahong bigla.

Bloodbath the Third!

ngayong gabi, magsisimula na ulit ang Battalia 3! (tinanggal na yung word na 'Royale' sa title, hindi ko alam kung bakit.). ngayong gabi, apatnapung estudyante ang mapapabilang sa isang laro at isang sitwayong "life or death"... literally!

kung napanood nyo na ang una at ikalawang leg ng Battalia Royale, i would suggest you go and watch pa rin. ang daming bago. mas exciting. mas detalyado. mas nakakatakot. mas nakakaantig. at Gabe Mercado as Frazer Salamon (the evil teacher)... sobrang menace! as in... panoorin nyo na lang.

umattend ako kahapon ng technical dress rehearsals as one of the "goons"... pero ako mismo, bagamat napanood ko na ng dalawang beses yun play, na-excite pa rin.

sa mga hindi pa nakakanood... anyare?!

go watch Battalia 3 and support independent theater industry!

Battalia 3
Sept 14-16, 2012 (3 out of 9 shows)
Museo Pambata
7pm

click here for more info and ticket reservations.

and for a preview of what's going to happen... watch this. (some spoilers ahead. but since a lot has changed, we're not sure if these scenes are still 'existing" in the new show!)

Mariposa

matagal na matagal na itong kantang to. dati, di ko sya pinapansin kasi di pa naman ako nakakapasok sa mariposa o sa kahit anong motel. isang araw, napakinggan ko ng buo ang kanta at napanood ang video... at naiyak ako...

sampung taon makalipas ilabas ang kantang ito, nakakatuwang isipin na mula sa pagiging estranghero sa paksa ng kanta ay naging "pucha! akong-ako to ah!" song ko ito. pero ano nga ba para sa akin ang isang motel.

isang bagay na ikinamamangha ko sa motel ay ang pagkakataon na ibinibigay nito para maging totoo ka sa sarili mo. o para maging ano mang karakter na gusto mo. pwede mong ilabas ang tunay na kulay mo, o magpanggap bilang isang tao na pinangarap mo. at lahat ng ito, magagawa mo ng hindi ka natatakot na mahusgahan, pagtawanan, kutyain, irapan, kuwestiyunin, o pasaringan ng ibang tao. maaari kang mabuhay sa isang mundo na gusto mo, ihiwalay ang sarili mo sa totoong mundo, kahit sa loob lamang ng ilang oras.

at iyon ang masakit na part dun. na bagamat papasok ka sa loob ng motel upang makaranas ng masayang mundo na pinapangarap mo, darating at darating ang oras na kailangan mo nang mag-checkout at lisanin ang imahinasyong mundong hinihiling mo na sana ay totoo at harapin ang totoong mundong hinihiling mo na sana ay guni-guni o isang masamang panaginip lang.

ng napanood ko ang video na ito, natawa ako sa mga karakter na ipinakita. pero hindi iyon yung tawang putangina-sobrang-lafftrip-ang-sakit-na-ng-tiyan-ko-at-tutubuan-na-ako-ng-abs na tawa. iyon yung tawang kapiraso lang, yung tipong mga apat na syllable lang, pagkatapos ay bigla kang mapapatahimik kasi may naisip ka. in my case, pagkatapos ng apat na syllable ng tawa, napatahimik ako dahil sa naisip ko... minsan sa buhay ko, naging ako ang mga karakter na ito... all of them.

inosente.
baliw.
pokpok.
bakla.
kabit.
adik
yuppie.
tv junkie.

lahat sila, may kanya-kanyang pakay sa pagpunta sa motel. lahat sila, may kanya-kanyang pinagdadaanan. at lahat yun, napagdaanan ko na. isama pa natin ang iba't ibang karakter na kailangan ko ring bigyan buhay sa loob ng apat na sulok ng kwartong may menu, aircon, porn channels (na kadalasan ay kasunod ng mga church channels), maliit na sabon, discount card, at wifi access na madalas ay hindi gumagana.

stripper.
boyfriend.
kaharutan.
milkman.
estudyante.
artista.
demonyo.
virgin.

at pagkatapos ng bawat engkwentro sa kung sino mang kasama ko sa loob ng motel, palagi akong naiiwan mag-isa. minsan, mauunang lumabas ang kliyente. minsan naman ay ako ang unang lalabas. minsan naman ay sabay kaming lalabas at kakain. pero sa lahat ng pagkakataong ito, naiiwan akong mag-isa. pagkatapos ng palabas, dumarating ang oras na muli naming tatahakin ang kanya-kanyang buhay... at dun ako nagiging mag-isa.

hindi ko na maintindihan kung ano na ba ang totoo at kung ano na ba ang kathang-isip. basta ang alam ko lang, ayoko nang mag-isa. at kung ang tanging paraan para makamtan yun ay mag-extend ng mag-extend sa bayad sa isang maliit na kwarto sa isang apartelle, isusugal ko na siguro ang lahat ng pera ko... maging ang sarili ko, para lang hindi na ako mag-isa, scripted man o totoo.

Kamalas-malasan

sabado... nasira ang ngipin ko, kaya na-cancel ang isang importanteng lakad

lunes.. umiral ang katigasan ng ulo ko na naging sanhi ng pagkawala ng trabaho ko.

huwebes... pumasok ang sweldo pero sa dami ng mga kailangang bayaran, halos isang libo na lang ang natira sa akin.

sabado... isang hindi makakalimutang pangyayari. naranasan ko ang patikim ng kalawit ni kamatayan. isang magulong encounter sa squatter area, nakorner ng tatlong tao (isa sa kanila, may hawak na malaking bato at nakaambang ihampas sa akin). at mahabang takbuhan sa kahabaan ng taft avenue. near-death experience. pero nakaligtas ako.

at ngayon... nawala ang ipod ko. isa sa mga kakaunting bagay na pinagmamalaki kong meron ako.


walang trabaho. walang pera. walang karamay. walang ideya kung paano ako lalakad ulit pasulong.

ANO NA LANG ANG MANGYAYARI SA AKIN?!?!?!!



























ayoko na. sana pwede na lang tapusin lahat to. lahat lahat. yung tipong isang pitik na lang. or isang kalabit. or isang patak. or isang lundag. basta... yung isa na lang, pagkatapos ay tapos na... tapos na lahat...

The Witness

matagal ko nang suki si Sir Alex, and maganda naman ang working relationship namin. nakakatuwa kasi sa ganda ng working relationship namin, na-extend ang business ko maging sa ka-relationship nya... si Sir Tom.

hindi ko maiwasang mag-isip ng kakaiba kay Sir Alex at Sir Tom. nasa late 40s na si Sir Alex, at bamagat medyo okay-okay pa rin ang hubog ng katawan nya, hindi na maitatago sa hitsura ni Sir Alex ang edad nya. si Sir Tom naman, on the other hand, is around late 20s lang. maganda ang tindig at hubog ng katawan, makinis at halatang alaga ang kutis, gwapo, at halatang mahilig sa social life. ayoko na lang bigyan ng malisya, pero something is telling me na parang ginagawang sugar daddy ni Sir Tom si Sir Alex. lalo pa ng isang beses ay napagkwentuhan namin ni Sir Alex si Sir Tom (di ko pa sya namimeet nung time na yun.)

mahal na mahal ko si Tom. i gave him the life he wanted. ibinili ko sya ng kotse, his own condo unit, and even a small resthouse with a small ranch,. i bought him a horse kasi yun ang hilig nya. and kahit yung family nya sinusuportahan ko.

confirmed! tama nga yata ang hinala ko. or, baka naman mahal lang talaga ni Sir Alex si Sir Tom kaya balewala na ang mga nagagastos nya. sana mahalin din ako ni Sir Alex, tapos sasabihin ko sa kanya na ang hilig ko ay mag-drive ng eroplano... ibibili nya kaya ako ng private jet? hehe...

tinext ako ni Sir Alex para itanong kung pwede daw ako at kung kaya ko daw na dalawa ang iseservice ko. pumayag ako. and finally, one night, na-meet ko na rin si Sir Tom. gwapo nga. maganda nga katawan. mukha ngang sosyal! kung marami akong pera, hindi malabong mangyari na gastusan ko rin sya! kaso, panggastos nga sa sarili, wala eh. haha!

maayos naman ang naging takbo ng unang joint business ko with the two of them. at naulit nga sya ng naulit. paminsan-minsan, nagha-hire pa si Sir Alex ng isa pang masahista para mas pang-Sean Cody ang mga eksena.

isang araw, pinapunta ako ni Sir Alex sa isang condo sa mandaluyong.... second condo unit ni Sir Tom (hampotah! dalawa pa ang condo unit!). may isa na daw na nandun na, pero gusto nya pa ring pumunta ako.

"huli mo na kasi kiliti ni Tom eh, eh ayun, medyo tinotopak."
"ahhh... sige po."

at pumunta na ga ako. si Sir Tom ang nagbukas ng pinto. pumasok ako at nakita ko sa sala ang macbook ni Sir Tom, katabi ang isang bote ng absolut, baso na may yelo, ice bucket at mga bagay na medyo ikinagulat ko rin... a lighter, a glass tubing and a small container na may whitish powder and crystals... shabu.

"nandun si Alex sa loob. diretso ka na lang." halatang wala sa mood si Sir Tom. pagkasabi, umupo na ulit sya sa sofa at humithit sa glass tube. nakakatakot ang hitsura ni Sir Alex, walang-wala sa friendly aura nya na nakita ko the first time i saw him.

pumasok ako sa kwarto at nakita ko ngang nagpipili-pilipit na si Sir Alex at ang masahistang malaki ang katawan. dahil automatic na, naligo na ako at pagkatapos ay nakisiping na rin ako sa dalawa. ilang halik at dila pa lang ang nagagawa ko ng sinabihan ako ni Sir Alex na lumabas sa sala at lambingin si Sir Tom, and apparently ask him to join us.

i did as i was commanded. pumunta ako sa sala kung saan nakita kong umiinom ng vodka si Sir Tom at tila galit na nagta-type sa macbook nya.

"hey" bati nya sa akin, pero ramdam ko na hindi maganda ang mood nya.
"pwede tumabi?"
"k."

at tumabi lang ako sa kanya. hindi ako tumitingin sa screen ng macbook nya dahil baka kung ano pang makita ko. tahimik lang akong nakaupo sa tabi nya when he asked me to get a glass sa kitchen. kumuha ako ng bass, nilagyan nya ng yelo at binuhusan nya ng vodka. inum-inom lang ng kaunti ng naaalala ko na gusto nga pala ni Sir Tom na malambing ako sa kanya... kaya naisipan kong humiga sa lap nya.

"kaw talaga... balik ka muna dun sa loob."
"hinde. dito na lang ako"
"go inside."

ramdam ko na ang intensity ng utos nyang yun, kaya sumunod na lang ako. bumalik ako sa kwarto at saktong pina-fuck na ng masahista si Sir Alex. hindi ko alam kung paano ako sisingit... kaya hinalikan ko na lang si Sir Alex.

"hey! uhhhh... asan si Tom?"
"nasa labas po eh. may kausap yata."
"uuhhhhh... ahhhh.... ayain mo."
"parang bad mood po eh."
"hindi yan. kaya mo yan."

nag-shower na muna ako saglit bago lumabas ng kwarto. dumiretso ako sa sala at umupo sa tabi ni Sir Tom... na kitang-kita ko that time na talagang galit na. sinubukan kong pakalmanhin si Sir Tom... hinimas ko ang balikat nya... pero hinawi nya ang kamay ko.

"not now." singhal nya sa akin.
"eh kasi sabi po ni Sir Alex."
"putangina! diba sabi ko wag?!"

nagulat at natulala lang ako kay Sir Tom. kaya umalis na lang ako at bumalik sa loob ng kwarto. tuloy pa rin ang fucking session ni Sir Alex at ng laruan nya, iba lang ang posisyon.

"oh, ano na?"
"eh ayaw po talaga eh."
"hahaha! mahina ka pala eh."

natawa ako, pero parang napahiya rin ako sa sinabing yun ni Sir Alex. umupo lang muna ako saglit sa kama. wala pang isang minuto ng pagkaupo ko sa kama ng biglang bumukas ang pinto. si Sir Tom, halatang nag-aapoy sa galit. dire-diretso sya sa cr, naghilamos saglit, at nagpunas. dumiretso sya sa cabinet at may kinuha. at napansin ko kung ano ang hawak-hawak ni Sir Tom na kinuha nya sa cabinet... baril.

tumigil si Sir Alex sa pag-ayuda kay kuyang masahista na that time eh nakahiga sa kama.

"what is it this time, Tom?"
"wala kang pakialam dito."
"iwan mo yang baril."
"fuck! this is mine!"
"gago ka rin talaga ano? ano na naman to?"

galit na si Sir Alex, pero mas galit si Sir Tom. nakakatakot at sobrang nakakakaba na ang paligid. siguro, dala na rin ng takot, pumunta muna si kuyang masahista sa banyo. naunahan ako! at dahil awkward naman kung bigla akong lalabas, nanatili akong nakaupo sa kama.

isinuksok ni Sir Tom ang baril nya sa likuran ng shorts nya... at hinila ito ni Sir Alex at ibinalik sa cabinet.

"Fuck Tom! ano na naman ang problema mo?!?!"
"you have nothing to do with this Alex. and please, i'm not a kid! hayaan mo ako!"
"you're drunk. you're high. you're out of your mind na talaga no."
"bullshit!"
"no... you're bullshit!"

gusto ko na talagang umalis. masyado nang intense ang paligid. dumiretso si Sir Tom at kumatok ng malakas sa pinto ng cr. sya namang labas ni kuyang masahista na halatang naligo at naka-underwear na. pumasok si Sir Tom sa cr.

habang nasa kwarto, kitang aligaga na si Sir Alex. si kuyang masahista naman ay takot na takot at mabilis na nagbihis. ako naman ay nakaupo lang sa kama, hindi alam kung anong dapat gawin.

"sir, una na po muna ako." sabi ni kuyang masahista. at agad syang lumabas ng kwarto at ng bahay.

"i'm sorry." sabi sa akin ni Sir Alex.
"okay lang po. ano pong nangyayari?"
"wala. akong bahala."

makalipas ang ilang minuto ay lumabas si Sir Tom sa cr. ako naman ang pumasok. at nakita ko sa mismong lababo ang isang maliit na bote ng sterile water, isang maliit na plastic, at isang injection. hindi ko na lang pinansin. umihi ako at lumabas na agad ng banyo. wala na doon si Sir Tom. baka nakaalis na. bukas ang cabinet, wala dun yung baril... at si Sir Alex naman ay nakayuko lang sa kama.

"sir?"

hindi sumasagot si Sir Alex.

"sir, okay kang po kayo?"
"no, i'm not."
"ah... sorry po."

awkward silence... at naisipan ko na lang na magbihis.

"sir, una na po siguro muna ako."
"sige. sorry ha. you're a very nice guy. nakakahiyang ganito pa yung nakita mo. sorry talaga."
"salamat po. ayus lang po yun."
"mag-iingat ka lagi ha. it feels nice to meet someone like you." sabi ni Sir Alex. di ko alam, pero parang puno ng lungkot yung pagkakasabi nya nun. iniabot nya sa akin ang pera at inihatid ako sa pinto.

bumaba ako ng building at naglakad palabas ng area ng biglang may bumusina at nag-flash na headlights sa akin. napatingin ako sa kotse at nakita kong nakasilip sa bintana si Sir Tom. hindi ko alam kung lalapit ako or hindi ko papansinin. pero bumusina ulit sya. kaya lumapit na lang ako.

"bakit umalis ka na agad?"
"ah... eh kasi po."
"san way mo, hatid na kita."
"hindi, okay lang po ako."

humithit muna si Sir Tom ng yosi bago nagsalita.

"saan nga way mo?"
"ah... sa pasig po."
"saan sa pasig?" sabay hithit ulit ng yosi. at tsaka ko lang napansin... nasa passenger's seat pala yung baril. biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
"sa ortigas extension po."
"seriously... hatid na kita. dun din ang way ko."
"naku. wag na po sir."
"ayaw mo talaga?" nakakatakot ang mga mata ni Sir Tom.
"opo. okay lang po ako."
"okay then... alis ka na."
"kaya nyo po ba mag-drive?  lasing po yata kayo."
"i'm good. i needed some spirit for tonight."

nakakatakot ang pagkakabanggit ni Sir Tom nung last sentence nya. ramdam kong something bad is going to happen. pero di ko na inusyoso. umalis na lang ako. pero paglingon ko pabalik sa kotse ni Sir Tom... saktong nakita ko syang bumaba ng kotse nya at nagmamadaling naglakad papasok ng condo... parang galit na galit.

hindi ko na alam at hindi ko na rin inalam kung anong sumunod na nangyari. matapos ang gabing yun, hindi na ako nakatanggap ng kahit anong text or tawag mula kay Sir Alex. sinubukan kong tawagan ang number nya... unattended na.

ayokong mag-isip ng masama... pero everytime naaalala ko ang kwentong yun... hindi ko maiwasang kabahan...

Panapal na Post (sorry!)

pasensya na kung hindi ako naka-blog lately... busy kasi... at may nagpapasaya na kasi sa akin...

sya ang nagpapasaya sa akin lately... panoorin nyo. baka mapasaya nya rin kayo!

i hope everyone is safe despite the inclement weather that has passed. ako, ayus naman. though binaha ang family ko sa rizal, maayos naman ang kalagayan nila ngayon.

kailangan lang kumayod ulit... kailangan ng budget pang-repair ng bahay! so, i am posting a pic of myself here... related sa tag-ulan!

as always... teaser lang ulit! hahahaha!

The Eruption and the Next

nagising ako kaninang umaga na medyo hihingal-hingal pa dahil sa masamang panaginip. ewan ko ba. pero buong magdamag na paputol-putol ang tulog ko dahil sa masasamang panaginip.

naiihi ako, kaya tumayo ako sa pagkakahiga. napahawak ako sa tagiliran ng shorts ko at naramdamam kong medyo basa ito. teka, nakaihi na naman ba ako habang natutulog? (yes, confession, may ilan ilang beses pa ring nakakaihi ako while sleeping. kadiri no?) pero, kung nakaihi na ako, bakit naiihi pa rin ako? at bakit hindi naman basa si junjun? dun na ako napabangon at napatakbo sa cr, hablot ang bulak na maswerteng katabi lang ng unan ko.

agad kong chineck si Peggy, at tama nga ang hinala ko... pumutok na sya! basang-basa ng pinaghalong abscess (nana, pasosyalin na lang natin ang term para di masyadong nakakadiri) at dugo ang gauze pad na nakatakip dito. sa sobrang basa, nadamay pati ang shorts ko. dahan-dahan kong tinanggal ang gasa at bumulwak na nga ang sangkatutak na lava. punas lang ako ng punas gamit ang bulak pero tuloy tuloy lang sa paglabas ang lava. kaunting-kaunti na lang ang natira sa bulak bago tuluyang tumigil sa paglabas ang lava. good thing! wala na akong bulak at gauze pad, at sarado pa ang bilihan. nilinis kk ng dahan dahan si Peggy, nilagyan muna ng band aid, at tsaka natulog ulit.

nagising ako makalipas ang ilang oras, na-manage kong bumaba at bumili ng gasa at bulak, at tsaka hinarap ulit si Peggy. round 2 ng eruption. tinanggal ang basang band-aid at pinindot ng mahina ang malambot na bahagi malapit sa mata (na naging open wound na). may kaunting lumabas. isa pang medyo madiin na pindot at nagsimula na ulit bumulwak ang abscess at dugo. kaysa pahirin ng bulak, piniga ko lang ng piniga at hinayaang tumulo ng tumulo ang lava. hanggang sa halos tuloy tuloy na ang paglabas, paunti-unti na lang na pindot from time to time. umabot din siguro ng 30 minutes, at sobrang dami ng lumabas na abscess at dugo. di ako makapaniwala na aabot sa ganoong karami ang lalabas. nilinis ang kalat, naligo, at nilinis ang natira kay Peggy (di pa rin sya totally drained, may part pang matigas, and may mga naiwan pang hindi lumabas, kaso hinang-hina na ako) at pagkatapos ay umidlip ako.

pagkagising ilang oras ang lumipas, muli kong nilinis ang sugat, nananghalian (though late na) at pumunta sa doktor ko para, you know it, manghingi ng medcert. pagdating sa clinic nya... wow! wala si doc! ayoko namang bumalik sa putanginang doktor sa makati med, hoholdapin nya lang ulit ako! pero pumunta pa rin ako sa makati med, at hinanap ko yung unang doktor na inirekomenda sa akin ni doktor bait... pangalanan natin silang Doctor Heckyl (yung mabait kong doktor) at Doctor Jeckyl (yung inirekomenda) tapos yung tarantadong doktor naman, si Doctor Mojojojo.

praise the lord! pagtanong ko sa reception, present daw si Doctor Jeckyl! pumunta ako sa clinic nya, nag-fillout ng form, at sinimulan ang konsultasyon.

ibinigay ko muna ang love letter, ah este referral letter na isinulat ni Doctor Heckyl kay Doctor Jeckyl. pagkabasa, pinakwento pa sa akin ni Doctor Jeckyl ang lahat ng nangyari from the time na nagsimula si Peggy hanggang sa kasalukuyan! wow! ibang iba kumpara kay Doctor Mojojojo! tuloy tuloy ako sa kwento at nakikinig naman ang doktor. pati yung masamang experience ko kay Doctor Mojojojo naikwento ko, at nagulat si Doctor Jeckyl sa nangyari.

"ganun? grabe naman yun."
"kaya nga po eh. wala man lang pakialam sa pasyente"
"don't worry, ako nang bahala sayo. pwede ko ba makita yung pigsa?"

at ipinakita ko kay Doctor Jeckyl ang pigsa.

"oh. sugat na pala eh"
"opo. marami-rami na yung lumabas kanina"
"hawakan ko lang ha"

at malumanay at magaan na dinama ni Doctor Jeckyl ang paligid ng pigsa.

"gaano ang threshold mo sa pain?"
"naku doc! sobrang mababa po."
"idrain na natin. marami pang laman sa loob. though may part pa rin na matigas"
"ganun po ba?"
"yes. pwede namang dito na lang eh. pag sa operating room pa yan, around 12k yan!"

napatambling ako sa presyo! 12k?! potcha! pero, kung idedrain, naku! malamang mahal yun.

"ah... nasa magkano po ba king idedrain natin ngayon dok?"
"ganito... usually, pag ganyan, i charge 4000."

natulala na lang ako! saan ako kukuha ng apat na libo agad agad?! though may pera akong hawak kanina (salamat salamat salamat sa mga nag-abot ng tulong!) pero kulang na kulang yun for 4k!

"ganun po ba?"
"hinde, sige, for you... gawin ko na lang dalawang libo!"

nakahinga ako ng maluwag na may kasamang gulat. hindi ko alam kung bakit nya ako binigyan ng malaking discount, pero sobrang laking pasalamat ko.

pinahiga nya ako sa bed at pinatagilid. tinanggal ang nakatakip na gauze pad at pinunasan ng betadine ang buong paligid ng pigsa.

"masakit to ha. pero sabihin mo sa akin kung di mo na kaya"

bago magsimula, inabutan ako ni Doctor Jeckyl ng stress ball at bagong bukas na... drumrolls please... teether! now, alam ko nang magiging madugo ito.

"simulan ko na sa. senyas ka lang pag di mo ma kaya."

unang pisa pa lang ni Doctor Jeckyl at halos mapatayo na ako sa sakit. laking tulong ng stress ball at teether na talagang kagat kagat ko agad dahil talagang hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko.

"sorry... sorry..." pagmamatawad naman ni doc sa nangyayari. "sige, pahinga muna saglit."

sa ilang segundong yun, litrong malamig na pawis ang lumabas sa noo ko, at ilang patak ng luha na agad ang tumulo. sinilip ko ang sugat at nagulat sa nakita ko. nope, wala namang piano o kalabaw na lumabas sa pigsa (kagaya ng madalas sabihin ng mattanda) pero sobrang daming abscess ang nakapunas sa ilang tambak ng bulak sa hita ko. ang magaling pa dun, kakaunti lang ang dugo! alam na alam ni Doctor Jeckyl ang ginagawa nya, dahil isang matinding pindot pa lang, ganung karami agad ang lumabas. at puro abscess pa!

"just tell me pag ready ka na ha."
"sige doc, tuloy na po."
"sure na?"
"opo."
"okay. basta tell me pag di na kaya ha."

at inulit ang procedure. at inulit. at inulit. apat na matinding pagpisa. apat na malalakas na paghiyaw at pag-aray mula sa akin. apat na paghahabol ng hininga.

"you're doing a great job!" pag-encourage ni doc.
"parang hindi naman po."
"no, you're doing good! see, apat na beses lang, nasimot na natin! though may part kasi na matigas pa. pero yung mga pwedeng ilabas, nailabas na natin."
"whee! salamat naman po."
"wait ha, i have to do two more procedures."
"okay po"

nagsalin si Doctor Jeckyl ng betadine sa injection tube (walang needle. whew!). ilalagay nya daw sa loob ng sugat ko.

"masakit ulit to ha. sabihin mo lang king di na kayang itolerate para we can stop and rest."

at sinimulan na nga ni doc ang pagsalin ng betadine sa loob ng sugat. masakit na masakit, pero tiniis ko na lang hanggang sa kaya ng mga buto ko.

"good job!" bati ni doc ng naisalin nya ang lahat ng gamot. napatingin ako sa sugat at napansin kong nakatakip ang isang daliri nya sa butas habang dahan dahang pinipisil ang paligid nito. ahhh... gets ko na. parang nililinis yung loob. tinanggal nya ang nakatakip na daliri at nagsimula na ngang umagos ang betadine na may halong abscess sa butas. tuloy tuloy na parang gripo. hanggang sa finally ay nasimot.

"this is the last. may ipapasok tayong gamot sa loob ng sugat mo. yung 3/4, nakabaon, yung 1/4 nakausli lang."

napaisip na ako. gamot? ipapasok? then may nakausli? pano yun? kinuha ni Doctor Jeckyl ang sinasabing gamot at ipinakita sa akin.

mesh. as in parang gauze pad. mga 2 inches in length, one inch thick.

"ipapasok natin to sa loob ng sugat, i'll spread it inside, then nakalabas yung 1/4. tomorrow, pagligo mo, you will pull it out."

just the thought of inserting a mesh inside the wond already psyches me out! tangina! how much pain will this be? baka ito pa ang ikamatay ko! then i remembered... wait, did i hear it right? I WILL PULL IT OUT ON MY OWN?!?! tangina!!! ano to, suicide?!?!

hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko. too much excruciating pain from the draining, to the cleaning with betadine. tapos eto?! HANUVANAMANTOH!!! pero, nandito na eh, sige. go na! bahala ma si batman!

"okay, i'll start na ha. hingang malalim."

and huminga ako as deep as i can. sinimulan nang ipasok ni Doctor Jeckyl ang mesh at kung sobrang sakit ng pagpisa at paglagay ng betadine... triple sa sakit ang paglagay ng mesh! sumesenyas na ako kay doc na di ko na kaya, pero kung kanina ay tumitigil kami para magpahinga, ngayon tuloy tuloy si doc habang nag-aapologize. "kaunti na lang hijo, kaunti na lang. kaya mo yan" tuloy tuloy sa pagpapalakas ng loob ko si doc habang ako naman ay talagang sumisigaw at umiiyak na sa sakit. hanggang sa finally... boom!

"there! tapos na! sorry ha!"

sinilip ko ang sugat at nakitang may kapirasong nakausli na pwede kong hilahin kinabukasan. pagkasilip, agad bumagsak ang ulo ko sa unan. daig ko pa ang nagpalabas ng limang beses na sunod sunod. hinang hinang hina talaga ang katawan ko. nararamdaman kong naginginig pa sa sakit ang mga kalamnan ko, at nangingilo pa ang ngipin ko.

makalipas ang ilang minuto, inabutan ako ni Doctor Jeckyl ng isang basong tubig. inibom ko ito at somewhat ay nagkaroon ako ng laka para tumayo sa kama at magsuot ng short.

"pasensya ka na at masakit ha."
"naku! okay lang po dok. ang mahalaga nagamot na."
"oo, bukas, laking ginhawa na nyan. yung mesh, impragnated sya with antibiotic, so nililinis nya pa totally yung loob, kung saan naipon yung abscess, tsaka sisipsipin nya pa yun."
"doc, baka namam sobrang sakit nun paghila."
"no, hindi masakit yan. you will be fine."
"salamat po." although sa kalagayan ko that time, parang hindi ko makita yung sinasabi ni doc na hindi masakit yung paghila ng mesh."
"you did a great job ha!"
"salamat po talaga doc."

at finally ay isinulat na ni doc ang pinaka-importanteng bagay... ang medcert! 2 days na ang inilagay nya paa dae makapagrest pa akp after hilahin ang mesh (which made me think na niloloko nya lang ako nung sinabi nyang hindo masakit yun.)

"no, i'm serious. hindi masakit yung pagtanggal ng mesh." pucha! mind reader pa yata si doc!

at bagama't iika-ika akong lumabas ng clinic at lahat ng mata ng mga tao sa labas ng clinic ay nakatingin sa akin, makalipas ang ilang minuto ay naramdaman ko na ngang gumaan ang pakiramdam ko.

kaunting-kaunti na lang yung matigas ma part, at sabi ni doc baka nga daw kayanin na ng antibiotics na tunawin na lang yun kaysa pahinugin. nakakatuwa na kapag hinahawakan ko yung paligid ng pigsa, nararamdaman ko yung mesh. hindi na rin ako nilagnat sa maghapon.

gustong kong magpasalamat sa lahat ng nagparating ng tulong sa akin. bagamat hindi ko kayo kaanu-ano, you went off your way and decided to help a guy na sa internet nyo lang naman nakakausap. maraming maraming maraming salamat sa inyo. i will promise to repay you in whatever way i can. sa mga nagpaabot ng well wishes, at sa mga nagdasal, sobrang laking pasasalamat ko rin sa inyo. narinig nya yung dasal nyo kaya he made a miracle and touched a doctor to give me a discouny. you will all be blessed. maraming maraming maraming salamat talaga mula sa kaibuturan ng puso ko.

kung bukas ng umaga, mga bandang alas-otso, ay mabulahaw kayo ng isang napakalakas na sigaw... ngayon pa lang ay hihingi na ako ng paumanhin. ibig sabihin, hindi totoong hindi masakit ang pagtanggal ng mesh sa sugat ko!

Byaheng Impyerno

limang araw na akong nasa impyerno... at tila magtutuloy-tuloy pa ito.

nung lunes. wala pang akong masyadong lagnat, nakayanan ko pang pumasok. pero nung gabi na, naramdaman ko nang unti-unti nang tumataas ang temperatura ko. at nagtuloy-tuloy nga yun hanggang martes. di ako pumasok, pero di ko nagawang magpatingin sa doktor dahil inisip ko na baka overfatigue lang to. bahala na kung anong paliwanag ang gagawin ko kapag hinanapan nila ako ng medcert (yun ang nakakainis sa call center. isang araw na sakit, kailangan medcert agad. as if namang may health card na kami. sa regularization pa daw kami magkakaroon. boo!) ipinahinga ko ang katawan ko maghapon. at dun ko napansin ang posibleng dahilan ng lagnat ko.

sa bandang balakang sa left thigh ko ay may isang nagbabalik na bisita... si Peggy! (sa mga hindi nakakaalam, Peggy = pigsa). sa parteng ito, siguradong nagsisimula ka nang tumawa. ganun naman lagi eh. pag pigsa ang sakit ng isang tao, palaging pinagtatawanan. hindi ko alam kung bakit. pero, ang masasabi ko, this is not a laughing matter.

mapintog at mapula, halatang hindi maganda ang pakay ni Peggy sa akin. nilinis ko agad ang pigsa at uminom na agad ako ng gamot, umaasang kinabukasan ay medyo huhupa sya.

but i was wrong. mas mataas ang lagnat ko paggising ko ng miyerkules ng umaga, at mas dumoble pa ang lapad at kapal ni Peggy, dahilan para di na naman ako makapasok. this time, kahit kapus na kapos na sa pera, kinailangan ko na talagang magpadoktor... hindi para ipagamot ang pigsa, kundi para sa lintek na medcert.

nagtanong-tanong ako sa mga kaibigan kung saan may murang clinic. ayoko sa makati med. bukod sa mahal, pangit na ang mga naging karanasan ko doon. nakakita ako ng clinic malapit sa amin, nagpatingin. maswerte ako dahil talagang mabait yung doktor. inisa-isa nya talaga lahat ng pwedeng dahilan ng pigsa ko at talagang marami syang advice at check-up na ginawa sa akin. sa halagang 500, kahit medyo mabigat para sa akin, masasabi kong sulit naman ang checkup. niresetahan nya ako ng mga gamot at binili ko naman ito (bawas ng 400 sa budget). at mission accomplished sa medcert.

naging malalim ang tulog ko ng miyerkules kaya magaan ang naging pakiramdam ko ng huwebes. kahit alam kong magang-maga pa rin si Peggy at posible pa ring tumaas ang lagnat ko, pumasok ako, sayang kasi ang kikitain. pero bawat oras sa opisina ay parusa. unti-unting bumibigay ang katawan ko, at parang anytime ay mag-cocollapse ako. pero dahil 2 days akong absent, ayokong mag-complain dahil baka kung ano pang sabihin sa akin ng boss ko. pinilit kong tapusin ang buong araw, at umuwi akong lantang gulay, bagsak, hiluka, at pagod. binat na naman ang sumalubong sa akin sa bahay, at di nya ako nilayuan sa magdamag. may client dapat ako ng gabing iyon, pero kailangan ko syang i-turn down. sira na naman ang image ko.

paggising ko kaninang umaga, mataas pa rin ang lagnat ko, at nagmumura pa rin si Peggy. pero pinipilit kong labanan ang nararamdaman ko at kino-convince ko ang sarili ko na pumasok. dalawang araw na akong absent, masyado nang nakakahiya kung magtatatlo pa. at kung di ako papasok, bawas ang sweldo at kailangan ko na naman ng panibagong medcert. 800 na lang ang pera ko, so 300 na lang ang matitira sa akin. hindi ko naman kayang mag-client dahil nga sa bigat ng pakiramdam ko. pero talagang nakikiusap na sa akin ang katawan ko na magpahinga na lang. minabuti kong hindi pumasok, bahala na si batman. nagpahinga ako saglit, uminom ng gamot, at naglinis ng pigsa bago bumalik kay doc para sa medcert. pagdating kay doc, isinuggest nya na kailangan nang iv ang antibiotic ko instead of oral, or ipa-lacerate na kahit hindi pa hinog kaysa kumalat. kumuha sya ng papel, nagsulat ng referral letter, at sinabi sa akin na kailangan ko daw pumunta sa makati med for this. sila na rin daw ang mag-issue sa akin ng medcert. dun na ako nanlumo. mabuti na lang at di na ako siningil ni dok para sa consultation. at wag daw akong mag-alala dahil considerate naman daw sa budget yung doktor.

bagamat mabigat sa loob ko at sa wallet ko, kinailangan ko pa ring pumunta sa makati med dahil ikakatanggal ko sa trabaho kung wala akong medcert. pagpunta sa nasabing ospital... tough luck! naka-leave ang doktor! so kinailangan kong magtanong kung sinong available na general surgeon dahil nga kailangan ko ng, you know it, medcert. may available daw, at pinuntahan ko nga.

matagal akong naghintay for my turn, hanggang sa finally ay ako na. ang bilin sa akin ni doktor na mabait, ikwento ko daw lahat sa doktor na titingin sa akin para alam niya ang history at mabigyan ako ng nararapat na lunas. nagsisimula pa lang akong magkwento sa bagong doktor when he cut me off and asked to see Peggy. ipinakita ko ang magang-magang pigsa. tinignan nya ito, nagsuot ng gwantes, at paulit-ulit na pinindot-pindot ang maga. naluluha, nanginginig, at nangingilo na ako aa sakit ng bawat pindot nya sa pigsa ko while saying "malaki na to ah. magang-maga na!" putangina dok! kahit grade one maa-identify na malaki at magang-maga yung pigsa. at kailangan ba talagang paulit-ulit na pindutin? ni wala kang pakialam kung nasasaktan na ang pasyente mo o hindi.

matapos ang isang minuto ng torture, pinaupo nya ulit ako, nagbigay ng reseta... and that's it! at ng paglapit ko sa secretary nya para magbayad... 700 pesos!!! pucha! wala na akong nagawa kundi magbayad na lang. lumabas ako ng hospital na iika-ika sa paglalakad, at naiiyak dahil sa biglaang pagtaas ng lagnat ko dahil sa pagpa-powertrip ng doktor ko sa pigsa ko, sa mismong pain kay Peggy, at sa katotohanan na 100 pesos na lang ang pera ko kaya di ko magagawang bilhin ang gamot na inireseta nya. pero wala na akong magagawa.

ngayon, eto ako sa bahay, tila lumpo. sa sobrang bigat ng pakiramdam ko, kahit ang manatiling nakatayo o nakaupo for more than 5 minutes is already a burden for me. gusto kong bumili ng prutas, pero wala akong pera. nagtiyaga na lang ako sa mga delata. tuloy tuloy sa pagtaas-baba ang lagnat ko, at hindi pa rin nagpapaawat si Peggy. another appointment is cancelled tonight dahil hindi ko na talaga kaya, plus the fact na ang lakas ng ulan. sinubukan kong magtext sa mga kaibigan kung pwede nila akong dalawin, para man lang gumaan-gaan ang pakiramdam ko. walang sumagot sa kanila. hindi ko magawang hindi maawa sa sarili ko.

sa mga ganitong pagkakataon, namimiss ko ang nanay ko. kung nandito lang sana sya ngayon, edi kahit papaano ay makakaramdam ako ng piraso ng langit habang pinagdadaanan ang impyernong dulot ng sakit ko. kung nandito lang sya, hindi papayag yun na makakarinig sya ng daing ng pananakit sa akin, agad-agad akong sasaklolohan nun. kung nandito lang sya, maririnig ko na naman yung classic line nya na "gusto mo bang pumunta na ako sa opisina nyo para ipagpaalam ka na hindi ka makakapasok?" kung nandito lang sya, hindi ko na kakailanganing magtiis sa delata dahil malamang sa malamang ay gagawa at gagawa ng paraan yun para maihain ang gusto kong pagkain. kung nandito lang sya, hindi ko kailangang maawa sa sarili ko.

pero wala sya dito eh, at hindi ko magagawang papuntahin sya dito. ayoko naman na umuwi sa amin dahil bagamat gusto ko ang pag-aalaga sa akin ng nanay ko, ayokong nagiging pabigat sa kanya. kaya eto na lang ako, naiiyak, nalulungkot, at nanlulumo, umaasa sa isang himala na bukas ay magaling na ako. kung saan ako dadalhin ng isangdaang piso ko, hindi ko alam. siguro talagang nakatakda lang na mas mahaba pa ang paglalakbay ko sa byaheng impyerno.

* * * * *

kapalan na to ng mukha, hubaran na ng hiya, pero kung sino man sa inyo ang pwedeng makatulong sa kahit anong paraan, lubos kong ipagpapasalamat at tatanawin na napakalaking utang na loob. tawagin nyo na akong makapal ang mukha, pero wala na akong maisip na paraan kung paano ko itatawid ang sarili ko hanggang sa susunod na sweldo. pasensya na, at maraming salamat.