Boy Shiatsu

Battalia Royale

2012-02-28T09:54:00.002+08:00

pasensya na at ang tagal bago ako naka-blog ulet. sobrang pre-occupied sa work at sa mga bagay bagay kaya hindi ako masyado maka-online at makapagfocus sa blog. ang daming distractions... lalo na nga itong nabasa ko sa blog ni McVie the other day! there was this play called Battalia Royale staged by an ensemble called Sipat Lawin. na-intriga ako when i saw McVie's blog entry, at lalo lang ako na-intriga after ko sya basahin!

yung play ay ibinase sa isang japanese movie entitled Battle Royale. tungkol ito sa isang grupo ng mga estudyante na kinidnap ng government thru gassing them. they woke up in an island noticing that they have some sort of neck collars. yun pala, they will be a part of a government experiment about survival. sa loob ng tatlong araw, they have to kill each other until only one survives. and yung neck collar, it's a way to detect the wearer's whereabouts... and it's also a way to kill the wearer if in case there's a "violation"... or kung trip lang pasabugin nung nagmamanipulate nung game.

hindi ko alam kung may lahing berdugo ba ako, pero sobrang nakuha ng mismong storyline ang attention ko. tuloy lang ako sa pagbasa ng blog when i noticed na may kakaiba pa palang ginawa ang Sipat Lawin. bawat character sa adaptation nila ng nasabing movie (which was also based from a book) ay may kanya-kanyang facebook accounts, making the characters more authentic. lupet! i saw myself spending almost an hour browsing on their facebook accounts (ang pogi nung isang character! wheee!). maganda din daw ang concept ng staging. no fourth wall. highly interactive. very interesting. tapos, ang bida pa eh si Kuya Bodjie (yung sa epol apple!). and upon seeing a clip in youtube of his performance... wow!!!

mahilig ako sa stage plays as i was a theater actor myself. nung panahong umaarte pa ako sa theater (we call it intimate chamber theater, kasi maliit lang yung room, at sobrang lapit lang ng audience sa stage), hindi ko maipaliwanag yung saya at yung excitement na nararamdaman ko everytime napapatawa, napapasigaw, napapakilig, napapaiyak, at napapamangha ko ang mga manonood. pag ako naman ang nasa audience seat, i have the same ecstatic feeling na para bang gusto ko makisawsaw sa kung ano mang nangyayari. kaya naman talagang naintriga ako sa nasabing play. and so i cannot wait when McVie informed me that the group will restage the said play in a few week's time! exciting! sino pwedeng kasama?

pero, teka. bakit nga ba sobrang intrigued ako sa kwentong ito, to the point that i end up doing a little research about the story? nakarelate kasi ako sa plot. one island. many students. different forms of advantages and disadvantages (sa story kasi, each student is given a survival kit that contains food, water, flashlight, map, and a random weapon from shotguns to knives to, wait for it, paper fans!) in life, different tactics to kill, and different motives to survive. ganyang ganyan sa totoong buhay, lalo na sa mga masahista.

kamakailan lang eh nagkaroon ng pictorial yung website kung saan ako naka-advertise as masahista. kailangan ko pumunta para makapagpapicture at ma-update ang profile ko. pagdating dun, hindi ko maiwasang mapansin na may kanya-kanyang grupo na ang mga loko. friends. amigas. ka-chokaran. sisters. basta, grupo grupo na sila. para bang super magkaka-close silang lahat. alam ko naman yun, so wala na rin akong pakialam. pagkatapos ng pictorial, nakipag-kwentuhan lang ako saglit sa may ari ng website at umalis na rin ako. ilang araw ang makalipas, nakatanggap ako ng group text mula sa may-ari ng site saying na dahil daw masyado na kaming marami sa website, kailangan na daw bawasan at tatanggalin na daw ang iba. hindi ko alam kung bakit hindi ako natakot. siguro kasi wala na rin akong pakialam kung matatanggal ako. ang natawa lang ako is marami akong nakuhang tsismis. mula sa facebook accounts, sa mga text messages, at maging sa mga kwentu-kwentuhan ay narinig ko na ang una-unahang siraan ng mga masseurs. kesyo si ganito ay may hiv, si ganyan ay bad breath, si ganire ay mabaho ang paa, at si ganoon ay maliit ang titi. pagtagal-tagal pa, pa-extreme ng pa-extreme ang siraan. kung kani-kaninong pangalan ang nadadamay. at ilang araw pa, mismong ang may-ari na ng website ang nadadamay sa siraan.

sa dami nga naman kasi naming mga masseurs, hindi maiiwasan ang matinding kompetisyon. sa business na ito, survival of the fittest ang labanan. pero, kung kagaya sa setting ng Battle Royale na wala silang choice kundi pumatay or else eh mamamatay sila, wala naman kaming remote-controlled collars na sasabog na lang anytime diba? bakit kailangan mag-siraan? bakit kailangang plastikan at hindi na lang gawing totoo ang pagkakaibigan? bakit kailangang mag-standout compared sa iba. if you feel like you're a little short of something compared to someone else, can you just use whatever it is that you have to your advantage without bringing someone down?

but then again... just like the story... ito na yata ang idinikta sa atin ng panahon. kung sa kwento, pakulo ito ng gobyerno, sa totoong buhay eh pakulo ito ng mga prinsipyo, pagkakataon, desisyon, at kung anu-ano pang elemento ng nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap na nagkahabi-habi na at hindi na madaling baguhin.

survival of the fittest... battle royale... tatagal ba ako? bahala na.

makapagsayaw na nga lang ng roly poly! hahaha! (kung ano yung roly poly, search mo na lang.)

* * * * *

Battalia Royale will have 3 shows in an abandoned school in cubao on March 9, 10, and 11 at 7:30pm. for details and ticket reservations (150 audience lang per performance!), check their facebook account (Sipat Lawin Ensemble). kitakits!

Asian Father Syndrome

2012-02-20T17:21:00.003+08:00

paunang pagbati muna sa japinoy na si Nishiboy na kainuman ko nung huwebes at ka-donut ko nung linggo! kaway kaway! (read his blog by clicking here). at congratulations sa kanyang bagong trabaho.

* * * * *

ikatlong linggo ko na ngayon sa training para sa bago kong work. and sa mga pinaggagagawa namin sa klase, may nadiskubre ako... may bago akong sakit! ADHD and ADD is so yesterday! ang sakit ko ngayon, AFS... or, in long, asian father syndrome!

nanggaling lang yung term na ito out of biruan with a friend. masyado daw kasi akong perfectionist sa mga exams and tests. sobrang perfectionist to a point that i get so depressed and i am totally wrecked everytime i commit even a single mistake. kung sa mga gamit at kaayusan, may tinatawag tayong OC, or ok-ok, ito ang counterpart nya when it comes to goals and expectations. and hindi ito drama-drama na depression lang ha. as in yung tipong masisira yung buong araw ko dahil lang sa isang mali sa exam. my co-trainees are witnesses sa mga sumpong ko pag nirerelease yung results ng examinations. buti na lang at may malapit na chic-boy sa office kaya pwede kong lunurin ang sarili ko sa garlic chips kapag badtrip ako.

pero... bakit nga ba may ganitong ugali ang mga asian fathers?

* * * * *

may nagtext sa akin na client... tawagin na lang natin syang Papa Chen. and, as usual, tanong tanong sya ng mga rates and services, at sinend ko naman ang template ko. tumawag sya tinanong nya kung pwede daw ba ako sa manila grand hotel. at dun ko napatunayan ang hinala ko... intsik nga ang client ko! as if hindi pa sapat na patunay yung strong chinese accent nya.

nagprepare na ako at nagbyahe papunta sa nasabing hotel. pero dahil bus ang sasakyan ko, expected nang medyo matatagalan ako dumating. tinext ko si Papa Chen para sabihin na medyo malelate ako ng bahagya. at tumawag siya after a few minutes... medyo inis.

"bakit naman matatagalan ka pa? san ka ba manggagaling? ayoko maghintay! ano ba naman yan! sobrang unprofessional! paghihintayin mo pa ako ng matagal!"

"pasensya na po sir. nasa hotel na po ba kayo?'

"wala pa!"

anak ng pichi pichi! wala pa naman pala sa hotel, kung magalit, akala mo naman eh mortal na kasalanan ang pagiging late. hinayaan ko na lang. assurance statement na lang na hindi naman oa sa tardiness ang mangyayari sa akin. napakalma ko namang ang intsik.

dumating ako sa nasabing hotel lagpas ng 15 minutes sa napag-usapang oras. tinext ko na si Papa Chen para i-inform sya na nandun na ako. naka-in na daw sya, pero maghintay lang daw ako saglit at nag-aayos pa daw sya. hintay naman ang pogi habang kumakain ng donut. maya-maya pa, nagtext na. pinaakyat na ako sa hotel room. kumatok ako at pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng kadiliman!

patay lahat ng ilaw sa loob ng kwarto. since maliwanag sa lobby bago ako pumasok ng kwarto, parang bigla akong nabulag sa loob. agad-agad kong inilabas ang cellphone ko para makaaninag ng kaunting liwanag. pero agad itong dinakot ni Papa Chen.

"wag kang mag-ilaw!"

hindi ko maiwasang mapikon at matakot, kaya hinila ko ang cellphone ko mula sa kamay nya.

"sir, pakibuksan po muna ang ilaw. or else lalabas po ako."

"ayoko. makikita mo ako."
"ganun po ba? sige po, aalis na lang ako."

pumwesto na ako papunta sa pinto ng pumayag na syang buksan ko ang ilaw ng telepono ko.

"gusto ko lang makasiguro na safe ako. baka mamaya may patalim ka, or may kasama ka."

"wala."

iniikot ko ang ilaw ng telepono ko sa kwarto... at natawa ako sa nakita ko.

nakalatag sa side table ng motel, maayos na maayos, ang samu't saring mga kinky stuff na pwedeng gamitin for sex. may dildos. may vibrators. mayroon din nung balls na magkakadugtong sa tali. may sandamakmak na lubes and condoms.... AT MAY WHIP!!!

mabuti na lang pala at binuksan ko ang ilaw ko. wala akong kaalam-alam, pwede na pala akong maging laruan ni Papa Chen anytime!

hindi ko yata napigilan ang sarili ko na matawa at nahalata ni Papa Chen ang naging reaction ko when i saw the stuff.

"gusto ko lang mag-experiment."

"hindi ko pa nasusubukan yang mga yan."

"sige, try natin. ligo ka na."

at naligo na muna ako (i have to go inside the bathroom with the lights turned off, close the door, then open it. pano kaya kung may pugot na ulo pala sa banyo pagpasok ko? hahaha!). nakakatawa, kasi kahit sa banyo, may mga kung anu-anong nakalagay din na decorative items na hindi ko sigurado kung si Papa Chen pa ba ang nagdala o hindi. matapos maligo, pinatay ang ilaw, at lumabas ng banyo.

inaninag ko muna ng kaunti ang kwarto bago ko napansin na nakadapa na si Papa Chen sa kama. hanggang ngayon, wala akong idea kung anong hitsura nya. pero kailangan ko sya i-service. tuloy tuloy lang ang masahe at mukhang nag-eenjoy naman si Papa Chen ng biglang nasira ang moment...

tumunog ang telepono nya. hindi lang basta text... tawag!

agad nyang kinuha ang telepono nya kaya nagkaroon ako ng chance na makita ang hitsura nya... intsik. tatay. medyo matanda na. isinilent nya lang ang phone nya at itinaob sa table. pero tuloy tuloy ang tawag, at ang maliit na liwanag na nanggagaling sa phone eh nakaka-distract. ampucha si Papa Chen, daig pa ang bampira sa pagkatakot sa liwanag!

halatang iritado na, sinagot ni Papa Chen ang tawag. syempre, hindi ko naintindihan yung conversation kasi intsik. basta ang alam ko lang, tunog galit si Papa Chen. makalipas pa ang ilang segundo, natapos ang call. pero instead na dumapa ulit, umupo lang si Papa Chen at halatang wala na sa mood. lumapit ako sa kanya at umakbay... pero galit na tinanggal ni Papa Chen ang kamay ko!

hindi ko tuloy maintindihan kung anong nangyayari, at kung ano man ang naging usapan ng kung sino man ang kausap nya sa telepono. basta ang alam ko lang, mukhang bad news yata yung conversation kasi badtrip na si Papa Chen. umupo lang ako sa tabi nya. naaninag ko na talagang wala na sa mood si Papa Chen. naniningkit na yung singkit nyang mata (in short, wala na syang mata). nagulat na lang ako ng bigla syang sumigaw... as in sumigaw!

"umalis ka na!"

shocked at walang idea sa kung anong nangyayari, sumunod na lang ako sa sinabi nya. naligo ako at pagkatapos ay nagbihis. pagkaabot nya sa akin ng bayad, sinubukan ko pa syang tanungin kung ano bang nangyari.

"wala na eh. nasira na yung moment. perfect na sana eh."

sa totoo lang, hindi ko magets kung ano ang ibig nya sabihin. there was a phone call, okay... but then, after the phone call, we can continue naman diba? unless sobrang importante yung tawag... at tinanong ko yun.

"sino ba yung tumawag, if you don't mind me asking?"

"wala. kaibigan ko. nangungumusta lang."

"okay. akala ko naman bad news."

"wala. wala namang bad news."

"okay... edi ituloy na lang natin."

"wala na. nawala na ako sa mood."

lalo lang akong naguluhan... dahil lang sa phone call, nawala sya sa mood? parang hindi nga yata ako nagkakamali... nakabatak yata si sir. pero nahalata nya yata ang confusion sa akin (hindi ko alam kung pano, kasi during that time, patay pa rin yung mga ilaw.)

"ayoko kasi ng naiistorbo pag nagha-hire ako. gusto ko, perfect flowing lahat. yung walang aberya. yung tuloy tuloy lang. kaya eto, badtrip na ako."

and then nagets ko na... perfectionist. everything must go his way. asian father syndrome.

hinayaan ko na lang. ang mahalaga, bayad na sya. umalis ako ng hotel at bumili ulit ng donut, pampaganda lang ng mood.

at dahil dun, mas naintindihan ko na kung paano nagkakaroon ng asian father syndrome... kapag nabibitin ka sa sex!

* * * * *

so i guess, gets nyo na kung bakit sumpungin ako lately... hahahaha!

Statement 3

2012-02-11T22:19:00.006+08:00

nakakadalawang session na ako ng psychoanalysis sa kaibigan kong psychologist na si Kuya Danny. nope, wala naman akong problema sa utak, at wala naman akong depression or any disturbing behavioral issues. gusto lang ako gawan ni Kuya Danny ng profile and a possible way of "living a better life" by getting to know myself. madalas nya kasi nababasa ang blog ko, kasama na rin ang mga paminsan-minsang rants and raves ko sa fb. kaya ayun, nag-offer sya na "pag-aralan" ako. ayoko sana, eh since libre naman daw, pumayag na ako. sinong hindi papayag sa libre, diba? ang mahal mahal pa naman ng psychoanalysis. (if you're interested to avail Kuya Danny's consultation, message me.)

excited ako nung unang araw ng session. first time kong magpapa-session sa psychologist, and i don't know what to expect. may mga napapanood at nababasa ako na madalas, kung hindi ka pagdodrowingin at pasasagutin ng kung anu-ano ay hahayaan ka lang ng psychologist na magsalita ng magsalita hanggang sa umiyak ka at mag-telenovela. basta ang sabi lang sa akin ni Kuya Danny, dapat daw eh busog ako dahil the first session may last up to 6 hours. potah! mukhang paduguan nga ito! pero, go lang!

dumating ako sa office ni Kuya Danny sa napag-usapang oras. kaunting kumustahan, pagkatapos ay ipinaliwanag na nya sa akin ang mga gagawin. first stop, iq test. ilang sets ng questions ang pinasagutan sa akin para daw ma-check kung anong iq ko dahil malaking factor daw yun sa analysis na gagawin ko sa sarili ko. hindi ko pa nakukuha yung exact results, pero "impressive" daw ang iq ko. effective pala ang pagpapak ko ng enfagrow!

sinundan ito ng logic reasoning. may mga cubes na may colors and patterns, and i have to copy bigger patterns using the smaller cubes. ang saya! mahilig ako sa mga ganung klaseng bagay, yung tipong kinukulot ang utak mo. sinundan pa ito ng deductive reasoning tests, yung mga kung anu-anong combination ng tuldok, guhit, ekis, check, at iba't ibang pattern, then huhulaan mo yung kasunod? oo, parang exam lang sa high school.

pagkatapos nun, pinagdrowing ako ng kung anu-ano. yung ilan, kailangan ko kopyahin. yung ilan naman, free form. pinasulat din ako ng ilang essay. then interview portion about my past and present life. at sinundan ito ng kaunting on-the-spot analysis. nagulat ako na sa pamamagitan ng mga drawings and statements ko, may na-pinpoint si Kuya Danny na tatlong importanteng bagay.

statement 1: i have unresolved childhood issues that still affect me up to the present

statement 2: sometimes, without me realizing it, lumalabas ang pagiging obsessive-compulsive ko

at ito yung sobrang sapul talaga...

statement 3: i rely on sex, paid or not, sober or drugged, because of my utmost desire to feel that i belong and that i am appreciated.

pagkasabi ni Kuya Danny nun, napaisip ako. totoo ang sinabi nya. mayroon akong hindi maipaliwanag at hindi mapigilang pagnanais na magustuhan o ma-appreciate ng isang tao. at dahil dito, ang nagiging paraan ko ay sex at ang trabaho ko bilang masahista. sa tulong ng mga taong nakakapanaig ko, nararamdaman ko na kahit papaano ay appreciated pa rin ako. may natutuwa pa rin sa akin na iba sa paraan na natutuwa sa akin ang aking pamilya at mga kaibigan. nabu-boost pa rin ang self-esteem ko. pakiramdam ko, marketable at bankable pa rin ako. at masarap sa pakiramdam yun. masakit kasi tanggapin na sa sex na lang ako nakakakuha ng self confidence.

nung bata-bata pa ako, hindi ko kailangang maghubad at mag-acrobatics sa kama kasama ang isang tao para masabi nyang "shit, ang hot mo naman!" dati, postura pa lang at hitsura, nakakamagnet na. dumating ako noon sa time na kapag naglalakad ako sa kalye ng malate o cubao ay marami-raming pares ng mata ang sumusunod ng tingin sa akin... tingin na may kasamang pagnanasa o inggit. positive man o negative, maganda pa rin sa pakiramdam.

nung isang araw, nagpunta ako sa malate. normal saturday night out with some friends. pero hindi rin ako nagtagal dun. kaunting inom lang at umalis na ako. habang naglalakad ako sa malate, marami akong nakakasalubong, pero walang ni isa sa kanila ang tumitingin sa akin. may isang napatingin, medyo lumapit ng kaunti, pero lumayo din agad. obviously, hindi nya ako trip.

kailan lang din, meron akong naging client. si David. matapos ng serbisyo, nagkwentuhan at nag-inuman pa kami, kasama na ang usapan tungkol sa kung anu-anong bagay. mula sa mga simpleng hilig sa pagkain, hanggang sa mga seryosong bagay sa buhay... maganda ang naging flow ng usapan namin. masasabi kong may spark, at kita naman sa mga mata namin na may connection talaga. matapos ang nasabing serbisyo, tuloy tuloy pa rin kami sa pagtetext at sa kumustahan. paminsan-minsan, tumatawag ako sa kanya at kwentuhan lang kami ng mga walang kwentang bagay. lumalalim ang attachment, mukhang nagpoprogress. magandang senyales ito sa sinasabi ko sa sarili kong pagtalikod sa pagiging masahista.

isang araw, nagkasundo kami na magkita pagkatapos ng isang appointment nya para sabay kaming umuwi (same direction kasi ang house nya sa house ko). excited ako. maraming tumakbong idea sa utak ko. dinner, donuts, then siguro a few drinks before going home. sex? kung papalarin! kung wala naman, ayus lang din. i just wanna spend more time with him.

lumalapit ang oras ng pagkikita namin when he texted me that he will be a little late dahil nag-aya daw ng dinner ang mga kasama nya. okay lang sa akin yun. in fact, okay na okay. kasi makakatipid ako, di ko na kailangan gumastos for dinner.

hintay lang ako ng hintay, hanggang sa mga 3 oras na ako naghihintay. masyado na yatang matagal yun for dinner. so tinext ko ulit sya para itanong kung ano nang update. and he replied and told me to just go home dahil matatagalan pa daw sya.

apparently... he's not out on dinner with a group of friends. he's on a date with someone. someone i know.

at di ko maiwasang maiyak at malungkot. nakabili na pa naman ako ng donuts.

alam kong kakambal na yata ng trabaho ko ang kamalasan ko sa pag-ibig. kasama rin nito, as ironic as it may sound, ang pagbaba ng value ko sa baklaan market. pero ngayon na handa ko nang unti-unting talikuran ang trabaho ko, hanggang kailan ko papasanin ang sumpa ng pagiging pokpok? bawal na ba talaga kami magmahal? bawal na ba kami ma-appreciate? bawal na ba kami makaramdam ng mabuti sa sarili namin knowing that someone we like likes us too?

i need another psychoanalysis session... mukhang nagsisimula na nga yung depression.

Rogue

2012-02-10T17:32:00.004+08:00

bagama't malayu-layo ang bahay nya, pinuntahan ko pa rin si Sir Piolo. matagal-tagal na daw sya nagbabasa ng blog ko at sobrang interesado sa akin, hindi lang sa masahe at sa extra, kundi sa pagiging makuwento at makulit ko. at makalipas nga ang ilang dekada ay umabot ako sa liblib na lugar ni Sir Piolo kung saan hindi na yata nakakaintindi ng tagalog ang mga tao, at wala nang signal ang globe (hehehehe...)

"pasok ka!" bati ni Sir Piolo pagbukas nya ng pinto.

okay naman ang hitsura ni Sir Piolo. hindi naman sobrang gwapo, pero pwede na. medyo maliit, pero may katawan naman. at halatang malinis... bagong ligo eh! amoy baby powder!

pumasok ako sa loob ng bahay ni Sir Piolo. mukha malinis na malinis... yung tipong halatang nilines pero hindi naman ginagamit. ganun. kwentu-kwentuhan lang kami ni Sir Piolo nang may mapansin akong nakalagay sa side table.

family picture. si Sir Piolo, isang babae, at isang baby.

"ah. family ko." sagot ni Sir Piolo ng mapansin nyang nakatingin ako sa litrato. at sinimulan nga ni Sir Piolo na ikwento ang tungkol sa pamilya nya.

bago-bago pa lang kasal si Sir Piolo kay Ma'am KC... mga 4 years pa lang. pero masaya naman daw. simula ng magkaanak sila, lumipat sila sa bulacan. bale yung bahay nila sa antipolo, dati nilang bahay. naghahanap sila ng pwedeng bumili o umupa nito. pero hangga't wala pang gumagamit, ginagawa ni Sir Piolo na "tambayan" ang bahay nila sa antipolo kapag feel n'yang tumambay, kagaya nga ng session namin ngayon.

ilang kwentuhan pa at sinimulan na namin ang masahe. makinis nga si Sir Piolo... makinis ang buong katawan. minasahe ko ang buong katawan ni Sir Piolo at pagkatapos ay sinimulan ko na ang pangroromansa. masarap dila-dilaan ang katawan nya... mabango at makinis.

"pwede mo ba akong i-suck?' prangkang tanong sa akin ni Sir Piolo.

at walang kaabog-abog ay agad kong isinubo ang junjun ni sir. hindi maikakaila na sobrang nasarapan sya sa ginawa kong pagsubo sa kanya. napapahalinghing pa sya sa sarap. hanggang sa maya-maya nga ay nilabasan na sya. hapong-hapo, humiga kami ni Sir Piolo ng magkayakap sa kama.

"grabe... ang galing mo... walang-wala ang boyfriend ko!"

napakunot ako ng noo... tama ba yung narinig ko?

"oo, may boyfriend ako." pagkumpirma ni Sir Piolo ng tinanong ko sya.

kung apat na taon na silang kasal ni Ma'am KC, anim na taon nang mag-boyfriend si Sir Piolo at si Sir Sam. so, ibig sabihin, nauna pang naging mag-on sina Sir Piolo at Sir Sam bago pa sya maikasal kay Ma'am KC.

"pero nauna kami ni KC. college pa lang, mag-on na kami."

lalo lang akong naguguluhan. at malugod namang nagkwento ang kliyente.

college pa lang daw ay sila na ni Ma'am KC ng nakilala n'ya si Sir Sam sa trabaho sa ibang bansa. dala na siguro ng pagka-homesick, nagkaroon ng magandang samahan si Sir Piolo at Sir Sam. at hanggang sa ang samahan ngang iyon ay nauwi sa isang relasyon. nung mga panahong yun, may girlfriend din si Sir Sam, kaya kinailangan nilang itago ang kanilang ugnayan.

umuwi sila ng sabay sa pilipinas at patuloy na namuhay ng normal, hanggang sa sila ay maikasal sa kani-kanilang mga asawa. pero bagama't kasal na sila, tuloy pa rin ang relasyon nila. at ang pinakanakakagulat sa lahat, naging ninong pa si Sir Sam sa anak ni Sir Piolo, at ganun din si Sir Piolo sa anak ni Sir Sam. at naging close ang mga pamilya nila!

wow! hindi ko maiwasang ma-amaze sa kwento. langya, talo pa ang teleserye sa pagka-komplikado ng sitwasyon! pero may tanong pa rin ako kay Sir Piolo.

"mahal mo pareho?"

"oo naman."

"pantay?"

natahimik muna si Sir Piolo bago sumagot... "mas mahal ko si Sam."

hindi na ako nagulat sa sagot nya. nagulat lang ako sa tanong ko. "kung ganun, bakit hindi mo na lang hiniwalayan si Ma'am KC?"

at sa sagot ni Sir Piolo, na-enlighten ako sa isang katotohanan ng buhay na mahirap tanggapin, pero kailangan.

"hindi naman kasi basta basta natatalikuran ang itinakda ng society. hindi pa rin tanggap ng tao ang man to man relationship, at para sa isang propesyonal na katulad ko, para bang obliged akong magpakasal at magkaroon ng pamilya. para sa sarili kong dangal. para irespeto ako ng tao. para igalang ako ng pamilya ko."

"pero paano naman si Ma'am KC?"

"hindi ko alam. sa ngayon, masaya naman kami sa estado namin sa buhay. kung gaano ito katagal, hindi ko masasabi."

at natahimik na lang ako. hindi ko na kasi alam kung ano ang pwede kong sabihin. yumakap na lang ako kay Sir Piolo.

"hahaha! masyadong seryoso!" natawa si Sir Piolo matapos ang ilang segundo. "grabe ka BoyShiatsu! da best!"

at dahil naging light na rin naman ang mood, naitanong ko kung bakit nasabi nyang walang-wala ang boyfriend nya sa talento ko sa pagtsupa."

"si misis, hindi nag-sa-suck yun. si Sam naman, tsumutsupa, pero hindi magaling. in fact, hindi marunong. boring nga ng sex life namin eh."

natawa ako sa sagot ni Sir Piolo, at bumanat na rin.

"well, yun ang trabaho ko! haha!"

"so i guess i can say that i get my social stability with my wife, my emotional stability with Sam, and my sexual stability with you!"

napangiti ako sa sinabi ni Sir Piolo, though hindi ko alam kung kailangan ko ba ikatuwa yun. kailangan ba ikatuwa na, somewhat, eh parang lumalabas na niloloko ni Sir Piolo si Ma'am KC dahil sa relasyon nya kay Sir Sam, and at the same time eh niloloko n'ya si Sir Sam dahil sa sexual encounter namin? or isang tao lang si Sir Piolo na gusto lang maging maligaya sa buhay, hoping that everything goes his way? ah, ewan ko. hindi ko alam. basta ang alam ko, nung gabi yun, ako ang Mark Bautista ng buhay nya!

Twitter-bugged! (Updated!)

2012-02-05T13:04:00.002+08:00

quickie entry...

someone sent me a message at twitter. kilala ko naman yung sender so i opened the link na nakalagay dun sa tweet nya (according to him, someone is bad-mouthing me daw in a different site). after many attempts, i wasn't able to successfully open the said link.

and now... I CANNOT ACCESS MY TWITTER!!!

pucha naman!! help help help!!!

* * * * *

update after a few hours...

after trying some troubleshooting steps suggested by twitter website, i was able to gain access to my account again.

to all my twitter followers na nakatanggap ng DM from me... sobrang pasensya na talaga. hindi po ako ang nag-send nun, and apparently, isa yun sa mga "special powers" ng spam na na-access ko (thru a DM in my twitter as well) and a virus. pasensya na po talaga.

Ella Ella E E

2012-02-02T10:41:00.007+08:00

ang post na ito ay tribute kay Rihanna at sa kanyang maaga at kagulat-gulat na pagkamatay. cheers to one of my idols!

we found love in a hopeless place

paulit-ulit ang kantang yan sa ipod ko habang palakad-lakad ako sa isang cheap na mall sa pasay rotonda. (natawa ako, i have to google the lyrics to the song pa, pero yung chorus part lang naman yung kailangan ko. stupid! haha!) paikot-ikot habang pinapatay ang oras. sa paglalakad, hindi maiwasang makakita ng mga couples na sweet-sweetan sa kahit saang bahagi ng mall... nakakainit ng ulo! hoy! umpisa pa lang ng pebrero! wag kayong excited!

at sa paglalakad-lakad ko nga ay may nakilala ako. nung una ko sila (yup! sila!) nakita, naisip ko agad na mag-ki-click kami. at hindi nga ako nagkamali. yung isa, medyo familiar sa akin. madalas ko na syang nakikita. yun namang isa, i have no idea. though marami nang nakapagsabi sa akin tungkol sa kanya. without any adieu, nilakasan ko ang loob ko at naglakad palapit sa kanila. paglapit ko pa lang, may spark na agad. ang problema nga lang, dalawa sila. pero wala akong pakialam. ang mahalaga... naramdaman ko yung kakaibang pakiramdam na attached na agad kaming tatlo sa isa't isa't isa.

my friends, i introduce to you... Ella and E! (yup, babae't lalake!)

bukod sa pagiging good-looking, masasabi kong pareho silang matalino. Ella may look like the typical kikay girl (Anne Curtis ang peg) but she is one hell of a story-teller... pag nagsalita na sya, makikinig ka talaga. E, on the other hand, seems a little reserved at first... pero alam mong may itinatagong kulit sa loob. at hindi ako nagkamali. ilang minuto pa lang, lumabas na agad ang pagiging "jologs" ni E.

na-meet ko sila sa national bookstore... si Ella, 130 pesos. si E naman, mas mahal. 220 pesos.

kung di mo pa rin gets... eto na nga. si Ella at si E ay mga bloggers na ngayon ay may libro na... compilation ng mga blog entries nila.

simula ng magkaroon ng marami-raming readers ang blog ko, may ilan ilan nang nag-i-email sa akin comparing me to Ella Number 88. and i was like... who the fuck is Ella and bakit sya may number? at nakakaloko pa dito, kahit yung bestfriend ko nung bata ako (na bihirang mag-internet) eh kilala si Ella Number 88! nakakaintriga, sobra. pero hindi ko alam bakit hindi ko man lang naisip i-google ang nasabing babae nung mga panahong yun.

at nung pumapatay nga ako ng tao, ah este, ng oras sa national bookstore ay nakita ko ang libro nya. Ako si Ella: Confessions of a Masahista. all this time, i thought original yung idea ko na masahistang nagkukwento ng mga karanasan nya. hindi pala. binasag ng babaeng ito ang trip ko... kailangan ko syang mabasa!

binili ko ang libro at sinimulan agad itong basahin. potah! first few stories, and i cannot see myself letting go of the book na. this bitch is effin smart! and her stories... sobrang naka-relate ako.

isa syang blogger na nakilala dahil sa mga witty, funny, at scandalous na blog entries nya tungkol sa kung paano sya naging masahista, at kung sa paanong paraan na mula sa pagiging inosenteng babae sa barrio ay naging hustler sya sa kanyang napiling trade. at eto nga't gumawa ng libro featuring her blog entries and her stories.

matapos ko basahin... hindi ko maiwasang mamangha kay Ella. nakakatuwang isipin na hindi sya nalamon ng demonyo ng industriya ng pagmamasahe at nanatili pa rin ang kanyang pangarap na maayos ang buhay nya. at maswerte sya at nagawa nyang ayusin ang buhay nyang akala nya ay hindi na mabibigyan ng liwanag. nakakaaliw at sobrang raw ang pagkukwento nya mula sa kung paano syang napasok sa isang massage parlor (dahil sa hirap ng buhay), at kung paano sya nai-train ng mga kasama nya, hanggang sa mga kwento ng makukulit nyang clients (may artista din!), at kung paanong isang swerteng client ang naging turning point nya to pursue her dream of graduating. nakakabuhay ng loob.

let's talk about E naman... and how i wish maging love of my life ko talaga sya! hahahaha!

ito namang isang to, inglishero. title pa lang ng libro... The Chronicles of E! lupet! sa Narnia ko lang narinig na ginamit yung word na chronicles! hehehehe... pero hindi naman sya yung tipong archaic yung words. very conversational, pero he has a very smart way of playing with words. and i love how bitchy he can be! hahaha! hindi sya masahista (well, may isang chapter sa buhay nya that he became a boy-for-hire), and his book focuses more on his adventures in using recreational drugs... all of them. ilang beses ko nang nakikita yung libro nya noon, pero hindi ako nagkainteres na bilhin at basahin yun... ngayon lang!

pero kung kay Ella, kinilig agad ako sa tuwa nung nabasa ko yung mga unang stories. dito kay E, unang entry pa lang... nagtatatalon na ako sa inis at sa tuwa! the first entry is about how he got involved with drugs and what tactics he actually do in order to get it for free. kasama na rin sa first few entries yung encounter nya with someone he calls Mom and Dad... two hot gay guys! pucha!!! INGGIT AKO!!!

right at that moment... parang gusto ko na agad-agad bitawan yung libro at bumili ng ecstasy. pero naalala ko... wala akong pera. kaya minabuti ko na lang na ituloy ang pagbabasa sa mga kwento ni E... little did i know that i will be reading a series of emotional-rollercoaster entries that will definitely drag me in a world na kilala ko na pero hindi ko pa kilala.

grabe ang mga experiences nya. well, hindi naman talaga grabe. medyo normal for a drug addict. pero the way he wrote it, plus the underlying emotions in it... ang galing. mahirap isipin that someone who people may think is "just a junkie" can actually engage people in his world just thru his blog entries. ito yung tipo na kapag binasa mo, whether heavy user ka, tried it a few times, or super clean... you can still relate to what this person is saying, and you will sympathize with him... while laughing with him. as in habang binabasa mo, feeling mo sabog ka rin!

with a serious of life-challenging events sa buhay ni E (based on his book), nakakaiyak (sa tuwa) na isipin that he was actually able to turn things 180 degrees and change for the better. though he has some limitations na this time, buhay na buhay pa rin ang fighting spirit nya to live life and to be a better person. inspiring.

masasabi kong may pagkaka-pare-pareho kaming tatlo nina Ella at E. sa palagay ko, we were young, adventurous, and daring. masyado kaming nadala ng mga sitwasyon na nangyayari sa paligid namin and made decisions na nung una eh hindi namin alam kung maganda ba o hindi. kumbaga, may biglaang pangangailangan na kailangang masolusyonan (maging pera man o pangangati ng katawan). lahat kami inenjoy namin ang daan na pinili naming daanan. live life to the fullest, whatever life we have. we all found love in a hopeless place. we felt that we belong in a world that most people think is not safe to live in (yung underground world, that is). at lahat kami ay nagkaroon ng desire na ikwento ang mga pangyayaring ito sa mga taong hindi naman namin kilala through our blogs. para magpasikat? para mag-inspire? o dahil wala lang kaming magawa sa mga spare time namin? ewan ko.

pero kung may similarities, may differences din. si Ella, nagawa nyang gamitin sa magandang bagay ang mga kinita nya sa pagiging masahista nya. nagawa nyang makapagtapos ng pag-aaral at eventually ay natakasan nya ang masalimuot na mundo ng mga masahista. si E naman, after an OD (overdose) experience, nagawang i-motivate ang sarili at talikuran ang mundong inakala nya ay magiging buhay nya hanggang sa mamatay sya. pero ako, bagama't nasimulan ko na ang unang hakbang (to get a decent job), hindi ko masasabing magtutuloy-tuloy na ako sa pagtalikod sa mundo ng pagmamasahe, sa mundo ng droga, at sa mundo ng sex. i'm trying, God knows it... pero hindi ko alam kung kakayanin ko. sa ngayon, hindi ko masasabing kasingtapang ako ni Ella at ni E para talikuran ang mundong nakasanayan ko na.

pero, kung iisipin ko... dumaan din naman silang dalawa sa panahon na akala nila ay hindi nila kayang talikuran ang mundo nila... pero nagawa pa rin nila. pare-pareho kaming bloggers, pare-pareho kaming mag-isip... so i guess, darating rin yung panahon na mapagtatagumpayan ko rin ang dilemma ko na talikuran ang mundong sa tingin ng karamihan ay marumi. at darating din yung panahon na matatawa na lang ako sa lahat ng mga pinagdaanan ko habang binabasa ko ang mga blog entries ko... na naka-compile na sa isang libro sa national bookstore!

Ella... E... at, er, Enneth (?)... a virtual troika made in blogoheaven! (pero, seriously, i so want to meet E in person!!! at ma-hug sya!! at ma-kiss sya!!! wheeee!!! lande...). dahil may mga tao yatang pinanganak talaga para magsumbulat ng buhay nila online...

oh... btw... hindi totoong patay si Rihanna... joke ko lang yun! hehehe...

Commonista

2012-01-31T18:36:00.002+08:00

may mga nag-hire na sa akin na natatakot na baka i-blog ko sila. pero madalas naman, ang sinasabi ko is hindi ko naman sila iba-blog if there is nothing bloggable. and so, the service is just normal... walang interesting happenings... walang dating... kumbaga, common... and sa mata ng mga mambabasa, boring.

* * * * *

maaga pa lang ay nagtext na si Sir John. nagtanong kung available ako ng gabi ring iyon. i confirmed. at nagkasundo nga kami kung saan kami magkikita.

dumating ang natakdang oras at nagkita kami ni Sir John sa mcdonalds na malapit sa motel kung saan kami mag-che-check in. katamtaman lang si Sir John. medyo maliit ang height, pero may kaunting katawan naman. medyo moreno, at maganda ang buka ng mukha, pero hindi ko masasabing gwapo. kumbaga sa american grading system, he's a B+.

kaunting kwentuhan lang muna kami ni Sir John habang kumakain ng fries. maya-maya pa ay dumiretso na kami sa motel. nagbayad ng kwarto... 3 hours... at umakyat.

pagdating sa motel, una nang naligo si Sir John habang ako naman ay kumonek muna sa wifi para makapag-download ng mga updates sa mga games sa ipod ko. makalipas ang ilang minuto ay lumabas na si Sir John mula sa banyo, tanging twalya lang ang nakatakip sa kanyang itinatagong alaga.

ako naman ang sumunod na naligo. ilang minuto, kasama na ang toothbrush at kaunting pa-cute sa salamin, at lumabas na rin ako. nakadapa na si Sir John sa kama... wala na ang saplot na twalya. nakatambad sa akin ang makinis at matambok na puwet ni Sir John. agad agad akong pumwesto para imasahe sya.

wala syang saplot... at wala rin akong suot na kahit ano. umupo ako sa bandang puwet nya at sinimulan ko ang masahe sa likod nya. mainit ang pakiramdam ng tarugo ko na nakikiskis sa malinamnam na puwet ni Sir John habang ang mga kamay ko naman ay abala sa pagtaas-baba sa likod ng kliytenteng halata namang nasasarapan. tuloy tuloy lang ang pagpahid ko ng langis sa katawan nya, kasama ang madidiin pero madudulas na paghagod sa katawan nya. tumitigas ng tumitigas ang titi ko habang minamasahe ko si Sir John. hindi ko mapigilan ang libog at init na nararamdaman ko habang nagdidikit ang katawan namin.

natapos ako sa pagmasahe ng likod ni Sir John. sinimulan ko nang tumbukin ang puwet nya. pucha! inunder-estimate ko si Sir John. ngayon na i have a closer view of his behind, masasabi kong... officially, masarap si Sir John! pinahiran ko ng langis ang dalawang malinamnam na pisngi ni Sir John at hinagod-hagod ko ito. tig-isang kamay sa bawat pisngi. at pahapyaw ko pang kinakala-kalabit ang bayag at ang bandang titi ni Sir John. napapakislot pa sa sarap ang kliyente ko, at naramdaman kong tigas na tigas na rin ang junjun nya. at lalo ko pang pinag-iinit si Sir John. marahan kong hinalik-halikan ang butas ng puwet nya, dahilan para mapasigaw sa sarap ang ginoo. sinabayan ko pa ito ng pagdakma sa alaga nya... matigas na matigas at sobrang mainit. pero kumawala din agad ako, sabay tanong kung okay lang sya.

"grabe ka! ang sarap nun!" sagot ni sir.

"gusto mo ulitin ko?"

"sige! sige!"

"ayoko... mamaya na!" sagot ko, sabay ngisi.

gusto ko yung ganun. yung tipong binibitin. kasi pag iniwan mong nabibitin ang client, bawat kapirasong hipo mo sa kanya, tiyak na titirik ang mga mata nya. at di nga ako nagkamali kay Sir John. habang minamasahe ko na ang hita at binti nya, padaplis ko pa ring hinihipo ang bayag nya, at talaga namang napapaayuda sa sarap si sir. maya-maya pa ay pinatihaya ko na sya. at bumulaga sa akin ang tarugo nya... NA SOBRANG TIGAS NA AT HALOS MAMASA-MASA NA!

sobrang sarap tignan ng titi ni Sir John. kasama na rin ang buhok na maganda ang pagkaka-trim. naramdaman kong nagalit na rin lalo ang junjun ko. pero kailangan kong magtimpi. kaunti na lang naman at magtitikiman na kami.

minasahe ko ang legs ni Sir John. tahimik kaming dalawa habang hinahagod ko sya. halatang nagpapakiramdaman. nakita ko ang excitement sa body language ni Sir John habang papatapos na ako sa legs nya. siguro kasi alam nyang ang alaga na nya ang susunod kong imamasahe. pero binitin ko pa sya.

nilaktawan ko ang titi ni Sir John at nag-focus sa tiyan nya. pagkatapos ng kaunting hagod, pumuwesto ako ng upo sa bandang hita nya para sadyang nagdidikit ang mga alaga namin habang minamasahe ko ang dibdib nya. libog na libog na si Sir John... at talagang hindi na sya nakapagpigil.

agad akong hinila ni Sir John at hinalikan sa labi. nag-espadahan ang mga dila namin habang nagsisimsiman ang aming mga bibig. isa... dalawa... mga limang minuto kaming naghalikan na para bang hayok na hayok kami sa isa't isa. kumalas ako sa pagkakahalik at pinasadahan ko ng dila ko ang leeg nya... at dahan dahan akong bumaba papunta sa utong nya. napaungol si Sir John ng sinimulan ko nang sipsipin ang nipples nya. ang kamay ko naman ay walang paglagyan at panay ang paghaplos sa katawan ni Sir John. hanggang sa tumigil ito sa puwet nya at mariin ko itong pinisil-pisil.

lumalaban din sa kama si Sir John, libog na libog nyang nilalaro ang dibdib ko ng kanyang kanang kamay, habang ang kaliwang kamay nya naman ay hindi na nakapagpigil at dinakot na ang tindig na tindig kong tarugo. nilaro nya ito ng nilaro. hanggang sa bumigay na talaga sya at agad agad nya itong isinubo.

"shiiiit!!" hindi ko mapigilan ang sarili kong mapasigaw sa pagtsupa ni Sir John. masarap ang hagod ng bibig nya sa galit na galit kong alaga. tumitirik na talaga ang mata ko sa sarap. at mukha namang sarap na sarap si Sir John sa titi ko. talagang hindi nya pinakawalan ang alaga ko.

nakakuha ako ng tyempo para makawala sa bibig nya, at ako naman ang sumubo sa noon ay mainit-init at naghuhumindig na sawa. nilaro ko ng nilaro sa bibig ko ang ulo at katawan ng alaga nya, at napapaindayog sa sarap si Sir John. sabay na sabay ang bawat ayuda nya sa bawat indayog ng bibig ko, para bang nagsasayaw kami.

at ilang minuto pa, pinakawalan ko ang titi ni Sir John at muli kong binalikan ang butas ng puwet nya. binarurot ko ito gamit ang aking dila, at ramdam kong tirik na tirik na ang mata ni Sir John sa sarap. panay ang dila at paminsan-minsang pagkagat ko sa napakasarap na puwet ni Sir John, at panay naman ang halinghing ng binata.

pagkatapos noon ay binalikan ko ang bibig ni Sir John. muli kaming naglaplapan habang ang mga kamay namin ay abala sa pagpisil-pisil sa aming mga alaga. tuloy tuloy kami sa kalibugan namin, hanggang sa maya-maya pa ay bumilis na ng bumilis ang mga galaw namin.

"malapit na ako sir." sabi ko kay Sir John.

"sige, sabay tayo." sagot nya.

lalo pang bumilis ang pagjakol namin sa mga titi namin habang dumidiin pa lalo ang halikan naman. hanggang sa sumirit na ang malapot na katas mula sa aming mga tarugo na syang tumalsik sa aming katawan.

pagod at hapo, humiga lang kami ni Sir John at nagpahinga saglit. pagkatapos ay naligo muna sya, then ako. nagbihis kami, kaunting kwentuhan, at iniabot na nya sa akin ang bayad. lumabas kami ng motel at naghiwalay ng landas na parang walang nangyari, pero kita sa ngiti ni Sir John na masaya sya na naging aksyon namin.

"itetext ulit kita" sabi nya pa bago kami maghiwalay.

"sige po. ingat pag-uwi." sagot ko sa kanya. at lumakad ako papunta sa sakayan ng bus na may ngiti sa labi dahil isa na namang kliyente ang napasaya ko.

* * * * *

iyan ang isa sa mga example ng common na client. walang kakaibang nangyari. walang drama or kulit or anything bloggable... pero nai-blog ko pa rin.

boring ba?

CallBoy Shiatsu

2012-01-28T10:34:00.001+08:00

pag may nangyari bang kamalasan sa akin dahil sa clients, bobo o tanga na agad? hindi ba pwedeng masyadong lang munang mabait? or masyado lang nagtiwala? ang harsh ng ilang comments sa last two posts ko. kaya pasalamat na lang talaga ako at may option to screen the comments, haha!

* * * * *

hinga ng malalim...

ilabas ang hangin...

hinga ng mas malalim...

PIGIL!!!

okay na po. dental na po kayo sir.

isa yan sa mga paborito kong part ng medical exam. nakakatuwa kasi yung script eh. parang kung ano lang yung ginagawa.

and, yes, my friends... i had a medical examination kanina... a pre-employment medical examination!!!

bilang bahagi na rin ng pinangako ko sa sarili kong pagbabago ngayon 2012, binalikan ko ang isa sa mga call centers na inaplayan ko dati kung saan pumasa ako pero natagalan bago nila ako mabigyan ng training schedule. and nung time na tinawagan nila ako for training, empleyado na ako sa spa ng friend ko kaya di ako nakacommit.

makalipas ang halos isang taon, kinailangan ko ulit pumunta sa internetan para magpa-print ng resume ko. pero dalawang kopya lang ang pinaprint ko. malakas ang loob ko na hindi ko kailangan mag-apply sa maraming call centers para magkatrabaho (yabang!).

at pagka-print nga ng resume ay pumunta na ako ng makati. walk-in applicant. submit ng resume, then hintay hintay saglit hanggang sa tinawag na ang unang anim na sasabak sa initial interview. isa ako dun.

dakdak dakdak, mister friendship kunyari during the initial interview (group interview, so more than the hr, kasama ko rin yung limang tinawag), at pagkatapos ay isang maikling listening exam. pinalabas kami saglit at pinaghintay ng results. ilang minuto pa, lumabas na ang hr at tinawag kami isa-isa para bigyan ng maliit na papel. kanya-kanyang bukas. ayus. endorsed to final interview! out of the 6 people in our batch, may isang lumabas. bagsak.

oras ng final interview. one on one na ito. babae ang interviewer ko, at hindi maganda ang aura nya, parang second day ng period. pero kailangan i-maintain ang Sandra Bullock na peg ko ng pagiging congenial, kaya ngiti ngiti at perky perky pa rin ako habang naglalakad kami papunta sa interview room. at pagkatapos ay sinimulan na ni Lady Gaga (poker face kasi sya! as in!) ang interview kay Sandra Bullock. at sa totoo lang... hindi ko alam kung interview ba ang pinasok ko, o interrogation! sa tindi naman kasi ng mga tanong nya, at ng mga follow-up questions nya sa tanong nya, hindi ko alam kung hr ba sya o abogado! for example.

hr: so, your last call center employment lasted until may 2011 and you're applying for a job just now?

bs: yes.

hr: why?

bs: *kinuwento ko yung nangyari nung nag-apply ako sa kanila last may at november na nila ako tinawagan*

hr: so why did you decide to apply with us again?

bs: *pasipsip kuno na i heard a lot of positive things about their company keme keme*

hr: but that's more than 6 months ago. why did you not accept our offer that time?

bs: i was a little busy during the time i got a call from your company.

hr: so you're not busy now?

bs: i can say i can manage my time easier now.

hr: there's something i'm not picking up here... *at tinignan nya ng masalimuot yung resume ko* how did ou manage to survive for 6 months without a job?

bs: i stayed with my family. my sister acts as the bread winner *palusot lang. syempre, di ko naman pwedeng sabihing nagbebenta ako ng katawan, ng ligaya, ng laman, pati na ng laman-loob, bituka, at balun-balunan*

hr: okay... so if your sister can already support your family, why do you still need to look for a job?

sa totoo lang, naguguluhan na rin ako sa gustong mangyari ni Lady Gaga. hindi ko alam kung gusto nya bang lumuhod ako para sabihin sa kanyang kailangang-kailangan ko ng trabaho, or gusto nyang isiwalat ko ang lahat ng baho sa buhay ko sabay repent sa dulo with matching "bata ako, nagkamali ako, pero hindi pa siguro huli ang lahat upang buuin ko ang magulong buhay ko patungo sa matuwid na landas." pero isa lang ang naisip ko na sagot.

bs: well, extra money won't hurt, right?

at natahimik si Lady Gaga... and from that, nabago ang mood... naging kalmado na sya. mula sa tanungan portion na kulang na lang eh may nakatutok na incandescent bulb sa ulo ko na sumusuray-suray, bumalik kami sa normal na call center interview. ilang minuto pa at natapos na rin. labas daw muna ako at maghintay ng 5 minutes for the results.

hintay ulit... limang minuto... hanggang sa naging sampu... labinlima... at dalawampu! ang tagal! nakakainip! at nakakakaba. dahil sa matinding tanungan namin tungkol sa employment gap ko, nawala ang kompyansa ko sa sarili at sa unang pagkakataon ay kinabahan na naman ako after an interview. maya-maya pa, lumabas na nga si Lady Gaga at inabutan ako ng maliit na papel.

ayus! endorsed for computer-based exam!

tanggal ang kaba! wala akong problema sa computer-based exam! mani na sa akin yun. answered the exam in a breeze at pagkatapos ay sinabihan na akong bumalik ng alas-sais ng gabi for my job offer!

yehey!!! ayoko mang tanggapin na muli kong binalikan ang industriyang ilang beses ko nang isinuka, wala na akong pakialam dun. ang mahalaga, may trabaho na ulit ako.

and this... my dear readers... is the third strike!

opo. anytime soon, BoyShiatsu will stop as a masseur na. i may still accept appointments from previous clients, maybe. pero new clients? hindi na. unless tempting ang offer sa akin! hahahaha!

and the blog? it may stay... or it may not. sabi kasi ng ilan ring nagcocomments, nagiging boring na daw yung blog ko at panahon na daw siguro para itigil. sabi naman ng iba, ituloy ko pa rin daw kahit hindi na ako nagmamasahe. kaso kung ganun, saan naman ako kukuha ng mga ikukwento ko diba? then, i remembered... napakarami ko pa palang hindi naikukwento. so i can still keep the blog for a few months. or ewan. bahala na! basta sa ngayon, masaya lang ako na may regular source of income na ulit ako at hindi ko na kailangang mamroblema kung saan ako kukuha ng pangkain, pambayad sa mga bayarin, o pambili ng ecstasy! (hahaha! joke lang yung huli.)

Strike 2

2012-01-26T13:02:00.003+08:00

dahil sa nangyari sa akin nung isang araw, talagang tumatakbo na sa isip ko na tuluyan nang itigil ang pagiging pokpok. strike 1 na yun. and 3 strikes, i'm out. yun ang sabi ko sa sarili ko. naghahanap ako ng signs kung titigil na ba ako o hindi pa. at eto nga...

* * * * *

matagal nang nagtetext sa akin si Sir Ryan. pero laging hindi natutuloy ang appointment namin. ewan ko ba, hindi ako kampante. parang everytime magtetext sya, may mali. isang beses, sabi nya taga-pasay daw sya. then sumunod, taga-manda daw. umabot na sa point na ayoko na syang replyan.

and ngayong umaga nga, nagtext ulit sya. nagtatanong kung available daw ba ako. dahil kailangang-kailangan ko ng pera para makabawi sa nangyari sa akin nung isang araw lang, pumayag ako. this time, nasa makati daw sya. maayos ang naging usapan. alam nya ang rates at limitations ko, at alam ko kung ano ang gusto nya. sex lang daw.

pupungas-pungas pa, bumangon ako at nagprepare papunta ng makati. partidang kapus na kapos ang pera ko eh sumugod pa rin ako. source of income. pantawid gutom sa ilang araw.

habang nasa byahe ako, tuloy tuloy ang pagtetext namin ni Sir Ryan. he texted me his room number, at sinabihan akong dumiretso na lang paakyat. panay pa ang check nya sa akin kung nasaan na ako. parang sinisigurado nya talaga na pupunta ako.

maya-maya nga ay dumating ako sa nasabing condominium... makati executive towers 1. dumiretso ako sa front desk dahil sinita nila ako ng sinubukan kong dumiretso sa elevator.

"sa unit 2215 po."

"kanino?"

"Ryan Bernal po."

"sige, login ka muna. pengeng id."

and so i followed. i texted Sir Ryan na paakyat na ako bago sumakay ng elevator.

ding... ding... ding.. ding... ding... maraming stop-overs ang elevator, parang mga bus lang sa edsa. at dumating nga ako sa 22nd floor. hinanap ang 2215 at kumatok. bumukas ang pinto at pinapasok naman ako ng lalaking nagbukas nito. medyo balingkinitan, pero hindi ko masyadong maaninag ang mukha... sobrang dilim kasi ng sala area. maliit na liwanag lang mula sa bedroom ang nagsisilbing lighting ng lugar, na may kaagapay na malakas na David Guetta music.

"sino ka?" tanong sa akin ni Sir Ryan.

"ha?" naisagot ko. ang weird na kanina pa kami magkatext at pagkatapos ay tatanungin nya ako kung sino ako.

"i mean, sino ba yung kausap mo bago ka pumunta dito?"
"er... kayo po. magkatext tayo diba?"
"ako?"

"opo. eto pa yung text mo o." at ipinabasa ko sa kanya ang message.

"ahh... hindi ako si Ryan."

nagulat ako sa sinabi nung lalaki? paanong hindi sya si Sir Ryan? eh magkatext kami kanina pa! at kung hindi nga sya yun, bakit nya ako pinatuloy?

"huh? ang gulo? bale sino yung katext ko?"

"si Ryan."

"ikaw yun diba? bahay mo to?"
"hindi nga ako si Ryan. sa planetromeo nya ba nakuha number mo?"
"hinde. kung hindi ikaw si Ryan, asan sya? kilala mo ba sya?"

ngumiti lang si mamang balingkinitan. and then there was awkward silence.

"so, paano to, aalis na lang ako?"

"um..."

"anong um?" medyo napipikon na ako.

"oo. sige. alis ka na."

and ganun ganun na lang, lumabas ako ng unit at ng nasabing condo. sinubukan kong tawagan ang number ni Sir Ryan. nag-ri-ring... pero kina-cancel nya yung call. ilang beses pa, pero paulit-ulit ang nangyayari. hanggang sa sumuko na lang ako at tinanggap ang katotohanan na nagago na naman ako ng isang kliyente.

eto na naman. sinusubukan kong maging mabuti at wag magtanim ng pagkainis at galit sa mga tarantadong trippers na ganito... pero talagang hindi ko maiwasan. ano ba ang nakukuha mo kapag na-jo-joke time mo ang isang tao? anong satisfaction ba ang dulot nito? bakit may mga taong walang magawa sa buhay at ang gustong gawin ay manira ng araw ng mga taong wala namang ginagawa sa kanila? ganun ba talaga kahirap maging mabait kaya pinipili na lang nilang maging salbahe? ayoko nang mag-isip. ganitong-ganito din ang takbo ng utak ko nung isang araw, at wala rin naman akong nakuhang sagot sa mga tanong ko.

kamalas-malasan... strike 2 in one week... ano ang strike 3? kailan? paano?

* * * * *

and ilang minuto pa nga lang, may tumawag sa akin na galit na galit at pinagmumura ako sa telepono. ramdam na ramdam ko ang galit ng caller at tagos hanggang buto ang malulutong na pu-tang-i-na-mong-ha-yop ka na lumalabas sa bibig nyang ang sarap buhusan ng hand sanitizer (baka sakaling luminis). kabit daw ako ng asawa nya at ako daw ang dahilan kung bakit nakakanda-leche-leche ang relasyon nila.

pero may bloopers...

una... babae ang caller! hindi ko alam na kerida na pala ako ng isang straight guy!

and pangalawa...

caller: putanginamo hayop ka! kabit ka ng asawa ko! gago ka!

me: ha? hindi ko po kayo kilala. baka po wrong number kayo.

caller: tangina mo! nagma-maang-maangan ka pang gago ka! ikaw si Mike diba?

me: um... hindi po Mike ang pangalan ko.

caller: ...

and the call ended.

whew! akala ko strike 3 na.

Man Of Steal

2012-01-24T14:47:00.004+08:00

bakit ang tagal bago mag-post ulit ng blog si BoyShiatsu? eto ang dahilan...

dahil chinese new year, nagpa-feng shui ako. ang sabi sa akin, para daw maswerte ang buhay ko ngayong 2012, kailangan daw eh tuwing martes at biyernes lang ako nag-o-online. kaya ayun!

then, nalaman ko... lasing pala yung nag-feng shui sa akin. barkada ko. bulaang propeta!

hehehe... sobrang busy lang kasi this past few days. at tsaka nagtitipid na rin. hindi ko maintindihan kung bakit sobrang matumal ang clients ngayon. kahit yung mga kilala kong in the same line of business (naks! ang professional pakinggan!) eh hirap din sa paghanap ng client. kaya bawat sentimong kinikita ko ngayon eh inilalaan ko muna sa mga mas importanteng bagay kagaya ng pambayad sa kuryente, upa sa bahay, pampaload, at pambili ng isang slice ng pinya for dessert every lunch time.

ang nakakainis... kung kailan naman nagtitipid ako at kapos na kapos sa pera, tsaka ka pa aatakihin ng masasamang loob.

binabasa daw lagi ni Sir Clark ang blog ko kaya naisipan nyang mag-email sa akin at i-avail ang service ko. syempre, laking tuwa ko naman! dahil sa tumal ng clients ngayon, heto't may isang potential client na sobrang interested ako i-hire. source of income. finally. ikatlo ko pa lang sya ngayong 2012. and maswerte pa ako kasi i-e-extend daw ni Sir Clark ang pag-hire sa akin, so dagdag bayad yun. dagdag income.

nagkasundo kami na sa cubao na mag-check-in. tinatawagan nya pa ako from time to time to check kung nasaan na ako. and since nauna ako sa cubao, binilinan nya na ako na mag-check-in ng good for 12 hours na kwarto. babayaran nya na lang ako pagdating nya. and so i did.

naligo at nagprepare na ako. at makalipas nga ang almost 1 hour ay dumating na si Sir Clark. mukhang maayos naman. mukhang matino kausap. kwentuhan saglit at pagkatapos ay sinimulan na ang unang yugto ng aksyon. mas mahaba sa normal ang masahe na gusto ni Sir Clark, and i committed naman. then pagkatapos, isang maatikabong extra ang ipinaranas ko sa kanya. halata namang nasarapan si Sir Clark. and masaya ko, kasi i have another satisfied client (and, to think na round 1 pa lang yun!), which means a possible regular client... maganda sa business yun!

nagpaalam ako kay Sir Clark na magsa-shower lang ako saglit para naman fresh ako habang nakahiga kami sa kama para sa kwentuhan. inofferan ko pa siya na sumabay sa akin, pero pinauna nya na ako at manonood lang daw muna sya ng tv.

ligo ligo ligo. pa-fresh pa-fresh pa-fresh. hanggang sa mukhang tao na ulit ako.

lumabas ako ng kwarto... and was surprised to see na wala na sa kwarto si Sir Clark! ni hindi ko man lang namalayan na lumabas na pala sya ng kwarto habang naliligo ako. kaya pala malakas yung sound ng tv. anak ng pucha! unang beses akong takbuhan ng client... at ang pangit ng pakiramdam, lalo na't alam mong wala ka namang ginawang masama at ginawa mo ng maayos ang trabaho mo. inis at iritado, i grabbed my phone and tried calling him nang may mapansin pa akong weird.

katabi ng phone ko ay yung wallet ko... nakabulatlat.

agad kong chineck yung wallet ko... to find out na wala na yung tatlong libong laman nito. tatlong libo na kinailangan ko pang utangin sa mga kaibigan ko para pambayad sa kuryente at sa utang ko sa bombay sa amin dahil nga wala akong kapera-pera. tatlong libo... nawala sa isang pitik.

lalong nadagdagan yung pagkainis ko. agad kong tinawagan si Sir Clark. may sumagot naman... babae...

"the number you have dialled is currently unattended or out of coverage area.'

tangina!!! nagtrabaho ka ng matino at nakisama ka ng maayos, tapos ganito pa ang gagawin sayo?

naiiyak na ako sa motel dahil sa nangyari. though thankful na rin ako na hindi nya kinuha ang mga phones ko o ang ipod touch ko, nalulungkot pa rin ako na ninakawan nya ako ng pera. matatanggap ko na pa hindi nya binayaran yung service ko at yung ipinang-abono ko sa motel. pero yung kunin pa yung kakaunting perang nasa wallet ko na gagamitin ko sa importanteng mga bayarin... sobra sobra na naman yata yun! at ang hindi ko pa maintindihan... bakit kailangan nyang gawin sa akin yun?

at dahil nga wala na akong pera natira (meron, tatlong pisong barya na nasa coin pouch ko!), hindi ko alam kung paano ako kakain (since nagugutom na ako that time) at kung paano ako uuwi! kahit papaano, mabuti na't bayad for 12 hours yung kwarto, so pwedeng dun lang muna ako mag-stay habang nag-iisip ng paraan.

ayoko nang mangutang. utang yung perang ninakaw sa akin, ayokong madagdagan ang utang ko para pambayad-utang. paikot-ikot lang yun. sinubukan kong itext isa-isa ang ilan sa mga clients at ang mga nag-inquire kung interesado silang magpaservice at hindi na nila kailangang gumastos ng pang-check-in since may kwarto na. nag-offer pa nga ako ng mas mababang presyo para lang kagatin na nila at magpaservice sila. pero, sa kung ewan na paraang nagbibiro ang tadhana, kung kailan kailangan mo ng pera, tsaka walang available na client.

mukhang wala nang choice... i resulted to pangungutang.

itinext ko ang ilang mga kaibigan na pwede kong mahiraman ng kahit maliit na halaga, para lang may pamasahe ako pauwi at kaunting panggastos. pero, mukhang hyper mode si tadhana sa pagtitrip ngayon... walang available, or walang gustong magpahiram.

medyo lumalalim na ang gabi... lumalalim na rin ang gutom ko at ang frustration ko. i'm stuck in this motel until 5am and then i don't know what's next. sinubukan ko ulit tawagan si Sir Clark, baka sakaling this time eh makontak ko na sya... pero yung babae pa rin ang sumagot.

nakatulog na lang ako sa kama kakaisip ng kung anong pwedeng gawin. laking pasalamat ko ng biglang nag-ring ang cellphone ko. si Kulot, yung best friend ko. ayun at susunduin nya na lang daw ako dun sa motel para makauwi na ako.

at least na-solve yung problema ko na makauwi. at, kahit ayoko, pinahiram nya na rin ako ng pera para nga may panggastos ako.

sinubukan kong kontakin si Sir Clark sa email nya... pero nag-fail. email address unreachable. and so, it's official... biktima ako!

bakit kung sino pa yung walang ginagawang masama, sya pa ang napagtitripan ng masasamang loob? hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit ginawa sa akin yun ni Sir Clark. ano bang kasalanan ko sa kanya? bakit wala syang konsiderasyon? nagtrabaho ako ng matino, tapos ganito pa ang igaganti sa akin? ang hirap na nga ng current status ko ngayon, pinahirapan nya pa ako lalo.

malamang sa malamang eh mababasa ni Sir Clark ito. gusto ko sanang maghabol pero mukhang wala na akong magagawa. sana lang eh maisip nya na wala akong ginawang masama sa kanya. i don't really believe in karma, but i would like to have faith in it this time. or kung ano man ang rason kung bakit kailangan nya akong takbuhan kasama ang pera ko, i hope it's for something good at hindi lang kademonyohan. and i hope eh hindi nya na gawin sa iba yung ginawa nya sa akin.

parang lalo na tuloy nagiging concrete yung idea ko to quit this job...

PNB

2012-01-19T15:08:00.002+08:00

first of all, sorry at ngayon lang nakapag-blog. maraming ginawa, kaya di nakaka-online. nakakatuwa at nakakataba ng puso na may mga readers na nagtetext at nag-i-email sa akin para magtanong kung bakit wala pa akong update. salamat.

* * * * *

ilang beses ko na sinabihan ang sarili ko na mag-open ng bank account para may pinatutunguhan ang pera ko, pero lagi na lang akong pumapalpak. though, natutuwa ako kasi, just like readers na nagreremind at nag-i-inspire sa akin to write more entries, may mga taong tuloy tuloy lang ang pag-remind sa akin sa kahalagahan ng pag-iimpok sa banko. isa dito si Sir Bot.

matagal-tagal ko na ring client si Sir Bot. mabait sya, makulit, at makwento. siguro kasi comfortable na sya sa akin. hindi naman kasi kami nag-start sa ganung warm treatment.

alas-otso ang appointment namin, pero 9pm na ako dumating. pagdating ko sa place nya, punong-puno na ako ng kahihiyan for being one hour late.

"gandang gabi po sir. pasensya na po, na-traffic lang."

"okay lang." sagot ni Sir Bot, very blunt and expression-less.

patay. halatang badtrip na si Sir Bot. pero hindi ako kailangan magpa-apekto! kailangan slightly-bubbly and slightly-sexy pa rin. pero since na-traffic nga ako (totoo naman kasing na-traffic ako!), mukha na akong gusgusin.

"shower lang po ako."

"okay. doon." very blunt ulit si Sir Bot as he pointed where the washroom is.

ligo ako at sinigurado kong mukha akong masarap bago ako lumabas ng cr. pinapuwesto ko na rin si Sir Bot sa kama nya at sinimulan ko na ang masahe.

"okay lang po ba?" tinatanong ko sya paminsan-minsan to para sigurado akong gumaganda na ang mood ni sir. pero sa libong beses na tinanong ko sya, iba't ibang accent at pa-cute na ang ginawa ko, isa lang ang sagot nya.

ok lang... in his flat line tone.

pucha! mukhang dead case na to. officially bad-trip na si Sir Bot. epic fail yung pagiging late ko.

pero may natitira pa naman akong pag-asa... extra!

matapos ang masahe, sinimulan ko nang laru-laruin ang mga bagay na di masyadong nilalaro sa katawan ng lalaki, lalo na in public. alam kong i'm doing a good job (sus naman! ilang taon ko na ginagawa to! ahehehehe...) pero hindi ko pa rin maiwasang dumepende sa reaction ng ka-sex ko. kagaya nga ng lagi kong sinasabi, ang sex is two-way. kung gusto mong magperform ng wild ang kapartner mo, do something to motivate him. pag sumisigaw-sigaw sa sarap ang kalaro ko, mas lalo akong ginaganahan.

pero si Sir Bot... eto't parang natutulog lang habang nilalaro ko!!!

na-conscious tuloy ako... am i that bad? naintindihan ko na mali nga naman na one hour late ako sa appointment namin, pero hanggang sa extra part ba naman eh bitbit nya ang pagkairita nyang yun at hindi nya na-a-appreciate yung pag-a-acrobats ko? malala na to.

sinubukan kong i-level up pa ang level 10 ko nang performance... gawin nating level 20. habang nilalaro ko sya, ako na rin ang umuungol... baka madala ko sa moans and groans si Sir Bot. pero pagsulyap ko sa kanya... para lang syang si Jacky Lou... blangko!!!

wala na akong magagawa. bad shot na talaga ako kay Sir Bot. kaya tinuloy tuloy ko na lang... when i remembered one thing... nipples!

habang kinakamay ko ang junjun ni Sir Bot ay dahan dahan kong dinilaan ang katawan nya pataas sa nipples nya, at ito naman ang dinila-dilaan ko. sinipsip. hinimod-himod. kinagat-kagat. at napasulyap ako sa reaction ni Sir Bot... and nothing has changed.

pocha na talaga. it's official... wala na akong magagawa. so tinuloy-tuloy ko na lang ang extra. nagulat na lang ako ng nakatingin ako kay Sir Bot at walang ka-kislot-kislot ang mukha nya, pero bumabaha na ng puting something sa bandang tummy nya. job well done, kumbaga!

kaswal na tumayo si Sir Bot at pumunta sa banyo, at ako naman ang naligo pagkatapos. nagbihis. umupo sa sofa habang hinihintay na mag-prepare si Sir Bot. lahat yun... tahimik na naganap. awkward silence.

maya-maya pa ay natapos si Sir Bot pagpeprepare. iniabot nya sa akin ang bayad, and then he spoke something different after all this time...

"kain tayo!"

and from then on... naging madalas na ang pag-hire sa akin ni Sir Bot, na palaging may dinner at kwentuhan after the sex.

which makes me think... palpak ba ang performance ko at nagtitiyaga lang si Sir Bot na mag-dinner with me after sex as courtesy? pero kung palpak ako, why does he keep hiring me?

hanggang sa isa sa mga dinner namin ay nalaman ko ang sagot nya.

"tahimik lang talaga ako at sobrang walang imik kapag sex... or siguro kasi medyo nakakailang pa rin kahit papaano. pero sobrang nasasarapan ako sa performance mo."

okay... siguro talagang PNB lang si sir... it's either Patay na Bata, or Papang Naka-Botox!

BoyShiatsu Nation Tour 2012: The Kick-Off

2012-01-12T22:39:00.003+08:00

at ganun ganun na lang... bigla akong na-schedule na pumunta ng cagayan valley bukas! YAY!!!

and with that, i will introduce a new segment dito sa blog ko... "What The Hell Am I Doing In ____?" kung saan i will post photos i took from the new places i will visit.

nasa akin pa rin kasi ang digicam ng ate ko, at mukhang wala nang saulian na magaganap, ahehehehe...

at malakas ang kutob ko na marami akong places na mapupuntahan this year.

sa mga taga-cagayan, kitakits po tayo! (naks! parang artista lang!).

my friend told me na it's like the North version of Boracay daw... so beach shorts, prepare for an early dip this year!

excited na ako!

Un-Understandable

2012-01-11T13:58:00.004+08:00

isa sa mga challenges na kinakaharap naming mga masahista is ang paghahanap ng client... lalo na pag kailangang-kailangan namin ng pera.

kagaya sa pagkakataong ito... na bente pesos na lang ang laman ng wallet ko. and with this, what i do is mangulit ng mga clients, hoping na may matisod akong appointment. well, hindi naman totally nangungulit, nangungumusta lang naman.

syempre, hindi nawawala ang mga regular clients. pero hindi naman sila available anytime. may mga buhay din silang inaasikaso.

unlike other masseurs na kilala ko, i keep a list of people na nag-i-inquire sa akin pero hindi nagpapaschedule (though they will text me daw kung kailan sila magpapamassage). baka sakaling dumating yung araw na maitext ko sila at bigla nilang maisip na "oo nga, kawawa naman itong batang ito. sige na nga, papatusin ko na yung service nya."

nandyan din naman yung mga tipong nag-i-inquire, tapos ang dami-daming itinatanong, then biglang hindi naman pala interested. i still keep their number... baka dumating ang araw na maging interesado na sila.

at nandyan yung mga nag-i-inquire, magpapa-schedule, and yet on the day itself, ikacancel.

may kanya-kanyang reasons na naiintindihan ko naman, like biglaang work commitments, biglaang family commitments, biglaang partner commitments, biglaang friends commitments, biglaang pet commitments, at biglaang commitments that involve national security. it's okay. syempre, uunahin ang mga importanteng bagay kaysa sa luho. understandable.

meron naman na magkacancel dahil biglang hindi available ang place dahil may dumating na parents, kapatid, pinsan, officemate, neighbor, enemy, or zombie. eto yung mga tipo ng tao na hindi preferred ang motels dahil baka ma-video sila. understandable.

meron namang mga nag-ka-cancel dahil sa biglaang gastos. yung tipong kinailangan agad agad na magbayad ng bill, or bumili ng pagkain, or magpaload, or mag-donate sa charity. understandable.

at nandyan yung mga tipong nag-ka-cancel dahil lang tinamad... or natakot... or kinabahan! napaka-unprofessional. not understandable.

kailan lang eh may nagtext sa akin to inquire about my service, si Sir Juan. so syempre, send ang template. and then he will text me na lang daw kung kailan sya magpapaservice. so i did not expect na. then one time, nagtext na lang sya at nagsabi na he would like to avail my services daw. ayus! alas-syete ang usapan namin, that night. saktong-sakto... i need to settle some bills.

bandang tanghali, nagtext ang isa sa mga regular ko ang nag-request na i-service ko sya that night. kahit na alam kong minsan lang mag-text itong regular kong ito at sure shot na malaki ang ibibigay nya sa akin (kung mag-tip kasi, mas malaki pa kaysa sa basic charge!), more than enough sa bills ko, i still decided not to accept it dahil may naka-schedule na sa akin for that night. professionalism kumbaga.

six o'clock came, one hour before the service. naka-prepare na ako at halos paalis na ng bahay when i texted Sir Juan. then he replied na i-cancel na lang daw nya yung appointment. when i asked why, ang ganda naman ng naging sagot ni Sir Juan.

"wala lang. tinamad lang ako."

wow ha! ang ganda naman ng timing nya na tamarin! pero i still tried to kept my cool and found out another reason kung bakit nya kinancel.

"natatakot kasi ako eh, tsaka kinakabahan."

eto yung hindi ko ma-gets. mukha ba akong halimaw sa banga para katakutan? or zombie kaya? or holdaper? bakit natatakot sila sa akin, or kinakabahan sila sa akin? bakit nung nagpa-book sila eh siguradong-sigurado na sila, pagkatapos eh kung hindi ko pa tinext eh hindi pa sasabihin na ika-cancel na lang dahil lang sa tinatamad or natatakot?

naiintindihan ko naman na wala akong karapatan mag-demand or magpumilit na ituloy yung appointment dahil kailangan ko yung pera. hindi ko lang maiwasan na mainis dahil syempre, planado mo na kung saan gagamitin yung pera eh. expected na. naka-budget na. bagama't hindi mo pa hawak, sinigurado na sayo na mahahawakan mo yung pera, therefore may pinaglaanan ka nang pagkakagastusan (kahit mali ang ganung mindset). pero, ayun... dahil lang tinamad si Sir Juan, ako ang kawawa.

un-understandable.

i tries texting the other client na nag-inquire... hindi na daw sya available for that night. which means one thing... kailangan ko na naman mangulit ng ibang clients para lang may pambayad ako ng bills for that night!

nakakatamad... pero hindi ako pwedeng tamarin. una, dahil kailangan ko. and pangalawa, dahil professional ako!

Farewell BoyShiatsu

2012-01-07T15:11:00.002+08:00

limang araw akong stranded sa rizal. hindi ako makaalis hindi dahil sa ayoko, kundi dahil wala akong pera. okay lang sana mag-stay sa bahay kung may pagkakalibangan... kaso wala!

at sa tagal ko nga dito, at dahil new year na rin, hindi ko naiwasan ang sarili ko na gumawa ng plano at new year's resolutions... mga bagay na gusto kong baguhin para sa taong ito.

palaging kasama sa new year's resolution ko ang pag-aayos ng physical looks ko... pero palagi akong failed. this year, seseryosohin ko na talaga (sinabi ko na rin last year yun, pero palpak pa rin!). pero, pramis, this year, eeffort na talaga ako.

maraming beses ko na rin sinabi sa sarili ko na kailangan ko na talagang mag-invest sa mga material things na gusto ko like gadgets, sariling condo unit, and a car (whew! ang bigat!). and with this, kailangan ko na talagang magkaroon ng bank account and maintain it.

ayusin ko na rin ang passport ko, para naman ma-experience ko nang lumipad palabas ng bansa. hehehe...

lagpas na ako sa first quarter ng buhay ko... panahon na rin siguro na magkaroon ng mas matinong tatahakin sa buhay. enough of being idealistic and time to face the reality. masakit, pero kailangan tanggapin ang katotohanan na madalas, ang bagay na nagpapasaya sayo ay hindi ang bagay na mag-aayos ng buhay mo.

panahon na para maghanap ng trabaho at mag-stay sa trabahong ito. enough of the hundreds of bullshit reasons in quitting like boredom, hindi masaya, or small issues. matanda na ako, hindi na ako bata para maging apektado sa mga maliliit na bagay.

at sa taon ngang ito, malamang sa first quarter pa, ay parang naiisip ko nang itigil na ang pagiging pokpok at mag-focus na lang sa ika nga nila eh mas matinong klase ng buhay... hindi madali, pero kakayanin, alang-alang na rin sa itinakdang standards ng sambayanan. at nakakapagod na ring ma-stress sa kakaisip kung saan ka kukuha ng pera.

sa totoo lang, mahal ko na ang ginagawa ko. bukod sa pagiging comfortable ko sa ganitong kalakaran, hindi ko itinatanggi na medyo madali magkapera sa ganitong paraan kaysa buryuhin ko ang sarili ko sa opisina. pero, hindi ako pwedeng maging ganito habang buhay. at hangga't maaga pa, kailangan ko na itong itigil, para mas madali.

pero naisip ko... may mali nga ba talaga sa trabaho ko? o naiisip ko lang na mali dahil sa idinidikta ng paligid?

paano naman ang mga taong nangangailangan ng masahe? paano ang mga taong nangangailangan ng sex? paano ang mga taong nangangailangan ng makakausap o makakasama?

i guess... it's not farewell boyshiatsu na lang muna...

Teaser: Farewell BoyShiatsu?

2012-01-05T11:46:00.002+08:00

Photoblog: The Holidays

2012-01-03T10:23:00.009+08:00

anyunyir to everyone! kumusta naman ang unang putok ng 2012 nyo? yung sa akin, mainit, marami, at medyo malapot. hahaha!

as the title shows, photoblog muna ako on how my christmas and new year went. (wag nyo pansinin yung time stamp, hindi marunong mag-set si ate eh!)

eto yung christmas party ng mga bata na ako yung nag-host. glowsticks courtesy of yours truly! ;-)

the noche buena table for 2011... ang kyut nung dalawang angry birds no (aka: angribosh, sabi ng pamangkin kong 3-year old)? isa-isahin natin ang handa...

bonchon chicken (yum yum!) with spicy mayo, and ang invention ni ate na ham-wrapped hotdogs and cheese, and the gardenia bread on the side

triple chocolate cake from goldilocks... and yes, that's japan's famous apollo chocolate. trip ko lang lagyan para kakaiba yung cake!

chicken hotdog and ube halaya (binawasan na agad ng bayaw ko bago pa ang photo op!)

leche flan na gawa ng mama ko, and grated cheese para sa...

para sa cadbury! ahehehe... spaghetti and meat sauce.

eto yung mga regalo namin for each other. yung mga red ang wrapper (plus the brown paper bag) is galing sa akin, the rest eh galing kay ate.

eto yung altar ng simbahan ng angono where we went to have church nung 25 ng umaga.

the holy family... and the birthday celebrant. (kakalungkot, wala man lang syang nakuhang gifts...)

forward naman tayo sa new year.

the medya noche table... without the angribosh!

pancit malabon with eggs... or eggs with pancit malabon.

chic-boy's cebu lechon liempo with loads and loads of garlic chips

sunog na pork barbecue with super-sarap na sawsawan

gelatine... na mukhang leche flan!

fruits na bilog. hindi na namin kinumpleto yung sa tradisyon na dapar 12 fruits. wala na kasi kami maisip na bilog na prutas na kinakain namin, masasayang lang. i suggested saging, then i-slice na lang para maging bilug-bilog! hehehe...

exchange gift ng angkan namin during our family reunion on the first day of 2012. worth 100 dapat. ang regalo ko is dalawang garapon sa saizen (2 for 88). dinagdagan ko na lang ng 1/4 na asukal tsaka maliit na pakete ng kape, hehehehe... and i got...

wall clock na angribosh! si pinsan 1 yung nakakuha ng gift ko... saktong-sakto para sa boarding house where he lives! (btw, see my new mohawk? hehehe...)

this is me. sa maniwala kayo't sa hindi! ehehehehe... my nephew, tired after maghapong magsasayaw sa family reunion namin.

and eto naman ang version ko ng tired (photo taken nung christmas). yes, tired yan... hindi yan planking! hehe...

i hope everyone had a blast with their year-switch celebration! cheers to a promising 2012. let's enjoy this year... huling taon na rin naman ng mundo ito! haha!

oh... btw... keeping a promise to someone. sabi ko kasi i will post a picture of me playing by myself... so, here...

BoyShiatsu... playing all by myself. haha!

HAPPEE NEW YEAR!!!

ps: i also updated my pic site. so sa mga nakakaalam nun, you can check it. at least, updated to 2011 yung photos ko dun! hehehehe...

Year 2011, The Recap

2011-12-31T13:05:00.003+08:00

my 2011 will be about 4 f's... family, fitness, fashion, and faith. ikaw, what is your 2011 about?"

yan ang status message ko sa facebook isang taon na ang nakakalipas. looking at it, masasabi kong naging successful na naman ako sa hindi pagtupad sa new year's resolution ko! (who gets out successful in it, anyways?).

masasabi kong hindi the best year ang 2011 ko. in fact, napakaraming kakaiba at challenging na nangyari sa akin this year. but the good thing about those incidents is mas nadevelop hindi ang career ko, hindi ang katawan ko, at hindi ang bank account ko, kundi ang personality ko. napansin kong this year, mas maraming pagkakataon na nagpatunay sa akin na nagsisimula na akong maging mature without losing my childlike disposition. sa taong ito, mas nasubukan ang pagiging matatag ko at ang pagiging resilient ko. sa taong ito, lumabas ang adult na BoyShiatsu na matagal na ring hinahanap ng iba.

ano pa ba ang mga kakaibang nangyari sa akin sa taong ito?

* well, una sa lahat, nakilala si BoyShiatsu sa blogosphere dahil kay Lex at Migs. kung hindi dahil sa dalawang ito, hindi siguro dadami ang readers ko, at malamang sa malamang ay talagang itinigil ko na ang pagsusulat.

* at dahil dyan, mas napatunayan ko na isa talaga sa mga passion ko ang writing.

* buong taong nabuhay ang dugo ko tungkol sa isa pang passion... dancing. pero, unfortunately, wala akong masyadong nagawa to nurture that fire.

* dahil na rin sa mga naging clients ko, nadevelop ang inter-personal skills ko at mas madali at mas confident na akong humarap sa ibang tao.

* this year, nagkaroon ako ng panibagong advocacy sa buhay... at alam kong itutuloy ko ang labang iyon.

* looking at my facebook statuses, maraming beses kong binalak na baguhin ang sarili ko. and it became an accidental success... yung tipong na-develop ako sa paraang hindi ko sinasadya.

* naadik din ako sa mga youtube videos this year, just like last year.

* at dahil din sa taong ito, napatunayan ko na totoong tao si Michelin! hahahaha!

have a safe and uber fun year-switch celebration guys! cheers to 2012... ang huling taon ng ating henerasyon! :-)

Ang Porn Star

2011-12-30T16:47:00.007+08:00

panimula... komedi mode with ate, thru text.

me: anong iluluto sa new year

ate: pininyahang manok n a lang daw, wag na gulay

me: sige.

ate: ikaw daw bumili ng manok

me: hindi ako marunong bumili ng manok (ed. note: what i mean here is hindi ko alam kung anong chop chop ng manok ang bibilhin, diba pwedeng pang-adobo, pang-prito, etc etc)

ate: pumunta ka sa palengke, tapos sabihin mo "pabili ng manok"

me: sampal, gusto mo?

ate: hinde. gusto ko ng manok.

potah lang! hahahaha!

* * * * *

pang-gitna... kwento.

dahil hindi ko alam kung paano i-i-intro yung kwento, gumawa na lang ako ng meme na inspired by my new favorite website, 9gag.

matagal-tagal na rin yun. si Xander. actually, nagkakilala kami kasi he hired me.

nagtext sya one time saying na gusto daw nya magpaservice. nag-usap tungkol sa details, and then pinuntahan ko sya sa bahay nya sa pasay. gulat ako nung binuksan nya yung pinto... hamputa! pogi! hindi lang pogi! poging-poging-pogi! at maganda

pa ang katawan! (naka-boxers lang kasi). pumasok ako, kaunting kwentuhan, at pagkatapos ay nagsimula na ang service na how i wish eh hindi na matapos, ehehehe...

ilang araw matapos, nagtext sya ulit para i-hire ako. naulit ng tatlong beses hanggang sa medyo nagkagaanan na kami ng loob. hindi ko na alam kung paanong mula sa client-provider relationship eh naging sex buddies kami. napadalas ang encounters, halos twice a week eh nagkikita kami. then minsan naman eh lumalabas lang kami para mag-mall or kumain. pero walang relasyon. he has a partner that time. friends with benefits, ika nga. lots and lots of benefits.

hanggang sa medyo naging madalang ang pagkikita dahil busy sa kanya-kanyang buhay. hanggang sa nawalan ng communication. hanggang sa nabalitaan ko na lang na nangibang-bansa na sya.

then kailan lang, while i was browsing one of my fave, er, sexy sites... sobrang nagulat ako when i saw Xander featured! "baka namamalikmata lang ako." i told myself, so i browsed the other pics... and, hindi nga ako nagkakamali. the face may have changed a little... but that butt... ahahahahaha!

messaged him in facebook, and he confirmed that it is him.

wala lang. share. ang asteg pala sa pakiramdam kapag ang porn star na sobrang pinaglalawayan ng karamihan ngayon eh maraming beses nang nasayaran ng laway mo noon. haha!

* * * * *

panapos... imbitasyon.

kasala ang friend kong si Nick (i call him Bunso, kasi mas matanda ako sa kanya... shit!) sa isang fashion show na gaganapin sa january 8, 2012, 8pm sa amoranto stadium. the show is called empire of fashion. sana we can go and support him, para masaya ang buhay. tickets costs 300php only.

wala akong makitang poster nung event, so lagay na lang ako ng pictures ni Bunso.

message me for details. support natin si Bunso. and, yup, he looks like the kid in the Bear Brand Busog Lusog commercial, haha! (he's going to kill me pag nabasa nya itong last part, hahaha!)

Bro

2011-12-29T12:53:00.002+08:00

ang tagal i-upload ng ate ko ang mga christmas pictures namin. plano ko pa naman sanang gawing photo spamming entry ang christmas entry ko. eh since wala pa yung pictures, at 5 days na since my last blog, i'll tell you a different aspect of my christmas na lang. but first of all, i hope everyone had a great christmas.

* * * * *

"alam mo, isang nakakatuwang characteristic mo is sobra kang brotherly."

akala ko nang-aasar yung kaibigan ko at pa-punchline na iyun ang rason kung bakit hindi ako makita ng mga prospects ko as potential boyfriend. pero hindi naman pala. nakakatuwa daw kasi yung ugali ko na sobra akong maasikaso at talagang lagi kong iniisip ang kapakanan ng mga kasama ko, especially yung mga nakababata sa akin.

bunso ako sa aming dalawang magkapatid, kaya hindi ko maintindihan kung paano ko na-gain ang brotherly attitude ko. ewan ko, pero nakasanayan ko na talaga na siguraduhin that everyone is having a good time kapag nasa mga party, that everyone is safe kapag uuwi na, and that everyone is feeling good sa mga gatherings. nandyan na rin yung nakikitulong ako sa pagliligpit sa mga handaan, sa mga sleepovers, at kahit sa mga sex orgies (haha!). but most of all, hindi nawawala sa akin yung concern ko sa mga kasama ko.

umuwi ako sa rizal nung pasko. bitbit ang mga ambag ko para sa noche buena (bonchon, cake, tinapay, hotdog, etc) at mga regalo, dire-diretso akong pumasok sa bahay ni ate. nagulat pa sya sa pagdating ko. pero hindi ko pa naibababa ang mga gamit ko ay lumapit na agad sa akin ang isa sa mga bata sa lugar namin.

"Kuya, ikaw ang maghohost ng christmas party mamaya ha."

i was like... wtf?!?! anong christmas party? ako? host?

taun-taon nang nakagawian ng mga taga-amin na mag-organize ng christmas party para sa mga bata tuwing 24th ng december. this time, ako ang napili nilang maghost... just like last year! kaya natawa ako na nagulat pa ako na ako ang piniling mag-host.

dumating ang alas-syete ng gabi. simula na ng christmas party. naririnig ko na ang mga makukulit na chikiting na takbuhan ng takbuhan sa bakanteng lote malapit sa bahay ni ate (doon gaganapin yung party). suot ang orange na clinique happy santa hat ni ate at umiilaw na glasses ng pamangkin ko, pumunta ako sa party para mag-host. nakakatuwa ang energy ng mga bata ng sabay sabay silang sumigaw pagdating ko.

"meri krismas kuya!!!"

hindi ko na generation ang mga batang ito. it's been 8 years since the time we left that area (after my mum and dad broke up) at honestly eh hindi ko na kilala ang mga batang nasa harapan ko that time, pero nakakataba ng puso na tawagin pa rin nila akong kuya (kahit siguro eh hindi nila ako kilala).

sinimulan ang party sa walang kamatayang newspaper dance. at sinundan ng walang kamatayang calamansi relay, hipan ang harina sa garapon at kunin ang piso, pahabaan ng meri krismaaaaaaaaaaaaaaaaassssssssssssssss, at pinoy henyo. then raffle (oo! may raffle ang christmas party ng mga yagit! asteg!). ang likot likot ng mga bata, kaya umandar na naman ang pagiging kuya ko sa paghabol sa mga letseng batang ito, tapos dadalhin ko sa upuan, then hahabol ng panibagong bata only to find out na nanakbo na naman yung una kong pinaupo. nakakapagod, pero masaya.

time na ng exchange gift. pinabunot ang bawat bata ng number. at kung anong number ang makuha nila, yun ang regalo nila. nagulat ako kasi nung tapos na ang exchange gift at oras na para kumain, kinuha ng isa sa mga batang nag-organize ang mic sa akin.

"okay! palakpakan tayo para kay kuya! asan yung regalo?"

at from nowhere eh inilabas ng dalawang bata ang isang kahon at iniabot sa akin. nakaka-touch. pinilit pa nila akong buksan na yung regalo. bimpo. sobrang di ko mapigilang mapangiti dahil dun.

oras na para kumain. binigyan ang bawat bata ng baso ng sopas. may ilang mga maliliit na bata na nahirapan sa pagkain kaya sinubuan ko pa sila. at syempre, nandyan pa rin ang mga nagtatakbuhang bata na kailangan habulin.

natapos ang party. bumalik na ako sa bahay at nakitang nagsisimula nang magluto ang ate ko.

"ano pwede ko maitulong?" sabi ko sa ate ko.

"ayusin mo na yung lamesa."

at sinimulan kong ayusin ang lamesa, at kasabay nito ang sunod-sunod na habilin sa ate ko.

"yung mga bata, papaliguin mo na. pawis na pawis kakatakbo kanina."

"yung cake na ipinatago sa kapitbahay (wala kasing ref si ate sa bahay), kunin na at ng mailagay na dito."

"ang mama, anong oras daw darating?"

"yung spaghetti, hindi mo pa ba iluluto?"

"yung mga regalo, ayusin na dito sa gilid."

sunod-sunod na utos. sunod-sunod na habilin.

"kuya? ikaw ang kuya? makapag-utos!" biro ni ate. pero alam nya naman na kaya ako ganun dahil gusto ko lang na maging perfect (or close to perfect) ang noche buena naming pamilya. minsan nga, naiisip ko... sa amin ng ate ko, ako yata ang mas matanda. kasi parang ako ang kuya sa aming dalawa. madalas pa nga noon na ako ang nagpapangaral sa kanya tungkol sa boyfriend nya (na naging asawa nya).

ang sarap ng pakiramdam na maging kuya... sayang nga lang at wala akong mas nakababatang kapatid. yun siguro yung rason kaya nagiging kuya ako sa karamihan ng mga nakikilala at nakakasama ko... which means... shit... ang tanda ko na!

The Jail Before Christmas

2011-12-24T10:31:00.003+08:00

matagal ko nang client si Sir Charlie... regular ko na... at masasabi kong kahit papaano eh magkaibigan na rin kami. isang araw, nagtext sya para magpservice. at agad naman akong pumunta sa place nya. matapos ang service, we had dinner muna (early celebration daw ng christmas). he cooked pasta. then he asked me to place my ipod in his ipod dock and play christmas songs.

bs: wala akong christmas songs sa ipod eh.

c: ganun ba? kahit anong masayang song na lang.

bs: wait, asan yung ipod mo?

at doon na nga naikwento sa akin ni Sir Charlie ang nangyari. the day before pala, he invited someone in his place (kung casual sex, or paid, hindi ko alam). basta ang nangyari na lang daw is nakatulog sya and then paggising nya, wala na ang ipod nyang mamahalin. at ang iphone nyang mamahalin. at ang charger na mamahalin ng iphone nyang mamahalin. at ang swiss watch nyang mamahalin. at ang sunglasses nyang mamahalin. at ang tie clip nyang kwarenta pesos.

bs: shit! grabe naman yun!

c: kaya nga eh.

dinaan ko na lang sa kulitan ang dinner namin ni Sir Charlie para naman kahit papaano ay gumaan-gaan ang loob nya. then, bago ako umalis...

c: wait, save mo yung number ng guy. baka mamaya i-hire ka nun tapos kung ano pang gawin sayo.

bs: sige po.

i dialed the number... and to my surprise... naka-save na pala sa phonebook ko yung number! he is someone i know. he is someone na naka-panaig ko na before (casual sex). he is someone named Marky!

bs: um... sir... kilala ko po yan!

c: ha? talaga?

bs: opo! na-meet ko na sya dati.

c: whoah! small world ah!

bs: gusto nyo sir try ko kontakin?

pumayag si Sir Charlie sa idea. i guess i was inspired with that happened dun sa nagnakaw ng phone ng friend ko, and hoping that the idea will work, i called Marky. a few rings, and he answered.

bs: hey! kumusta?

m: uy! ayus naman! kaw?

bs: ayus rin. asan ka?

m: papuntang cubao? bakit?

at na-blanko na ako sa sasabihin ko... so i just blurted out the first idea that crossed my mind.

bs: oh! talaga? naka-check-in ako sa cubao.

m: sino kasama mo?

bs: wala. bakit ka ba pupunta sa cubao?

m: wala lang.

bs: meet tayo. text ko sayo motel and room number.

m: sige

and just like that, i was able to set an appointment with the guy who stole Sir Charlie's stuff.

bs: ayun! sir. i can meet him.

c: sama ako. let's confront him. ang dami nung nawala no.

nag-prepare kami ni Sir Charlie at agad na sumugod sa cubao. nag-check-in sa isang motel at agad kong tinext si Marky. habang naghihintay, nag-usap kami ni Sir Charlie kung ano ba ang gagawin naming tactics. mabuti naman at kalmado lang si Sir Charlie. ang mahalaga lang sa kanya ay makausap nya si Marky at maisauli sa kanya ang mga gamit nya ng kalmado. makalipas ang 30 minutes, may kumatok na sa pinto. agad na nagtago sa cr si Sir Charlie at ako naman ay pumunta sa pinto. pumasok si Marky.. pero may napansin ako... parang wala sya sa wisyo. there is something wrong. upon closer look... i figured it out...

Marky is drugged!

halatang bangag si Marky nung pumasok sya sa kwarto. kaunting kwentuhan, at naisipan nyang mag-cr. laking gulat nya na lang ng nakita nyang lumabas ng cr si Sir Charlie.

c: hello!

m (to me): bakit nandito to?

bs: i heard what happened. labas muna ako. mag-usap kayo.

c: usap lang tayo. labas muna sya.

lumabas ako ng kwarto at tensyonadong naghintay sa labas. maya-maya pa, nagtext na si Sir Charlie na pwede na daw ako pumasok ulit ng kwarto.

c: naisauli na sa akin itong relo at yung ipod. yung iphone na lang ang kailangan ko. yung charger, shades, tsaka tie clip, hayaan ko na.

bs: o, eh nasaan yung iphone?

m: dala ng kaibigan ko.

bs: ha?

at ikinuwento sa amin ni Marky. naka-check in na daw pala sya sa same motel bago pa ako tumawag sa kanya. bago daw sya pumunta sa room namin, umalis lang saglit yung kasama nya sa kwarto at hiniram yung phone nya (so he started using the phone pala after he stole it). pero pabalik na daw

bs: eh kaninong phone yang hawak mo? (he was holding a nokia phone)

m: spare phone ko.

bs: hinayaan mo ang ka-partee mo na hiramin ang phone mo? eh for sure hindi mo kilala yun.

m: si Jasper! yung kasama natin nung pumartee tayo!

bs: si Jasper? yung friend mo?

m: oo!

bs: okay. so wait... so dala nya yung phone mo?

m: oo. malapit na daw sya.

bs: and dala nya yung phone nya?

m: oo.

bs: okay. i'll call him.

at tinawagan ko nga si Jasper.

bs: hey! sup?

j: okay lang. napatawag ka.

bs: asan ka?

j: um, nandito sa *mentions name of motel*.

bs: kasama mo si Marky?

j: i'm waiting for his text. why ba?

bs: so nasa baba ka?

j: oo.

bs: okay. stay there.

at agad agad akong bumaba to meet Jasper. siguro dala na rin ng init ng ulo, medyo naging confrontational ako.

bs: hey!

j: uy, kumusta?

bs: where's the iphone?

j: anong iphone?

bs: sabi ni Marky you have the iphone daw.

j: ha? what the fuck is happening here?

and with his reaction... i got it... Jasper obviously is not involved in this mess. i calmed myself down and told Jasper what's going on. and, ayun nga... nagtugma ang story ko sa mga text na ipinabasa sa akin ni Jasper from Marky.

text from Marky: tol, just help me get out of this place. sorry to do this to you. mamaya ko na explain. basta maki-ride ka na lang sa akin.

at dahil nainis na rin sa nangyari, i was able to convince Jasper to go up with me sa kwarto and talk to Marky. we got up and got in... at sobrang nagulat ako with what Sir Charlie told me.

c (bumulong sa akin): nag-drop sya ng isang ecstasy cap.

j (shouting at Marky): what's this Marky? what's this?

pinakalma ko lang ang sitwasyon. obviously, lahat sila eh hindi matino. si Sir Charlie ay galit at decided na makuha ang mga gamit nya, si Jasper eh galit dahil nadadamay sya sa kalokohan ni Marky, at si Marky naman ay sabog at defensive. ako lang ang medyo sane, kaya ako na ang gumawa ng effort na mapakalma silang lahat. hanggang sa finally, naging okay na ang lahat. then Sir Charlie popped the question again.

c: so, nandito si Jasper, pero wala sa kanya yung phone. nasaan yung iphone?

nakita ko ang transition ng mukha ni Mark from being scared to mad.

m: putangina! let's assume na nabenta na kung nabenta! eh ano ngayon?

c (kalmado pa rin): okay. so kung nabenta, then you must pay me with the equivalent price of the phone.

m: eh wala akong pera dito!

c: binenta mo pero wala kang pera?

m: we're just assuming na nabenta.

c: eh nasaan ba kasi yung phone?

m (talking to me): hindi sya yung Jasper na sinasabi ko, yung isa pa.

bs: ha? eh sya lang naman ang Jasper na common friend natin.

m: yung isa pa! Jasper din name nya!

bs: ha? alam ko Jason ang name nya.

m: Jasper din ang name nun.

bs: so you're saying na si Jason, or the other Jasper, is the one who has the phone?

m: oo.

j: bullshit! then ano tong mga text mo?

bs: kalma lang Jasper. i'll call Jason.

and i tried calling Jason... pero walang sumasagot.

bs: no answer. if he really has your phone and he's on his way back, siguro naman gising sya so makikita nya na may tumatawag sa phone nya.

m: putangina! putangina! putangina!

c (pasigaw): NASAAN BA KASI YUNG IPHONE?

at dahil sobrang tensyon na ang nangyayari sa kwarto, i requested Sir Charlie and Jasper to stay in the other room (where Marky is checked-in. wala na syang kasama) so i could talk to Marky. paglabas na paglabas nila ng kwarto, agad akong niyakap ng mahigpit ni Marky at umiyak. iyak lang ng iyak si Marky habang magkayakap kami. i tried calming him down and quietly comforted him. habang umiiyak, dun nya ikinuwento kung ano ang nangyari.

he is in a partee a few hours bago sya ininvite ni Sir Charlie sa place nya. drugged and wala sa tamang katinuan, na-convince daw sya ng mga kasama nya na pumunta sa place ni Sir Charlie and take whatever valuable things he can find in his place para may pang-amats pa sila. and he did what was instructed of him. nung medyo matino nya sya, dun nya lang na-realize what he did. dahil sa takot na hawak nya ang iphone ni Sir Charlie at ring to ng ring, ipinaubaya nya sa mga kasama nya ang next step... and they decided to sell the phone and use all the amount to buy more ecstasy capsules. and he got two capsules out of all they bought. kaya sya nasa motel din that night because he is parteeing with another guy.

hindi ko alam kung totoo yung kwento nya, pero with how he crashed and broke down, alam kong it's not the right time to confront him. kinalma ko lang sya at niyakap habang iyak ng iyak, hanggang sa finally ay nakatulog sya. i texted Sir Charlie para bumalik na sila sa kwarto. si Sir Charlie lang ang bumalik, Jasper decided to leave dahil hindi nya daw kayang harapin si Marky at ang tensyon ng sitwasyon. pagbalik ni Sir Charlie sa kwarto, i told him what Marky told me. he understood naman, kaya hinayaan nya lang na magpahinga si Marky. and nag-isip na lang kami ng possible way out. ang naisip namin is kukunin namin whatever valuable stuff Marky has as a collateral hangga't hindi naisasauli o nababayaran ni Marky yung phone. sounds legit.

maya-maya pa ay nagising na si Marky... pero halatang sabog pa rin sya. though mas kalmado sya ngayon, i cannot deny that he is still under the influence of the drug. kulang pa yung rest nya. hinayaan ko lang na mag-usap sila ni Sir Charlie, so that Sir Charlie can explain what setup he wants. nagulat na lang ako dahil nung sinabi ni Sir Charlie yung plan nya, bigla na lang nagalit si Marky at nag-threat!

m: tangina! kukunin mo nga gamit ko? eh gago ka pala eh! that's invasion of privacy and personal stuff!

c: but you took my phone! isn't that invasion?

at dahil na sa sobrang galit, kinuha ni Sir Charlie ang phone at bag ni Marky na nakapatong sa kama!

m: putanginamo! mali yang ginagawa mo! pwersahan mong kinukuha mga gamit ko!

c: but you have my phone! gamit ko yun?

m: bakit? pwersahan ko bang kinuha yun?

alam kong baluktot na ang mga reasoning ni Marky, at sobrang tensyonado na talaga ang kwarto. dahil puyat at pagod na rin, hindi ko na magawang awatin ang dalawa. buti naman at walang pisikalan na nagaganap.

c (talking to me): tara na. check out na tayo tutal nasa akin na yung mga valuables nya. pahiram nga ng pen ang paper.

bs: *nag-abot ng pen and paper galing sa bag ko*

c: *nagsulat sa pen and paper at iniabot sa akin.* isulat mo number mo. *i wrote my number.* there! you have my name and his name and our numbers. contact us pag maisasauli mo na yung phone, and that's the only time you can get your stuff.

m: ah! ganun ha?

c: tara na!

at lumabas kami ng kwarto. nagulat kami ng humabol sa amin si Marky at instead na gumamit ng elevator ay gumamit sya ng hagdan. nasa elevator kami ni Sir Charlie at may idea na naglalaro sa utak... at tama nga ang hinala ko.

pagbaba namin ng ground floor, nakatayo na si Marky sa pinto... at ayaw na kami palabasin ng guard. inireklamo kami ni Marky at tumawag na rin sya ng pulis na susundo sa aming tatlo! dahil ayaw na rin ni Sir Charlie ng gulo, nakisakay na lang kami sa nangyayari. ilang minuto pa, dumating na ang mga pulis, sinundo kaming tatlo, at dinala kami sa presinto. dahil may inaayos pang blotter case ang mga pulis na nasa istasyon, pinag-stay muna kami sa isang kwarto para makapagpahinga. matagal ang proseso, inabot kami ng halos isang oras na naghihintay sa kwarto. at nakatulog pa kaming lahat. ginising na lang kami ng pulis when it's our turn for the blotter.

unang kinausap si Marky. pagkatapos ay si Sir Charlie. at lastly, ako. pagkatapos, kaming tatlo na ang kinausap. kinukumbinse kami ng pulis na magkasundo na lang dahil magaan lang naman ang issue. pero talagang nagmamatigas si Marky. hanggang sa mismong yung pulis na ang sumuko.

pulis: kung hindi kayo magkakaroon ng kasunduan, mapipilitan kaming i-hold kayo dito sa presinto hanggang sa dumating yung piskal. eh holiday, so sa 26 pa yun.

c: okay na sa akin na kahit yung phone mo na lang ang panghawakan ko hangga't di mo naisasauli yung phone ko. para lang matapos na. ayoko na talaga ng gulo.

m: ako, gusto ko na ng gulo. wala akong pakialam kung magkakaso tayo

bs (bumulong kay Sir Charlie): sir, ayoko po magkaroon ng kaso.

c (pabulong sa akin): ang tigas ng ulo nitong gagong to.

Marky: magkakulungan na. madali ko naman mabubura yung kaso against me kasi iglesia ako. eh kayong dalawa? anong mangyayari sa inyo? kawawa naman kayo.

pagka-mention nya ng words na "kaso" at "iglesia," bigla akong nabalot ng takot at pangamba. malinis ang pangalan ko sa pulis at ayokong madungisan ito ng dahil lang sa isang kalokohan na hindi naman talaga ang ang gumawa. as for the iglesia, wala akong concrete evidence, pero marami na akong naririnig na kwento tungkol sa impluwensya ng iglesia sa kapulisan at sa malalaking kompanya sa bansa. basta, binalot ako ng takot. hindi ko mapigilang mapakislot at maiyak pagkabanggit nya ng mga salitang iyon. pinapakalma lang ako ni Sir Charlie habang si Marky naman at nakangising-demonyo lang.

pulis: sige, mukhang wala kayong mapagkasunduan. wala na sigurong choice kundi i-hold kayong tatlo.

c: teka lang po sir, pag-usapan ulit namin.

pulis: sige

at pumasok ulit kaming tatlo sa kwarto kung saan kami unang pinaghintay. dito na talaga ako bumuhos ng iyak. lumapit ako kay Marky at niyakap ko lang sya.

bs: bakit kailangang ganito ang mangyari Marky? i know you're a good guy. it doesn't have to end this way.

m: napasubo na ako. kailangan ko na panindigan to. ayoko namang mapahiya lang.

bs: but not this way! pwede namang daanin sa maayos na usapan diba?

m: hindi ko alam. naguguluhan na rin ako.

c: i think we all need to rest.

humiwalay ako sa pagkakayakap kay Marky at tumabi muna kay Sir Charlie. napansin ko na parang natulala lang bigla si Marky after ako humiwalay sa kanya.

tahimik. walang kibuang nagaganap sa aming tatlo. nakadantay lang ako sa balikat ni Sir Charlie habang nakayakap sya sa akin. si Marky naman ay tulala sa isang tabi, pero may luhang tumutulo sa mata nya. hindi namin namalayan na mahigit isang oras na pala kaming hindi nagkikibuan.

lumapit sa amin si Marky. that time, nakita ko... hindi na sabog si Marky. wala na ang tensyon sa mata nya. i guess the drugged is washed up na.

m: i'm sorry.

c: okay lang yun.

m: i'm really sorry.

c: it's okay.

finally, when all of us are calm, iniwan ko sa kwarto yung dalawa. maya-maya pa, lumabas na sila at kinausap na ang pulis. napagkasunduan ng dalawa na iiwan ni Marky ang mga valuables nya kay Sir Charlie at magkikita ulit sila after a week para mabayaran ni Marky yung iphone.

pumirma kami sa blotter na ginawa sa police station, at umuwi sa kanya-kanyang bahay. i got home with text messages from Sir Charlie and Marky.

Sir Charlie: maraming salamat! i did not expect you to do that much for me. you are a wonderful guy.

Marky: salamat, and i'm really really sorry. salamat kasi kahit masama yung ginawa ko, you did not judge me, at hindi mo ako pinabayaan. don't worry, tutuparin ko yung usapan namin ni Charlie. i was amazed by your wisdom. salamat talaga.

at nakatulog na ako ng mahimbing that time... nakatulog ako ng mahimbing dahil nakatulong ulit ako sa isang kapwa. nakatulog ako ng mahimbing dahil naambunan ko ng wisdom ang isang kaibigan ko, wisdom na kahit ako eh hindi ko ineexpect na meron pala ako. nakatulog ako dahil nawala na yung kaba sa akin na magpapasko ako sa loob ng kulungan. nakatulog ako dahil nagkaroon na naman ako ng isang karanasan that defines what christmas is all about...

maligayang pasko sa ating lahat.

Preview: The Jail Before Christmas

2011-12-23T19:18:00.002+08:00

pulis: kung hindi kayo magkakaroon ng kasunduan, mapipilitan kaming i-hold kayo dito sa presinto hanggang sa dumating yung piskal. eh holiday, so sa 26 pa yun.

Sir Charlie: okay na sa akin na kahit yung phone mo na lang ang panghawakan ko hangga't di mo naisasauli yung phone ko. para lang matapos na. ayoko na talaga ng gulo.

Marky: ako, gusto ko na ng gulo. wala akong pakialam kung magkakaso tayo

boy shiatsu (bumulong kay Sir Charlie): sir, ayoko po magkaroon ng kaso.

Sir Charlie (pabulong sa akin): ang tigas ng ulo nitong gagong to.

Marky: magkakulungan na. madali ko naman mabubura yung kaso against me kasi iglesia ako. eh kayong dalawa? anong mangyayari sa inyo? kawawa naman kayo.

ngayon ko na sana isusulat yung entry, kaso tinamad ako. kaya bukas na lang. :-)

Paano Ang Pasko?

2011-12-16T21:16:00.004+08:00

nagsimula na ang simbang gabi, hudyat ito na talagang papalapit na ang pasko. hindi ko nagawang umattend kanina kasi tulog ako at hindi ako nagising (at tsaka hindi rin naman ako roman catholic). useless na rin kung aattend pa ako sa mga susunod na simbang gabi. nung bata ako, ang turo sa akin, pag nakumpleto mo daw ang simbang gabi ay matutupad ang isang wish mo. since kulang na ng isa, hindi na matutupad ang wish ko. pero kahit naman yata makumpleto ko yung siyam na madaling araw (and it's weird that it's call simbang gabi!), mukhang mahirap matupad sa loob ng siyam na araw ang hiling ko.

kasama ko ang pamilya ko nung isang araw, nag-celebrate ng birthday ng pamangkin ko. simple lang ang gala. nagpunta ng simbahan ng antipolo (kahit hindi na ako catholic), kumain sa chic-boy, at pagkatapos ay naggala sa ever gotesco ortigas. habang magkakasama, hindi maiwasang mapag-usapan ang mga plano para sa darating na pasko. gusto ni mama na magdala ako ng isang bucket ng bonchon chicken, at si ate naman ay nagrerequest na bumili daw ako ng kahit maliit na cake para dagdag sa handa. napag-usapan na rin kung ano ang mga ihahanda... and si mama at si ate, kagaya ng dati, ay sa akin nagrerequest ng budget. kung saan ko kukunin yun, hindi ko alam.

sa pamamasyal namin sa mall, dumaan kami sa department store. hindi maiwasan ng mga malilikot na pamangkin ko na tumingin-tingin sa mga magagandang damit at sapatos na nakahilera.

"tito, bili mo ako nito!" paglalambing ng pamangkin kong babae.
"eto, tito." sagot naman ng pamangkin kong lalake. nakakatuwa na sobrang excited sya sa sapatos na napili nya at hinubad nya agad ang tsinelas nya para isuot ang sapatos.
"ay naku anak! ikaw talaga! sige sige, bibili tayo bukas." sagot ni ate.

tawanan lang kami ng tawanan sa kakulitan ng pamangkin ko, pero hindi ko maiwasang madurog ang puso ko sa nangyari.

ako ang naging bread winner ng pamilya. simula ng pinanindigan ko ang pagbukod sa amin, naging takbuhan na ako ng pamilya ko pagdating sa usapang pinansyal. hindi ko naman sila binigo nung mga nagdaang panahon. pero iba na ngayon.

habang naglalakad... binulungan ko si ate.

"wala na akong trabaho."
"ha? pano yan?"
"ewan, bahala na. wag mo na lang sabihin kay mama."
"sige. basta sa pasko ha. gumawa ka ng paraan."
"oo."

at dun lalo bumigat ang pakiramdam ko.

malamang sasabihin ng iba na kaartehan ko na naman ito, or isa na namang paraan para baka sakaling may maawa sa akin mag-donate ng panghanda sa pasko. sasabihin naman ng iba na ang importante ay kasama ko ang pamilya ko sa pasko. pero masakit na kasama ko ang pamilya ko sa pasko pero wala man lang akong nagawa para mapasaya sila sa araw na yun. kasalanan ba ang hangarin na maibigay ang luho ng bawat miyembro ng pamilya? ito ang nakakalungkot sa darating na pasko... na wala akong kasiguruhan kung maibibigay ko man ang mga gusto ng pamilya ko sa darating na pasko... or kung makakauwi man ako sa amin.

ang pasko ay panahon ng kasiyahan. pero bakit hindi ako masaya?

I Started A Joke

2011-12-13T10:30:00.004+08:00

the other day, i was informed by a friend that someone he knows likes my blog so much daw... nakakataba ng puso (at ng titi! bwahahaha... kidding!) na may mga tao palang natutuwa ng sobra sobra sa blog ko, ikinukuwento pa sa ibang tao! salamat po. and with that, i would like to send a special shoutout...

hello Thon! thanks for liking my blog. tuloy tuloy lang po sana. and i hope to meet you soon. merry christmas! :-)

* * * * *

mahilig akong magbiro.

sa mga kaibigan ko, madalas akong mag-pull ng mga prank jokes by acting out something. (e.g., kinakapos kunyari bigla ng hininga, or biglang natutulala at maiiyak, or biglang masusuka kunyari). and then, ang nakakatawa dito, kahit ilang beses ko na sya inuulit-ulit, naloloko ko pa rin sila!

sa mga pinsan ko naman, ang madalas na successful wow mali moments ko with them is yung bigla na lang ako kunyari mahihiwa or masasaktan, or yung kunyari eh pinapatawag sila ng kung sino pero wala naman.

mahilig din ako magpanggap na may kausap sa phone, pero wala naman talaga.

sa pag-ibig, hindi ako mahilig magbiro. pero ang tadhana ang madalas magbiro sa akin (haha!)

may mga times naman na mga clients ko ang nabibiktima ng mga pagbibiro't kalokohan ko. mabuti naman at hindi sila napipikon at nagagalit.

nagkita kami ni Sir Ben sa isang fastfood na malapit sa bahay nya, sunday. kumain muna saglit, at pagkatapos ay pumunta na sa haus nila.

"mag-isa lang ako dito, kaya ayun! nainvite kita. ngayon lang kasi nagkaroon ng chance na masolo ko ang bahay eh." sabi ni Sir Ben habang naglalakad kami papunta sa kwarto nya. at umandar na naman ang pagiging loko-loko ko, kaya napabanat ako.

"okay lang, nandyan naman sya o!" sabay turo sa kawalan, kunyari eh may itinuturo akong multo.

naki-ride naman si Sir Ben sa sinabi ko.

"hayaan mo lang sya dyan,. buti nga hindi pumapasok sa kwarto ko yan eh."

palabiro din pala si Sir Ben. umabot na kami sa kwarto nya at nagsimula nang maghubad when he asked me to place my stuff sa kabilang side ng kwarto.

"hindi mo ba nakikita?"

hindi ko ma-gets kung ano yung sinasabi nya. then he clarified.

"yan o. yung isang bantay ko dito sa kwarto." at sya naman ang tumuro sa kawalan kung saan ko dapat ilalagay yung mga gamit ko.

"hahah! meron din ba dito?" nerbyos na tanong ko.
"oo." Sir Ben answered flatly. "wag mo na lang pansinin."
"wag ka magbiro ng ganyan SIr Ben. mahina ang loob ko sa mga ganyan!"

sa laki kong ito, sobrang takot ako sa mga supernatural stuff. palagay ko nga, psychological na talaga ito, hindi lang basta kaartehan. isang beses nga, nanood kami sa boarding house ng isang movie na may kinalaman sa mga supernatural things... and literally, i ended up screaming while sleeping! ganun katindi ang epekto nya sa akin. nightmares na sobrang nakakakilabot.

"hindi ako nagbibiro. may third eye ako." sabi ni Sir Ben.

at dun na talaga ako nagsimulang kabahan. ang lakas ng tibok ng dibdib ko na pakiramdam ko eh nakikita ko na rin kung ano man ang nakikita ni Sir Ben.

"akala ko naman may third eye ka rin."
"wala po. mamamatay ako kung may third eye ako."
"mabait naman sila eh. hindi naman sila nanggugulo unless bulabugin mo sila." attempt ni Sir Ben para pakalmahin ako. "tara, masahe na tayo. wag mo na lang sya pansinin."

minasahe ko si Sir Ben pero hindi matanggal ang tingin ko dun sa sulok kung saan may nakaupo daw na batang lalake. nagsimula na rin akong maparanoid. bawat ihip ng hangin mula sa bintanang nakabukas sa kwarto ni Sir Ben, napapalunok ako. pag may weird na anino na dadaan, or pag nabablock yung ilaw, napapalunok ako. pag may weird na sound na kukuliglig o kikiskis sa labas ng kwarto ni sir, napapalunok ako. basta kapirasong elemento na malakas maka-horror film, napapalunok ako.

hanggang sa finally, nilunok na ni Sir Ben ang gusto nyang malunok sa akin. tapos ang serbisyo.

"sige, shower ka na muna." sabi sa akin ni Sir Ben.
"hinde. sa bahay na lang po." sagot ko naman. pero sa totoo lang, gusto ko mag-shower, kaso naunahan na naman ako ng takot kasi baka nag-aabang sa akin sa banya si Toshiyo.
"haha! walang multo dun. wag ka mag-alala."
"hinde. pramis. okay lang po ako. sa bahay na lang ako maliligo bago matulog."
"okay."

nagbayad si Sir Ben at sinamahan nya ako palabas ng bahay nya. napatingin pa ako sa unang kawalan kung saan ako tumuro nung pumasok kami. thank god talaga at wala akong third eye... or else baka huling client ko na si Sir Ben.

sumakay na ako ng taxi pauwi dahil pagod at antok na ako... and then the song in the radio summarized what i had experienced that night...

i started a joke... and the joke was on me.... oh woh woh woh...

The Unplanned Dinner: BS Meets BS

2011-12-09T23:04:00.005+08:00

sa pagrerecall ko, narealize ko na ngayon lang ako nag-birthday na walang saysay. walang ganap. nganga! kaya naisip kong hindi pwedeng matapos ang araw ng walang something special na nangyayari.

and isa lang ang agad pumasok sa utak ko... yakimix! pero dahil boring kumain sa buffet ng mag-isa (pag nabusog ka, wala kang makakwentuhan, so ang tendency, uuwi agad... sayang ang bayad!), kinailangan kong maghanap ng makakasama. pero dahil kapos ako sa pera, dapat kkb. hehe!

tinext si Kulot, bestfriend ko... hanggang 9pm ang work, hindi pwede.
inaya ang mga hausmates... walang anda at may mga pasok, hindi pwede.
tinext ang other friends... hindi sumagot yung iba, yung iba naman busy, hindi pwede.

ending... wala akong kasama!

out of desperation, nag-post ako sa facebook na gusto kong kumain sa yakimix. at salamat kay Buddha at naging successful naman ang desperate attempt ko... may nagreply sa status ko! at ayun... nagkaroon ako ng instant na kasama mula sa taong facebook friend ko lang... si Bimby!

dumating ako sa starbucks greenbelt kung saan namin napagkasunduang magkita ni Bimby. makalipas ang ilang minuto, here comes Bimby in his black jacker and demin shorts. in fairness... cute sya!

kaunting kwentu-kwentuhan habang naglalakad papuntang yakimix... puno! hindi lang puno! punong-punong-puno! in fact, overflowing pa! pero, kahit na. nagpalista pa rin si Bimby ng table for 2... at pang-26 kami sa listahan!

"mga one and hald hour to two hours pa to." sabi nya.

kahit na gutom na gutom na gutom na ako, pumayag na lang ako. buti na lang, gutom na rin si Bimby at naisipan nyang i-check ang isa pang asteg na buffet option.

"dads?"

kaso, i want loads of sushi, so i declined. pero may kontrabelo ang mokong.

"dude! like there's a lot of sushi in dad's!"

aba! kinokonyo ako! tapatan ko nga.

"all right! *in my trademark pasosyal-pero-sexy-pa-rin accent. dad's then!"

at naglakbay kami ng ilang milya papuntang dad's, which is okay din... para mas magutom kami! got our table (walang masyadong tao) and started pigging out. kumuha ng isang plato, pinuno ng samu't saring sushi, isang plato for grills, and tig-isang plato sa kung anik-anik na pagkain. umorder ng drink-all-you-can na iced tea (na may libreng stuffed toy... kainis nga lang kasi naubusan ako ng stuffed toy na christmas tree!) at pagkatapos ay nagsimula ang kilanlanan. dun ko nalaman na...

1. he's also from my hometome pala!
2. kilala n'ya ang ilan sa mga super close friends ko nung high school.
3. he's also a school paper writer nung high school sya.
4. he's also into "high" stuff like me! (ehem ehem!)

nakakatuwa na itong estranghero na ito (na dalawang beses ko na daw nireject sa facebook! ahaha! sorry naman!) eh someone pala na connected na sa akin long before. kung bakit hindi nagkrus ang landas namin, hindi ko alam. pero kung nagkrus man... malamang taken na ako! (kapalmuks lang! hahaha!). enjoy ang kwentuhan. at pagkatapos pa, nilibre nya pa ako ng dessert! bizu macarons! super yum!

nagpasama rin pala si Bimby sa hermes, may titignan daw sya. hermes... sosyal! well, halata namang sosyal si Bimby. pag katabi ko sya, mukha akong bodyguard... o kaya naman eh presidente ng fans club! pumasok kami sa nasabing tindahan at dumiretso sya sa istante ng mga bangles at bracelet.

"miss, how much is this silver bangle with the keme keme keme (nakalimutan ko yung exact words nya eh, basta ang tinatanong nya is yung silver na bangle na may black na letter h.)"
"this one?" turo ng sales lady na fresh na fresh.
"yes."
"it's 35 thousand."

napalunok ako nung narinig ko yung presyo! anak ng puting pating! tatlumpu't limang libong piso?! para sa bracelet?!

"okay. may iba bang kulay?" kaswal na tanong ni Bimby.
"well, sir, we have this gold one. shemer shemer shemer (describe lang si ate ng specifications ng bangles... yes... may specifications ang bangles! parang cpu lang!)."
"and is it the same price?"
"it's 39 thousand."

that time, hindi lang lunok ang ginawa ko... lunooooooooooooooookkkkkkkk!!!!!!! anak ni Ramon Revilla naman! 39 thousand! bracelet! aysus! eh makakabili ka nga ng ganung bracelet sa quiapo sa halagang sikwenta pesos eh! tsaka ang liit liit nung bracelet, hindi naman halatang mamahalin, at hindi rin naman mahahalata pag suot mo! pero hindi na lang ako nag-react, mahirap na no. baka ano pang masabi ni Bimby.

lumabas kami ng hermes at natawa ako sa reaction niya...

"putangina! ang oa sa mahal ha!"

good! apparently, we're on the same wave pala! haha! gala pa ng kaunti sa landmark, tingin ng mga mamahaling bags (price range: 10 thousand to 25 thousand). wow! samantalang ako, kwarenta pesos lang ang yellow triangle bag ko. 25 thousand for a bag... sus miyo! mapapakain mo na sa dad's ang isang pamilya sa ganung halaga... for one week!

"grabe! sosyalin ka talaga." bati ko kay Bimby matapos naming lumabas sa isang store ng mga dance and ballet shoes.
"haha! hindi naman!"

matapos ang dinner at kaunting gala ay naglakad na kami pauwi. kwentu-kwentuhan lang, and i found out one more linking factor between me and him...

he actually reads my blog, but he has no idea that it is me! natawa pa sya nung sinabi kong ako si Boy Shiatsu. kool!

inihatid pa ako ni Bimby sa sakayan ng bus when i told him something na kanina ko pa gustong sabihin sa kanya.

"ang bigat ng tiyan ko... napu-poo-poo ako!"

natawa si Bimby sa sinabi ko, pero malugod naman nyang ini-offer na pumunta kami sa bahay nya (na super lapit lang naman). at least i won't feel uneasy habang nasa byahe. at mahirap nang magkalat sa bus... i don't want my birthday memory be ruined by such "memory." hahahaha!

sugod sa bahay nila, diretso agad ako sa cr at inilabas ang masamng dullet ng buffet. habang nagbabawas, panay pa ang chant ko...

i will never eat at buffets again...
i will never eat at buffets again...
i will never eat at buffets again...
i will never eat at buffets again...
i will never eat at buffets again...

hanggang sa nakaraos. so, pwede na ulit ako kumain sa buffet!

kaunting kwentuhan at chismis pa with Bimby, and we called it a night. went home with a smile on my face, happy to think that it's actually fun to spend dinner with a total stranger. thanks for the night Bimby.

at bakit nga pala BS meets BS?

thru text...
him: blog about our meet up ha! i'll wait.
me: haha! sure! anong name gusto mo?
him: suggest
me: hmmm... Pepot?
him: yuck!
me: ano ba gusto mo, yung sosyal?
him: like what?
me: like your real name!
him: gagu! hahaha!
me: *sends him a long list of names that crossed my mind*
him: Boy Suplado!
me: tama! BS meets BS

kung bakit Boy Suplado... it's our secret na lang! ;-)

* * * * *

ps: edited post, changed name to Bimby... kasi kabuhok nya si Bimby/Baby James! so BS now stands for Bimby Suplado! :-)

Dalawampu't Anim

2011-12-09T13:54:00.004+08:00

nung bata pa ako, ang mindset ko is dapat paglagpas ko ng 25, maayos na maayos na yung buhay ko. yung may sarili na akong bahay, matinong trabaho, maayos na sustento sa pamilya, masarap na lovelife (haha!)... basta, yung tipong okay ka na sa lahat.

pero ngayon, ni isa sa mga yun, wala ako!

nalulungkot ba ako? oo. pero not to the point na disappointed ako sa sarili ko.

sa dalawampu't anim na taong nakikisiksik ako dito sa mundo, bagamat wala ako ng mga bagay na pinapangarap ko, may mga bagay naman akong pwede kong ika-proud.

na sa ganitong edad, name-maintain ko pa rin ang pagiging childish ko. para sa akin, strength yun, kasi laging positive ang outlook ko. masayahin lagi. malambing. light lang. stress-free. may mga kaklase ako na stressed na stressed na sa buhay nila, pero ako chillax lang.

na sa ganitong edad, mas priority ko ang happiness ko kaysa ang practicality. oo, sasabihin ng iba na hindi magandang ugali yun. pero para sa akin, mas importante na habulin mo ang bagay na magpapasaya sayo, kaysa unahin ang pagiging praktikal, tapos pagtanda mo, magsisisi ka na hindi mo ginawa ang mga bagay na gusto mong gawin.

na sa ganitong edad, malakas pa rin ang kapit ko sa mga prinsipyo ko sa buhay.

na sa ganitong edad, marami akong napasayang tao.

na sa ganitong edad, wala akong tinatapakan pagdating sa usapang ego.

na sa ganitong edad, bagamat sa tingin ng ibang tao ay palpak ang buhay ko, proud ako sa sarili ko at sa mga pinagdaanan ko.

lagpas na ako sa first quarter, panahon na para sumabak sa susunod.

kampay sa ika-dalawampu't anim.

BoyShiatsu, 25 yesterday, 26 today, philippines!

(makapag-blog lang tungkol sa birthday! hahaha!)

The Ex Factor

2011-12-06T12:54:00.002+08:00

malakas siguro talaga ang impluwensya ko sa pagiging pokpok.

masahista na ako nung naging kami ni Chino. tanggap nya naman yung pagiging masahista ko. hindi sya umalma na nakikipag-sex ang boyfriend nya kung kani-kanino. he saw deeper inside of me. and sobrang naappreciate ko yun. pero isang buwan lang tumagal ang relasyon namin! ahaha! ayoko na lang ikwento yung detalye nung nangyari sa relasyon namin.

pero hindi naman bitter ang after-breakup namin. in fact, close pa rin kami. lumalabas pa rin paminsan-minsan, magkasamang gumigimik, at may sleep overs. pero zero sex na! ewan. pag naging medyo intimate na, nagkakailangan na agad kami. pero, okay lang yun.

minsan habang kumakain kami ng pizza sa isang mall, nagtanong si Chino...

chino: wala ka pa rin bang work?
bs: masseur pa rin. why?
chino: parang hindi ka kasi nauubusan ng pera.
bs: ah... ahehehehe...
chino: ipasok mo nga ako dyan
bs: gago!
chino: oo nga! seryoso ako!
bs: ewan ko sayo! adik!
chino: bakit? takot ka na maagawan kita ng clients?
bs: haha! loko loko.
chino: sige na! pasok mo ako!

at dahil nga mapilit ang punggok, ipinaliwanag ko kung paano ako nagsimula. hanggang sa ayun, nabalitaan ko na lang (at nakita ko rin sa website) na isa na sya sa mga chosen ones!

ilang mga linggo kaming hindi nagka-bonding ni Chino after that. busy sa mga kanya-kanyang clients. hanggang sa isang araw ay nagtext sya.

chino: uy, paano papunta ng serendra two?
bs: you mean two serendra?
chino: serendra two nga
bs: walang serendra two. two serendra yun!
chino: whatever. sagutin na lang ang tanong.
bs: sa fort yun.
chino: alam ko! eh pano nga papunta dun?

at itinext ko sa kanya ang full instructions kung paano pumunta dun, pati estimate gastos sa pamasahe. kabisado ko pa kasi nagkaroon ako ng client dun almost a week before.

chino: salamat
bs: client?
chino: uu
bs: enjoy

at tinuloy ko lang ang ginagawa ko nung mga oras na yun (nanonood ako ng kyle xy na dvd). ilang minuto pa, tumunog na naman ang cellphone kong naka-silent. ibig sabihin, call yun. hindi text. pause sa dvd at sinagot ang tawag. after a few minutes, itinext ko agad si Chino.

bs: ngayon ba yung client mo sa two serendra?
chino: mamayang gabi.
bs: 6pm?
chino: uu
bs: hahaha!
chino: bakit?
bs: DOUBLE TAYO!!!

double means dalawang masahista ang magseservice sa isang client. sa pagkakataong iyon, ang client na nag-hire sa akin ang tumawag at nag-book sa akin to service him that night. double daw kami ni Chino.

chino: ahahahah! potah namang trabaho to o!

kung sa akin, walang problema, alam kong malaking challenge kay Chino ang magsama kami sa isang client. hindi ko alam kung bakit malaking issue sa kanya ang mag-sex kami ulit.

bs: you want, decline ko na lang? hanap na lang ikaw ng ibang ka-double?
chino: baka naman magalit yung client.
bs: yun lang
chino: ay! sya! bahala na! sabay na lang tayo pumunta.

at maya-maya nga ay magkasama na kami ni Chino na pumunta sa two serendra. (bakit nga ba two serendra ang tawag dun? pwede namang serendra two? kaartehan!). pinuntahan namin ang nasabing client. kwentuhan saglit. at naligo na si client, habang kami naman ni Chino ay naiwan sa kwarto. kaswal lang akong nagprepare ng mga gamit pangmasahe ko habang si Chino naman ay halatang naiilang.

chino: ang weird.
bs: bakit naman? *tuloy lang ako sa paghuhubad, hanggang sa naka-brief na lang ako*
chino: ayan! ayan ang weird! *sabay turo sa akin*
bs: hey! ginusto mong pumasok sa ganitong trabaho.
chino: pero, to double with you? basta! weird!

yan ang isa sa mga dahilan ng breakup namin ni Chino. may mga "kaartehan" sya na hindi ko ma-gets. and ako, being the cowboy that i am, madalas eh walang pakialam sa mga kaartehan nyang yun. mismatch.

bs: eh ano gusto mong gawin natin? nandito na tayo!
chino: haaayyy...
bs: ikaw sa upper body part, ako na sa baba.
chino: okay.

wala na syang magawa. and wala akong pakialam kung wala syang magawa. trabaho lang yun for me, at tsaka alam ko naman ang limits ko. the client hired us both para paligayahin sya. so syempre, ang lalampungin namin is yung client, at hindi ang isa't isa.

pero... mali pala ako!

pagkatapos ng nakatokang body parts sa amin (upper bod kay Chino, lower bod sa akin), sinimulan ko na ang pangroromansa kay sir client habang hinuhubad ang brief ko. napatingin sa akin si Chino, halatang naiilang. pero dinilatan ko lang sya, sensyales na gawin na lang nya ang kailangang gawin. walang nagawa si Chino. takot sya sa akin pag dumidilat na ako. hinubad na rin nya ang underwear nya at nagsimula sa pangroromansa. tuloy tuloy lang ang ginagawa namin ng biglang nag-request si sir client.

maghalikan daw kami ni Chino.

dito, talagang hindi na maipaliwanag ang mukha ni Chino. pero, dinilatan ko na lang ulit sya. habang inilalapit ko ang mukha ko sa mukha nya, binulungan ko sya.

bs: umayos ka
chino: fine fine

at nagsimula na kaming maghalikan. naramdaman ko naman na pagdikit ng labi ko sa labi nya, nawala na kahit papaanoyung ilang factor. hanggang sa, mula sa halikan, ay tuloy tuloy na ang lampungan namin. halata namang nag-e-enjoy si sir client sa napapanood nya.

tuloy tuloy anbg aksyon. romansahan kami ni Chino, and then roromansahin namin si sir client. paulit ulit. painit ng painit. hanggang sa nakaraos kaming tatlo.

unang naligo si client, at naiwan na naman kaming dalawa ni Chino sa kama, nakahiga, hubo't hubad, at may malagkit na something something sa katawan namin.

chino: weird
bs: ganyan talaga ang trabahong masahista
chino: di ka man lang nailang?
bs: trabaho lang. tsaka nag-enjoy rin naman ako.
chino: hayop ka! move on na kasi!
bs: ahahaha! nag-enjoy ka rin naman eh.
chino: ulol!
bs: ako pa lokohin mo? ang dami ko nang naka-double. i can tell na kung nag-e-enjoy yung kasama ko o napipilitan lang.
chino: ikaw na! ikaw na ang magaling!
bs: see? nagalingan ka sa akin!
chino: tangina mo!

at natawa na lang kaming dalawa.

naligo kami ni Chino (hindi magkasabay, ayaw nya) pagkatapos ni sir client. at pagkabihis namin ay ibinigay na sa amin ni sir ang bayad... doble sa napagkasunduan!

"you're both great! you look hot together!" sabi ni sir bago pa kami umalis.

napag-isipan muna naming gumala at kumain sa market market pagkatapos ng client. bumili pa kami ng t-shirt... at parehong t-shirt pa ang binili namin!

bs: see? gaya-gaya ka pa ng t-shirt!
chino: bawal bang bumili ng t-shirt na ganyan din?
bs: umamin ka na kasi... hindi ka pa rin nakaka-move on. hahaha!
chino: ewan ko sayo.
bs: kay sir na nanggaling o... we look hot together daw!
chino: aysos!
bs: ehehehehe... hoping pa o!
chino: oo na! hoping na! mahal na mahal kita eh! *with sarcasm*
bs: ako rin naman eh! walang gabing hindi kita iniisip
chino: everytime i'm with a date, iniisip ko na sana ikaw yun.
bs: namimiss ko ang mga panahong pinaghihimay mo ako ng isda kapag kumakain tayo sa inyo
chino: namimiss ko naman ang pagsayaw-sayaw mo sa kwarto habang naglilinis ako
bs: amisyu! pakiss nga!
chino: ewan! ahahahahaha!
bs: hahahahaha!

dahil nagkakalokohan na ang usapan, umuwi na lang kami na parang walang nangyari.

Iron Man

2011-12-03T10:54:00.002+08:00

nagkita kami ni Sir Robert sa isang sikat na mall sa manila. nainis pa ako ng kaunti kasi ang gulo nya kausap.

"dito tayo sa starbucks magkita."

tapos nung dumating na ako sa starbucks...

"nandito ako sa may department store, 2nd floor."

umakyat ako at pagdating sa department store...

"ang tagal mo. nandito ako sa baba, sa may lobby paglabas ng department store."

sa totoo lang... gusto ko nang umuwi na lang. gaguhan lang yata to eh. every minute na lang eh nasa ibang location. pero, nandun na rin naman ako, sige na lang. bumaba ako papunta sa lobby na nabanggit ni sir.

"nandito na po ako."

"punta ka dito sa ministop, may binili lang ako."

"hindi na sir. hintayin na lang kita dito. kanina ka pa palipat-lipat eh. seryoso ba tong appointment na to?"

"okay. punta na ako dyan."

maikli talaga ang pasensya ko sa mga ganung klase ng tao. hindi mapirmi sa isang lugar. alam nang may kailangan sya i-meet, lakad pa ng lakad. ano ba naman yung maghintay ng ilang segundo diba?

finally, nag-himala ang panginoon at dumating si Sir Robert. medyo matanda na sya, nasa 50+ na, so hindi ko ma-imagine kung paano nyang nagagawa na mabilis na makaalis from one location from another. baka lumilipad sya.

"tara, punta na tayo sa pad ko." sabi ni Sir Robert. at dahan dahan kaming naglakad papunta sa place nya.

pagdating sa kwarto, umupo muna si Sir Robert at nagsimulang mag-interogate. eto, mas nakakainis, kasi yung mga tanong nya eh may kasamang pangungutya. kulang na lang talaga eh lagyan ako ng nakataling bumbilya na gumagalaw-galaw sa ibabaw ng ulo ko at itali ako sa upuan, and then everytime sasagot ako ng hindi maganda ay bubuhusan ako ng tubig o kaya naman eh kukuryentehin.

"bakit ganito trabaho mo?"

"parang wala naman sa hitsura mo ang magmasahe. parang hindi ka marunong."

"sayang lang yata pera ko sayo."

"baka hindi mo ako kayanin."

"hindi yata ako mag-e-enjoy sayo."

at ang pinakamasakit sa lahat...

"medyo mataba ka pala."

aray! tagus-tagusan na ang mga sinasabi ni Sir Robert. asaran yata talaga ang gusto nya, hindi serbisyo. buti na lang iron man ako... ewan ko ba kung anong nakain ko that time at parang hindi man lang ako na-o-offend sa mga sinasabi nya. bumanat na lang ako.

"sir, try nyo muna bago kayo magsalita."

at mukhang nagustuhan ni Sir Robert ang hamon ko.

nagsimula ang masahe... aba! malibog pala si sir! wala pa yatang limang minuto akong nagmamasahe ay dinakot na nya agad ang junior ko. so, syempre, dahil horny din ako, tumigas agad ang junior ko na parang bakal. so shortcut na agad kami sa extra. maaga kami matatapos, ayus!

yun ang akala ko.

tumihaya si Sir Robert at hindi pa pala matigas ang junjun nya. okay lang yun. siguro medyo matagal lang talaga sya tigasan.

"suck mo ako. patigasin mo."

at sinimulan ko ngang isubo ang putotoy ni Sir Robert na hanggang ngayon ay tulog pa rin. subo subo subo. hindi ako worried kasi alam kong magaling ako dito. tuloy tuloy lang, pero parang may something wrong.

makalipas ang halos 10 minutes na paglalaro ng junior ni Sir Robert... malambot pa rin to! saktong-sakto lang sa name nya... Robert... Downey Junior... parang may downy yung putotoy nya sa lambot... pero hindi sa bango!

effort pa rin ako sa pag-suck, pero wala pa ring nangyayari. 15 minutes... 20 minutes... 25 minutes... at kalahating oras na halos! pero wala pa ring pagtigas na nagaganap! and, seriously, sobrang sakit na ng panga ko. i'm stuck here. titigil ba ako o tutuloy lang? pag tumigil ako, mawawala yung kung ano mang libido ni Sir Robert, so back to start ako! pag naman nagtuloy-tuloy lang ako, i may end up breaking my jaws! ganun ka-seryoso! pero mas pinili ko ang safety ko.

tumigil muna ako sa pagtsupa.

"wait lang sir."

"o, bakit ka tumigil?"

"sir, hindi ka tinitigasan. wait lang. ang sakit na ng panga ko."

natawa si Sir Robert.

"ganyan talaga pag matanda na."

"okay... so..."

"suck mo lang, titigas din yan."

walang choice, isinubo ko ulit ang Downy Junior ni Sir Robert. lahat na ng technique na alam ko, ginawa ko na. pero talagang hindi na... give up na ako.

"sir, handjob na lang kita."

"hindi, ako na lang."

at nagsimula nang mag-kamay si Sir Robert, habang ako naman eh nilalaro ang lahat ng pwede kong laruin sa katawan nya. ilang minuto pa ay umuungol na si Sir Robert... pero hindi pa rin sya tinitigasan! hanggang sa kanya na nanggaling ang white flag.

"sige, okay na. mukhang hindi na talaga kaya."

"sure po kayo?"

"oo. shower ka na."

at naligo na nga ako as instructed. sumunod na naligo si Sir Robert at pagkatapos ay nagbihis na kami.

"sir, okay lang po talaga kayo?"

"oo naman."

"pero hindi ka nilabasan."

"it's okay. ang galing mo nga eh."

"ngek! kung magaling ako, dapat nilabasan ka."

"haha! hindi yun! ganun talaga pag matanda na. mahirap na tigasan. pero, magaling ka iho, worth the money."

"salamat po."

at umalis ako mula sa bahay ng super hero who seems to have a difficulty living up to his own name... Robert Downey Junior... Iron Man... go figure!

Immaculada Concepcion

2011-11-28T10:49:00.003+08:00

dalawang linggo na lang bago ako magdiwang ng bertdey... pero hindi ko pa rin kilala ang tunay kong ama! tama ang nabasa nyo. illegitimate child ako.

yata.

mga 8 years ago ng nangyari ang isa sa pinaka-significant na pangyayari sa buhay ko. matapos ang 24 years ng pagsasama, naghiwalay ang nanay at tatay ko. ang dahilan, third party. may bagong kulasisi ang tatay ko.. kapitbahay namin, and 20 years younger than him. ganyan katinik ang ama ko. ika nga, age doesn't matter.

matahimik ang paghihiwalay... kasi paggising ng mum ko, wala na ang tatay ko sa bahay. ganun katahimik. pero kung matahimik ang paghihiwalay, ma-isyu ang after-break-up. walang sinabi ang relasyong Piolo-KC sa dami ng mga intriga at pasabog na kumalat after maghiwalay ng parents ko. nandyan yung kesyo ang dahilan ng dad ko kung bakit daw sya humiwalay sa mom ko dahil daw mas marami pang atensyon at pag-aaruga na ibinibigay ang mom ko sa apo nila kaysa sa kanya. nandyan yung tipong ipinapakulam daw ng pamilya namin ang pamilya nung babae kaya hindi gumaling-galing yung sakit ng nanay nung babae. at ang pinaka-kontrobersyal sa lahat...

anak daw ako ng nanay ko sa ibang lalake.

syempre tinawanan lang yun ng mga kakilala namin na nakarinig. kahit nanay ko, tinawanan lang yung. pero para sa akin, hindi nakakatawa yun. para i-disown ka ng tatay mo ng ganung kadali, hindi maganda sa pakiramdam yun. sa aming dalawa ng ate ko, ako yung kamukhang kamukha nya. all my life, i tried my best to win his attention. hindi sya pumunta sa kahit anong graduation or recognition ceremonies ko. hindi ko agad naidedemand sa kanya ang kung ano mang gusto o kailangan ko pero sa ate ko, isang pitik lang bigay agad. at sa paglaki ko eh wala akong naalalang kahit anong pagkakataon na naging proud sya sa akin. siguro nga kasi eh hindi nya ako anak. daw. kaya pala nung panahong magkahiwalay na sila ng mama ko, at kailangan ko syang puntahan weekly for my school allowance, literally eh kailangan ko pang manlimos o umiyak para sa kakapirasong halaga na kasya lang sa dalawang araw.

hindi ako anak ng tatay ko. kahit hindi ako masyadong close sa kanya, masakit na marinig na manggaling sa sarili mong ama ang ganung mga salita. sige, sabihin na nating nasabi nya lang yun dahil "bitter" sya sa paghihiwalay nila ng mama ko kaya kailangan nya gumawa ng ganung klaseng issue para makuha nya ang simpatiya ng tao. pero, kailangan ba talagang ganung kabigat na statement ang ikalat nya? itanggi ang sarili nyang anak? siguro naman that gives me enough reason to disown him as well.

sa una, mahirap at sobrang sakit. pero habang tumatagal, naging madali na rin sa akin... hindi ang patawarin sya. naging madali sa akin ang kalimutan na rin sya bilang ama.

isang beses na magkausap kami ng mama ko, may binanggit sya sa aking balita.

mama: ang tatay mo daw, nak, may tumor yata o cancer sa apdo. hindi ko sigurado eh. basta, may sakit daw.

me: ah... okay. hayaan mo sya.

mama: puntahan mo kaya.

me: ayoko. hindi ko naman kaano-ano yun.

mama: ano ka ba anak? matagal na yun. hindi mo pa rin ba napapatawad ang ama mo?

me: eh hindi ko nga kilala kung sino tatay ko diba? sabi nya hindi nya daw ako anak. kasi naman ma eh, sino ba talaga tatay ko? hanapin nga natin, baka sakaling sobrang yaman pala ng tatay ko, edi instant yaman din tayo! hahahahaha!

mama: hahaha! siraulo ka talaga. manang-mana ka sa ama mo.

me: eh hindi ko naman kilala kung sinong ama ko eh!

at tuloy lang ang tawanan namin ng mama ko habang kumakain. though naniniwala naman ako sa sinasabi ng mama ko na anak nya ako sa kinilala kong tatay ko. and besides, tali sa bahay ang mom ko sa buong panahon na magkasama sila ng tatay ko, paano syang magkakaanak sa ibang lalake? between my mom and my dad, ang tatay ko ang maraming history ng pambababae at pangangaliwa (isa pa sa mga namana kong traits sa kanya, kaso sa lalake ako! ahaha!). ang mom ko, daig nya pa ang loyalty ni Chavit Singson kay Manny Pacquiao pagdating sa tatay ko.

so kung iisipin... anak ako ng mom ko, pero hindi ako anak ng dad ko... aha! immaculate conception baby ako! tama! ipinanganak ako sa pamamagitan ng himala! sa bulong ng isang anghel (o demonyo?) sa nanay ko! nabuo ako ng walang pagtatalik, at sigurado akong nung araw na ipinanganak ako (one day after immaculate conception) ay may isang maliwanag na tala rin na lumabas sa kalangitan.

tama! yun siguro yung rason kung bakit medyo kakaiba ako compared sa mga kaedad ko. yun yung rason kung bakit i talk about random stuff everytime. yun ang rason kung bakit mahilig akong kumanta at sumayaw kahit nasa kalsada ako at naglalakad, walang pakialam kung ano ang sasabihin ng mga nakakakita sa akin. yun ang rason kung bakit mahilig ako sa mga foreign language songs kahit hindi ko naiintindihan ang sinasabi nila. yun ang rason kung bakit mahilig akong tumambay sa loob ng cr kahit wala naman akong ginagawa. yun ang rason why people say that i have the incredible gift of gab (kahit hindi ko naman kilala si gab at hindi ko alam kung bakit nya ako binigyan ng incredible gift). yun ang rason kung bakit matatas akong magkabisa ng mga linya at detalye sa commercial. yun ang rason kung bakit nakakasabay ako sa mga golden sunday music kahit hindi ko naman alam yung kanta. yun ang rason kung bakit mahilig ako makipaglaro at makipagkulitan sa mga pulubi. yun ang rason kung bakit ako weird... kung bakit ako special... kasi immaculate contepcion baby ako!

sabi na nga ba, all this time, i am someone different! teka, i should inform wikipedia about this.

Dya Koling

2011-11-26T14:08:00.004+08:00

hindi naman siguro kaila sa inyo na umattend ako ng national consultation seminar a few days ago. masarap na experience kahit masakit sa ulo. pero, paano nga ba ako napasama dito?

naimbita ako ng quezon city hall para sumali sa isang focused group discussion sa mga sex workers dito sa manila. kung paano nilang nakuha ang number ko, hindi ko alam. pumayag akong sumali. unfortunately, hindi natuloy ang nasabing discussion. pero hindi naman sya cancelled, na-reschedule lang at a latter date. the same people who invited me is also organizing the national consultation seminar-workshop for drafting a proposal for the hiv funding from global fund round 11 (whew! nosebleed!) and tinanong nila kung pwede ba akong makasama dahil isa nga naman sa mga sobrang at risk sa sakit na ito eh kaming mga pokpok. national convention daw, so participants from all over the philippines ang kasama.

wow! pambansang seminar para sa mga pokpok! nakakatuwa! na-excite ako at nag-confirm. una, dahil maganda ang layunin ng nasabing conference. pangalawa, dahil gusto ko ulit ma-experience mag-check-in sa isang magandang hotel. pangatlo, naintriga ako sa kung ano ang itsura ng mga pokpok sa ibang panig ng bansa. so, suma total, excitement at curiosity lang ang talagang rason kung bakit ako pumayag na sumama. not to mention na walang gagastusin. kahit pamasahe eh ire-reimburse. ayus!

pagdating sa hotel kung saan gaganapin ang seminar, nagulat ako. hindi na-meet yung expectation ko! akala ko puro mga sex workers ang kasama sa seminar. but when i got there, halu-halo! may katamtaman, may panget, may transgender, may lola, may tatay, may mukhang durugista... walang pogi! fine, sige, meron naman, pero kakaunti. nawala yung enthusiasm ko, pero dahil nandun na rin naman ako, tuloy pa rin.

but as the seminar started... dun na nag-sink-in sa utak ko kung ano ba talaga itong seminar na pinasukan ko. so hindi lang pala tungkol sa sex workers ito. tungkol ito sa lahat ng most at risk people sa hiv. nandyan ang mga men having sex with men, mga transgenders, mga sex workers, at mga injecting drug users. may kasama rin kaming mga plhiv (people living with hiv) or, in layman's term, mga taong positive. nakakatuwa. it's such a good mix with different c0ncerns and different issues, but we all came together for one cause... to cease, or at least lessen, the spread and the effects of the dreaded virus.

the seminar was really draining, pero sobrang saya! nakakatuwang makipag-interact sa iba't ibang uring groups from all over the philippines. here i am doing some hiv advocacy keme keme, thinking that what i am doing is serious and enough, and yet makikilala ko itong mga taong ito who's been doing the advocacy for like 5 years, 10 years, or more! nakaka-inspire.

natapos ang nasabing seminar after 3 days. at bagama't hindi maganda ang balita na cancelled na ang global fund round 11, hindi pa rin kami nanghihinayang sa naging output ng seminar dahil alam namin mapapakinabangan ito sa iba pang paraan. at ang mahalaga, mas nakita namin ng malinaw ang problema ng bansa tungkol sa hiv. so kahit hindi man suportado ng global fund, at least alam na namin kung ano yung kailangang tumbukin.

habang kumakain ng huling pananghalian, nilapitan ako ng isa sa mga organizers ng seminar. si Miss Vivian.

v: how did you find the seminar?

me: sobrang nakaka-culture shock! pero sobrang saya!

v: that's nice. and nakakatuwa nga kasi ang active mo sa pag-participate. most of the participants thought na matagal ka na sa ganitong environment.

me: nagrurunong-runungan lang! ahahaha!

v: anyway, yung fgd natin, next week ha.

me: para saan po ba yun?

at ipinaliwanag sa akin ni Miss Vivian kung para saan ang focused group discussion na gaganapin for sex workers. apparently, there's an international group who is also interested in funding hiv awareness campaigns in the philippines, pero isa sa mga requirement nila is magkaroon ng solid representation ang freelance sex workers since isa sila sa mga sobrang at risk sa sakit.

me: ahhh... nice! ang galing naman nun!

v: kaya nga eh, though dito sa manila wala pang informal network ang mga flsw (freelance sex workers), may mga ganitong groups na sa cebu, davao, at baguio. and i think angeles din.

me: matitigas kasi ulo ng mga flsw dito sa manila eh.

v: kaya nga eh. so, napag-usapan namin (ng grupo ng mga organizers) to invite you for another seminar next week. this one naman is leadership training and organization building for sex workers in the philippines. kung pwede sana eh ma-tap mo yung mga flsw na kilala mo sa manila so you could form a group, and kung sino yung mga makakasali sa leadership training will be the core members of the national network, and we think you have the capacity to spearhead it.

dito na lumaki ang mata ko sa tuwa. me, spearheading a national organization? hindi ako makapaniwala that there's this group of professionals seeing the potential in me to be a leader.

me: sure! count me in! kaso, baka hindi ko kayanin.

v: don't worry. tutulungan ka namin.

and simula nung minutong iyon, lumaki ang apoy sa dibdib ko for what i think could be my calling... to be an advocate of sex workers in the philippines!

Reposting: The Phone Stealer! (A MUST-READ AND MUST SHARE!!!)

2011-11-22T13:51:00.009+08:00

look at what a friend experienced with sex eye balls! guys, let's help spread the word.

* * * * *

BEWARE OF THIS GUY!!!

hindi ko naman ikinakaila na mahilig ako sa mga sex eye balls. pero ibang klase ang experience ko sa mamang ito!

ang pangalan nya ay Dan, nagtatrabaho sa alabang (daw), at nakatira sa boni avenue (daw). nagkakilala kami sa planetromeo, medyo matagal na. pero kaila

n lang kami nagkaroon ng time para magkita for casual sex. nag-usap kami kung saan kami magkikita, at napagkasunduan na sa sogo guadalupe na lang. madaling araw.

nauna akong dumating sa motel and i texted him the room number. ilang minuto pa, dumating na sya. at pagdating nya, tsaka ko lang napansin na naiwan ko pala ang ipod ko sa spa kung saan ako nagpunta before i went to the motel. naisip kong balikan yung spa so i can get my ipod, but it means na iiwan ko sya sa room. he agreed with the setup naman. so i surrendered the room key to the front desk, nagbilin na babalik ako at wag payagang umalis yung iniwan ko, and i went back to the spa to get the ipod. nakuha ko naman sa awa ng diyos. bumalik ako sa motel and Dan is still there, waiting. as in discreetly inspected my stuff (na iniwan ko when i left), wala namang nawala. and so we had casual sex.

then after that, we went to another guy's place for yet another round of sex. on our way there, he asked if he can borrow my spare phone kasi super empty batt na sya, wala syang dalang charger, and he badly needs to call someone. i lent him my phone. and he made the call nga. then after, he asked if he can leave his sim in the phone muna, baka daw may mag-text na importante. i allowed him.

dumating kami sa place ng isa pang ka-sex namin (let's call him Angelo), and we had casual sex. nakaraos. then isa pang round. in the middle of the play, someone called him. so he had to excuse himself and went to the washroom to answer the call. pagbalik nya, nanghiram sya ng tsinelas kay Angelo at magpapaload lang daw sya sa baba. Angelo allowed him. so nagbihis sya, borrowed slippers from Angelo, and left the room para magpaload sa baba. kami naman ni Angelo, tuloy lang sa ginagawa namin.

then i noticed na parang 30 minutes na eh hindi pa bumabalik si Dan. so Angelo decided to call him. Dan said that he wasn't able to go back to us dahil tinawagan nya ang girlfriend nya at galit na galit daw ito sa kanya dahil they are supposed to go the taiwan embassy that day. so, dala ng takot, he decided to just fly and go to buendia to meet his furious girlfriend. nagulat na si Angelo, and he passed me the phone. nagulat din ako sa sinabi ni Dan, but he promised to meet me that night so he can return the phone.

nagdadalawang-isip na si Angelo, pero ako naman eh kalmado pa rin. sabihin na lang natin na napapangunahan ako ng ideology ko na lahat ng tao eh mabait. so Angelo and i just decided to end what we're doing and rest and have dinner. then after dinner, magmi-meet na kami ni Dan. i took Dan's shoes and burloloys na rin with me so i can return it to him. as for Angelo's slippers (na branded!), i'll return it to him na lang a few days after.

pero magulo kausap si Dan. sabi nya nung una, 8pm. then he texted, 10pm na lang daw. then 11pm. hanggang sa ang naging ending... hindi kami nakapagkita that night. galit na galit daw kasi girlfriend nya sa kanya kaya hindi nya magawang tumakas. we agreed to meet two days after for the phone.

nagkita ba kami? hindi! ang masama pa nun, nagkakatext kami a few hours before the scheduled time for meetup. pero nung mismong oras na para magkita kami, hindi sya nagrereply. he's not even answering the calls!

i told Angelo about what happened, and he was surprised na hindi nagrereply sa akin si Dan when during that time eh magkatext sila. apparently, Dan wants to meet Angelo again for sex!

laking pasalamat ko that Angelo is good-natured, he actually thought of a plan na i-setup si Dan. naki-ride sya sa flirting ni Dan and they agreed to meet. Angelo informed me kung saan sila magkikita ni Dan so i can go.

alas dose ng tanghali sa guadaluper ang napagkasunduan nila ni Dan. so i was there 15 minutes before 12. tuloy tuloy lang ang texting namin ni Angelo when he told me to hide sa mga estante ng 7-11 and papunta sila dun ni Dan (kunyari may bibilhin sya). i hid, they came in. and just like those tulfo stories, bigla na lang akong lumapit sa kanila.

"uy! kumusta! ano ginagawa mo dito?" casual na bati ni Dan when he saw me.

"sige, usap kayo dyan." sabi ni Angelo, and humiwalay muna sya sa amin.

nakatingin lang ako kay Dan. sya naman eh ngiti to the max, as if nothing fishy happened.

"kumusta na?" bati nya ulit.

"anong nangyari?" seryosong tanong ko.

"ayun, kasi tol, sobrang nagalit talaga yung girlfriend ko nung last time kaya hindi ako makatakas." panimula nya. tuloy tuloy lang sya sa kwento na halata namang gawa-gawa lang, and there's no point in the story na nabanggit nya ang tungkol sa phone ko.

"hindi ako interesado sa flight mo kunyari papuntang taiwan. asan yung phone ko?"

"naku, tol, hindi ko dala eh. ganito na lang. hmmm... magkita tayo bukas, then bigay ko sayo yung phone mo. then you can give me my shoes na rin."

"nope. hindi ako aalis ng hindi ko dala ang phone ko."

"ano ka ba! nagduda ka pa sa akin? hindi naman kita gogoyoin no. sige, i'll leave you my id na lang."

"no. kung kailangang samahan kita ngayon pauwi sa inyo to get my phone, then i will. tapos daan na rin tayo sa amin so you can get your shoes."

"ah... eh..."

natahimik si Dan. lumapit si Angelo and casually asked what's happening (kunyari wala syang alam).

"actually, eto, dala ko yung phone." at inilabas nga ni Dan mula sa bulsa nya ang phone ko... na may bagong housing! "teka, delete ko muna yung mga contacts."

"yung sim card ko?" i asked.

"ay! nasa bahay."

"sige. magkita na lang tayo bukas for the sim card, then isauli ko na rin yung shoes mo."

"sige."

at matapos ang ilang pindot ay isinauli na sa akin ni Dan ang phone.

"okay." i said. "sige, uwi ka na. hindi naman talaga kayo mag-se-sex ni Angelo eh. setup lang yun."

"pucha!" dismayang sagot ni Dan sabay alis.

masaya ako that i got my phone back. but when i checked it... burado lahat ng files sa memory card ko, ang lahat ng laman ng inbox ko, at pati ang phone book ko. everything was reformatted. and ang malala pa, the phone is customized na with his name, his profiles (yung sa ringtones etc etc), and even the gallery! may songs and pics na agad na naka-upload sa memory card! ibang klase din ano! and he's claiming na wala naman syang plano angkinin yung phone ko?

i was relieved kasi tapos na yung problema ko when Angelo texted me that night.

"dude, i think he also has my psp."

apparently, naglinis ng kwarto si Angelo when he got home after the setup, and dun nya lang napansin na nawawala ang psp nya. he checked the whole house and wala talaga. kami lang ang naging bisita nya and he's sure that it's not me as he saw the contents of my bag before we left for dinner that day. i was calling Dan to ask him about it, he wasn't answering.

the morning after, Angelo and i received the same message from Dan.

"tangina mo tol. ang galing ng setup nyo. pinagmukha nyo akong gago. di mo kilala kung sino ako. antayin mo setup ko. magkikita-kita din ulit tayo. babalatan ko kayo ng buhay, hindi na kayo magpapasko. magugulat ka na lang tao ko na pala yung ka-meet mo. enjoy ka na lang. itutumba kitang gago ka. hindi pwede sa akin yung ginawa mo."

at sya pa ang may lakas ng loob mag-threat ha? kung hindi rin ba kasing-kapal ng taba nya sa tiyan ang kapal ng mukha nya.

so, guys, please help me spread the word about this guy. buti nga sa akin, cp lang ang nawala, at nakuha ko pa. kay Angelo, psp. and paano pa sa mga susunod na mabibiktima nya?

NAME: Dan / Daniel

LOCATION: Manda, Alabang (well, that's what he claims)

CONTACT NUMBER: 09331064048

ONLINE ACCOUNTS:

planetromeo - manmaid, tanmanontop1

manjam - daiton

lifeout - daiton

OTHER INFO: he markets himself as a masseur

please spread the word para hindi na makabiktima pa ang mokong na ito. thanks!

That Awkward Question

2011-11-20T20:45:00.002+08:00

matagal ko nang kliyente si Sir Michael. maraming beses na rin sya nagpa-service sa akin. may mga times na aayain nya lang ako na kumain sa labas o kaya naman eh nagpapasama sya sa mall para manood ng sine, pero binabayaran nya pa rin ako. minsan, nahihiya na ako. pero he insists, so pumapayag na rin ako. and besides, trabaho ko nga naman yun. trabaho ko ang mag-escort. hindi lang naman palaging sex eh. at pangit man pakinggan, ang companionship ko ay may katapat rin na presyo. maliwanag naman kay Sir Michael yun, kaya walang problema. at mas lalong walang problema sa akin yun, kasi pag dumadating yung time na kailangan ko ng pera, halos isang text ko lang kay Sir Michael, at solb na agad ang problema ko.

sa maraming beses na magkasama kami ni Sir Michael, masasabi kong marami na kaming napagkwentuhan. marami na kaming napag-usapan. hindi lingid kay sir na bading ako at hindi issue sa kanya yun. in fact, gusto nya nga yun lalo na kapag nag-se-sex kami. at least daw hindi labag sa kalooban ko yung ginagawa ko sa kanya sa kama.

sa edad na late 30s, masasabi kong okay pa rin ang hitsura ni Sir Michael. masarap din sya kausap at kakwentuhan. natutuwa sya kasi napaka-unpredictable ko daw, para bang everyday is a surprise. kaya mabait sya sa akin. kaya hindi sya nagsasawa na kasama ako. minsan natanong ko sya kung bakit nga ba wala syang partner, pero hindi nya sinasagot ng maayos ang tanong. ang palagi nya lang sagot... "basta for today, ikaw ang partner ko, okay?"

ewan ko kung bakit, pero kahit may hitsura at mabait naman si Sir Michael eh hindi ko makita ang sarili ko in a relationship with him. parang may kulang. tsaka siguro yung fact na rin na sayang ang kinikita ko sa kanya kung sakaling makikipag-relasyon ako sa kanya. masama na kung masama pakinggan, pero sa pagkakataong ito, mas umiiral ang pagiging praktikal at, for lack of better words, pagiging mukhang pera ko.

tuloy tuloy lang ang ganung setup namin. magtetext sya, aayain ako lumabas, sasama ako. minsan naman, mangungumusta ako, sasagot sya, then magkakaayaan ulit lumabas. mas madalas na yung pagkakataon na "nagdedate" lang kami kaysa sa masahe with extra, pero lahat yung eh may bayad pa rin akong natatanggap. masaya ba ako sa ganung setup? aba! oo naman! biruin mo, i get to see the latest movies, eat at fancy restaurants, and sometimes eh may take home pang shirt, pants, or anything na galing sa department store. not to mention yung talent fee ko. sarap buhay!

pero habang tumatagal, parang may nagbabago. napapadalang ang pagtetext ni Sir Michael. hindi na kami nakakalabas. busy daw sya, and i respect that. so okay lang. kaso dumating yung time na kailangan ko ng pera, and unfortunately eh walang nagpapa-book sa akin. dun ko naalala si Sir Michael. at isang araw nga ay naisipan kong i-text si sir.

me: kumusta po?

sir: ayus naman. ikaw?

me: okay lang po. di ka nagpaparamdam ah.

sir: eh busy ka naman lagi ah.

me: hindi naman po

sir: umamin ka nga sa akin... ano ba talaga tingin mo sa akin? do you consider me as just one of your clients?

at nagulat ako sa tanong nya. nagulat ako kasi hindi ko alam kung paano ko ba ito sasagutin na magiging win-win situation sa aming dalawa. ano nga ba talaga si Sir Michael? client lang ba? or someone special na? i don't know if i should be blunt and tell him what i want to say, and may end up offending him, or if i should say what he wants to hear, and yet may doubt kasi posibleng maramdaman nya na nagsisinungaling lang ako. and i answered with what i thought was the best answer

me: opo, client ko po kayo. pero isa ka sa mga clients ko na special naman sa akin.

tunog maganda. pero bumanat pa rin si Sir Michael.

sir: special kasi marami kang nakukuha sa akin, right?

eto na nga ba yung sinasabi ko. sabi na dun pupunta to. hindi ko na talaga alam ang isasagot ko. hanggang sa tumawag na si Sir Michael.

me: kumusta po? *jolly, parang wala lang nangyaring awkward sa text*

sir: i'm not okay. hindi ko nagustuhan yung sagot mo.

me: eh, sir. ano ba gusto mong sabihin ko?

sir: yung totoo.

me: eh yun naman po yung totoo eh.

sir: hay naku! ang sabihin mo, kaya ka nangungumusta at laging sweet sa akin kasi nagkakapera ka dahil sa akin. hindi mo ba maramdaman that i like you?

me: sir...

sir: anyway. text na lang kita kung kailan tayo magkikita ulit. busy lang talaga ako sa work.

and the conversation ended just like that. at hanggang ngayon, hindi pa rin nagtetext si Sir Michael.

eto ang isa sa mga problema sa trabaho ko. kahit ako, hindi ko alam how i will draw the line between business and personal stuff. masyadong intimate ang trabahao ko to the point na mahirap na i-distinguish kung trabaho pa ba ito o hindi na. minsan, ako yung nabubulag. ako yung na-a-attach sa client but he doesn't feel the same. madali lang yung eh. iiiyak ko lang yun, emo ng kaunti, and then okay na ako. pero if it's the other way around, pag ang client na ang nagkagusto sa akin, hindi ko alam how to handle it. i don't want to lose a client dahil sa income (oo na, mukha nang pera kung mukhang pera). pero paano kung ipilit nya na mag-relasyon kami? ayoko namang magpanggap na mahal ko ang isang tao dahil lang sa benefits na nakukuha ko sa kanya.

haaayyy...

Teaser: That Awkward Question

2011-11-19T19:31:00.000+08:00

...

at isang araw nga ay naisipan kong i-text si sir.

me: kumusta po?

sir: ayus naman. ikaw?

me: okay lang po. di ka nagpaparamdam ah.

sir: eh busy ka naman lagi ah.

me: hindi naman po

sir: umamin ka nga sa akin... ano ba talaga tingin mo sa akin? do you consider me as just one of your clients?

...

abangan bukas ang buong entry.

Bates Motel

2011-11-15T11:53:00.004+08:00

wala kasi ako magawa sa isa sa mga pictures ko... kaya eto...

gumawa na lang ako ng banner! kaso sobrang liit! ahahahaha!

* * * * *

ipis!

malaki akong tao pero takot ako sa ipis. lalo na yung mga lumilipad, also known as brown butterflies. sa boarding house, halos lahat kami eh takot sa ipis. one time habang kumakain kami, biglang may lumipad na ipis at nag-landing sa lamesa (buti hindi sa mga pagkain). daig pa namin ang mga pasahero ng eroplanong nag-emergency landing sa isang nasusunog na palaisdaan sa commotion. may nagtakbuhan, may napatayo sa upuan, at lahat ay napasigaw. mabuti na lang at may naglakas-loob na hawiin at patayin yung ipis, dahil kung hindi eh malamang last supper na namin yun. buti pa dun sa dati kong tinutuluyan sa sta mesa, walang ipis, kaya kahit mag-isa akong kumakain ng hapunan ay sigurado pa rin akong hindi ko huling hapunan yun.

isang gabi ng mga solong hapunan na yun (naisip ko lang, bakit pala hapunan ang tawag... kung umaga, umagahan. pag tanghali, tanghalian. pag gabi, diba dapat gabihan?) ay may nagtext sa akin at nagtatanong kung available daw ako. sa sta mesa daw kami mag-check-in dahil maraming options. pumayag ako tutal sobrang lapit lang. at makalipas nga ang 15 minutes, magkasama na kami ni Sir Basty.

"san ba maganda dito sa sta mesa?" tanong nya.
"hindi ko rin alam. hindi ko pa napapasok yung mga motel dito eh."

ang dami dami dami dami dami dami dami (tuloy tuloy lang... dami dami dami...) ko nang napasok na motel, pero nagtataka ako kung bakit nga ba wala pa akong client na nagpa-book sa akin na dito sa mga motmot sa sta mesa ako dinala. madalas eh sa pulang motel na may babaeng hapon (fine, sige, hotel na! hindi motel!), o kaya naman eh dun sa may babaeng itim na naka-senyas na "psst, wag maingay, nasa library kayo!". nadala na rin ako sa motel na kulay blue and yellow yung sign kung saan yung pangalan ng motel (clue... adjective sya!) eh hindi naman bagay sa mismong motel. at marami pang listahan ng mga napuntahang motel. pero dito sa sta mesa chain of motels and apartelles, wala pa talaga. first time ko ito. naks! may ibang anggulo pa pala ako ng pagka-virgin!

"sige, ikot ikot na lang tayo. hanap tayo." suhestiyon ni Sir Basty.

ayus lang sana yung suggestion nya eh... kung may sasakyan! kaso, wala! kaya ayun, lakad lakad lang kami ni Sir Basty sa kahabaan ng mga motel na may kanya kanyang promo at kanya kanyang picture ng pancit guisado. hanggang sa finally ay nakapili na kami ng motel... pangalan pa lang, humahalimuyak na!

pumasok kami sa nasabing motel at ang weird lang dahil taxi room pa rin ang ibinigay sa amin kahit wala namang kaming taxi o sasakyan. yun lang pala ang mga available. in fairness, maganda naman yung labas nung motel. halatang bagong pintura pa lang... kasi kalahati pa lang yung maganda. yung kalahati, hindi!

pagpasok namin sa kwartong na-assign sa amin... seryoso... tumayo ang balahibo ko! kung anong ganda ng kalahati ng labas ng motel... natunaw lahat!

halatang lumang luma na yung motel. mula sa mga nagniniknik na pintura sa pader, at sa marka ng mga tinanggal na ceiling fans at mga frames sa pader at sa kisame, sa bulok na aircon na tila hinihika na sa pagbuga ng hangin, at sa maliit na tv na pinuwersa lang na maging colored tv (buti nga at may remote pa, pero props lang yata), at sa ilaw na pakislap-kislap at mukhang puputok na anytime, at bedsheet at pillows na parang hindi nalabhan ng maayos... nakakarimarim yung hitsura ng motel. naalala nyo ba yung "bates motel" sa fear factor dati? pakiramdam ko itong motel na ito yung runner up nya. creepy creatures na lang ang kulang (which i am still unsure kung meron nga o wala!) or dugo na lumalabas sa gripo at sa shower (which i am hoping na wag naman sana!).

"shower lang ako." sabi ni Sir Basty na parang hindi man lang naapektuhan sa hitsura ng kwarto. hindi ko alam kung sasama ba ako sa kanya at sabay kaming maliligo sa dugo o hintayin ko na lang sya sa kama at mag-isa kong harapin ang lagim ng pesteng kwartong ito. takot ako sa dugo, kaya mas pinili ko na lang na harapin yung lagim. buti na lang at absent yung lagim, so hindi nya ako na-welcome.

lumabas si Sir Basty mula sa banyo makalipas ang ilang minuto. mukha at amoy malinis naman sya, so i guess hindi dugo yung lumalabas sa shower. ako ang sumunod na naligo. kahit na manilaw-nilaw na yung mga tiles at kinakalawang na yung gripo sa lababo, tiniis ko pa ring maligo. malinis naman (yata) yung tubig at matino naman yung sabon.

matapos maligo ay nagsimula na ang masahe. habang hinahaplos ko si Sir Basty ay kinuha nya ang remote ng tv at inilipat ito (so, gumagana pala yung remote! hindi pala props!). pindot pindot pindot at nakuha ni Sir Basty ang hinahanap nyang channel na nagpatayo ulit ng balahibo ko at nagpabilis ng tibok ng puso ko... porn! nope, hindi dahil sa porn yun kaya ako natakot. natakot ako kasi black and white yung porn! at medyo malabo pa! pakiramdam ko talaga any minute eh biglang magugulo yung screen at biglang lalabas si Sadako sa tv... ganung ganun talaga yung hitsura nung palabas. parang mga old movies na nakakatakot.

"ang creepy nitong tv nila! patayin ko na lang." sabi ni Sir Basty. nakahinga ako ng maluwag. salamat at finally eh nadampian na ng katatakutan si sir. kasi ako, kanina ko pa gustong tumakbo palabas habang sumisigaw. but i need to be composed kaya tuloy pa rin ang masahe.

"sir, tihaya na po."
"sige, wait, paabot nung unan."

habang tumitihaya si Sir Basty ay sya namang kuha ko ng unan sa gilid ng kama. pag-angat ko ng unan... tumambad sa mata ko ang tatlong medium-sized na ipis na nagmamadaling gumapang papunta sa sulok (parang yung mga na-re-raid lang sa mga bars!). at hindi ko napigilan ang sarili kong mapakislot, mapalundag, at mapatili.

"putangina!"

nagulat si Sir Basty sa kinilos ko, at nagulat din sya pagtingin nya sa mga ipis. pero, kung ako eh tila mawawalan na ng malay, si Sir Basty naman eh kaswal lang na hinawi ang mga ipis (hindi nya naman kinamay, yung parang nag-shoo lang sya ng pusa).

"okay ka lang?" tanong ni Sir Basty ng nakita nyang halos hindi na ako gumagalaw sa isang tabi.
"opo. pasensya na. takot kasi talaga ako sa ipis eh."
"haha! ang laki laki mong tao takot ka sa ipis. tapakan mo lang."
"ehehehehe... bad yun. masama ang pumatay!"

tinawanan na lang namin ni Sir Basty si Aida, si Lorna, at si Fe (ayan! may pangalan na agad ang tatlong pesteng ipis!). tuloy lang ang masahe, pero nangingilid pa rin ang luha ko at stiff na stiff pa rin ako. hindi ko pa rin maiwasan sumulyap-sulyap sa gilid kung saan ko nakita ang tatlong ipis. nararamdaman kong nakatago lang sila dun at pinapanood ang bawat galaw ko, paniguruhang tumatawa na sila dahil sa takot na pinapakita ko.

"tignan mo si kuya o! naiiyak na!"
"hahaha! ang laking mama, takot pala sa atin!"
"i know, right? girls, i have an idea..."

at ilang segundo pa ay lumabas na naman si Lorna mula sa gilid. nagsimula akong manginig.

"whee! ayun na naman yung ipis!" sabi ko kay Sir Basty.
"teka nga, tayo muna tayo."

nagdalawang-isip akong bumaba ng kama. pano kung pagtungtong ko sa sahig eh sya naman sugod ng mga kabarkada nina Aida, Lorna, at Fe! naku! ayokong isipin. pero wala na akong choice. bumaba rin ako ng kama. pinagpag ni Sir Basty ang kama and then came riot.

tumakbo sa maruming bedsheet sina Aida, Lorna, at Fe... kasama pa ang sexbomb girls! nasa sampu yata yung ipis na biglang nanakbo sa bedsheet! gusto ko na talagang mamatay that time. at kahit naman si Sir Basty, nakita kong kinikilabutan na rin. makalipas ng ilang segundo ay nawala ang mga ipis (hindi ko na napansin kung saan sila napunta at saan sila nagtago, busy ako sa pagsigaw!). medyo iritado, tumawag si Sir Basty sa telepono sa gilid ng kama. maya-maya pa, sinabihan nya akong magbihis na daw kami at lipat na lang daw kami ng ibang motel. nagreklamo pala si Sir Basty at nagrequest ng refund. mabuti naman at pumayag ang management. nag-suggest pa nga daw na ilipat na lang kami ng room, pero hindi pumayag si sir. mas gusto nya pa daw na i-refund na lang yung pera nya. ngayon nya lang naisip yun... samantalang ako, pagpasok pa lang, yun na agad ang idea na pumasok sa utak ko!

ilang minuto pa ay nilisan na nga namin ang nasabing motel, na siyang ikinatuwa ng mga letseng ipis.

"mission accomplished, girls!"
"oh, yeah! let's get this party started!"

at iniimagine ko na kung ano hitsura ng kwartong iyon pag-alis namin. malamang naglabasan ang libu-libong ipis at nag-disco-disco sa maruming bedsheet, manilaw-nilaw na tiles, at punit-punit na pintura sa pader at kisame sa ilalim ng pakislot-kislot na ilaw at black and white na porn show... malamang pati si Sadako eh nakikijamming na rin sa kanila, with matching head throw pa!

and so, i therefore conclude... sa pilipinas pala nag-shooting ang fear factor noon for their bates motel episode! wow!

Upline

2011-11-11T00:37:00.002+08:00

habang kumakain ako sa mcdo, may nakita akong nag-park na sasakyan. nakaw-atensyon ang kulay... dilaw. at nakaw-atensyon din ang design... mukhang tamiya! (sino nakakaalam ng tamiya? taas ang kamay!). lumabas ang lalaking malaki ang tiyan at mukhang nagmumurang kamatis na, suot ang magandang shades (kahit gabi!) at may dalang ipad. pumasok sya sa loob ng mcdo at sabay-sabay syang binati ng grupo ng halu-halong kabataan na nakaupo sa katabi kong lamesa.

"upline!!!"

sabi na nga ba. hindi ako nagkamali ng hinala. ang kamatis na ito ay isang multi-level marketer... aka networker!

sino ba sa atin ang hindi nakakaalam sa networking? mas kilala sya dati as pyramid scam, but networking was able to clean it's name (i guess) at heto't humahataw na naman sya. ang dami dami na nga nila ngayon eh.

maraming beses na akong nag-attempt na sumali sa networking, sa pag-asang kagaya ng mga pinapakita nilang housewife, estudyante, doktor, sales clerk, magsasaka, taxi driver, at water lily na yumaman dahil sa networking ay magkakaroon din ako ng chance na magkaroon ng limpak limpak na salapi. sa apat na pagkakataong sumali ako at gumastos para sa joining fee (bale 8k + 12k + 16k + 8k = 44k!!!)... wala pa rin akong magandang sasakyan, magandang bahay, or kahit man lang magandang shades. ewan ko ba kung bakit hindi ako sinuswerte sa ganun. madalas namang sabihin sa akin ng mga nakakasalamuha ko sa networking na sa tindi daw ng positive energy ko eh payaman daw talaga ako. lahat na silang mga bumati sa akin, mapa-upline, downline, crossline, blue line, yellow line, at purple line, ganun ang sinasabi. pero hindi pa rin ako mayaman. sundin ko lang daw yung sistema. eh sus, kahit yata naghihingalo na ako at naka-register na para sa huling hantungan ay kayang-kaya kong i-recite na "isa sa kaliwa, isa sa kanan, may pair ka, equals pera!" pero wala pa rin. i did everything they taught me para maka-invite at makapagpalaki ng network, pero olats pa rin. kagaya nila, nangangarap din naman ako ah. bakit sa kanila, nag-materialize, pero sa akin, hindi?

isang araw na nasa business opportunity meeting ako kung saan sabay-sabay kaming pumapalakpak pag may tinatawag na pangalan at sumisigaw ng "good morning" kahit palubog na ang araw ay may nagtext sa akin.

"available ka ba?"
"opo."
"asan ka ngayon?"
"greenhills po."
"good. san juan lang ako."

at pagkatapos mag-usap ng rate at location, umalis na ako sa meeting (tuloy-tuloy pa rin sila sa pagpalakpak at sa pagkamangha sa marketing system, at sa kung gaano kalaki ang pwede nila kitain) at pumunta sa bahay ni Sir Blake. maganda ang labas ng bahay ni sir, pero may part pang hindi tapos. nagdoorbell ako at sinalubong ako ng maid na syang sumama sa akin hanggang sa kwarto kung saan naghihintay si sir. halatang bata pa si Sir Blake, nasa late 20s siguro. tutok na tutok pa sa computer si sir ng dumating ako.

"good evening po."
"uy, pasok. upo ka muna dyan. tapusin ko lang to."

umupo ako at nagmasid sa kwarto ni sir. maraming mamahaling damit. high-end ang entertainment showcase nya, kagaya nung mga pinamimigay sa mga palabas ni Willie Revillame. maraming magagandang sapatos. isama pa natin ang magandang bahay at magandang kotse na nasalubong ko sa parking area kanina, halatang alta-sosyodad at nakaaangat sa buhay si Sir Blake. napasilip sa ginagawa niya sa computer nya, baka sakaling magkaroon ako ng idea sa sekreto nya sa pagyaman. per wala akong napala. design ng christmas tree ata yung ginagawa nya. puro bilug-bilog eh, at pa-triangle yung shape. maya-maya pa ay natapos na sya. kumustahan, kaunting kwentuhan, at pagkatapos ay naligo na kami ng sabay.

habang nagmamasahe, syempre nandun pa rin ang kaunting kwentuhan. although medyo napansin ko na may pagka-suplado si Sir Blake, kaya hindi na lang din ako masyadong nagsalita. gaun siguro talaga pag mayaman... nagiging suplado.

matapos ang normal na masahe ay nagsimula na ang extra. i was doing my usual routines ng biglang kumabig si Sir Blake. wow! wild pala ang gusto nya. kanina kasi parang hindi ko sya makausap ng matino, pero ngayon ang gusto nya eh pulupot kung pulupot, baliko kung baliko, bandong kung bandong, tambling kung tambling, contort kung contort. kung kanina eh isnabero si Sir Blake, ngayon eh daig pa namin ang mag-jowang kakatapos lang magbati after how many days of tampuhan! mas matindi pa kami sa make-up sex!

at nakaraos nga kami... at bumalik sa suplado mode si Sir Blake. nagbayad, kwentuhan kaunti, then umalis na ako at bumalik sa meting na iniwan ko kanina. panibagong batch na ang inabutan ko, pero ang taas pa rin ng energy ng mga resource speakers. makinig lang ako ng ilang minuto pa sa mga ito, paniguruhang bibili ulit ako ng isa pang package kahit registered member na ako! ayoko na sana makinig pa, pero umupo pa rin ako. baka sakaling makakuha ako ng technique at maging kasing-yaman ako ni Sir Blake sa batang edad.

lumipas ang ilang araw at patuloy pa rin ako sa pag-attend sa nasabing business opportunity meeting ng ikaapat na networking group na nasalihan ko. saulado ko na yung mga sinasabi at pati yung mga scientific chu-chu ng mga produkto namin, at sa totoo lang ay inaantok na ako. ilang minuto lang ay naka-receive ako ng text mula sa upper upline ko... bumaba daw kami at pumunta sa malapit na kainan dun sa office kung saan kami madalas tumambay. ipapakilala nya daw kami sa upline nya. sumunod naman ako at ang ilan sa mga kagrupo ko. ng malapit na kami sa nasabing kainan, may napansin akong super gandang kotse. malamang yun yung kotse ng upline ng upper upline ko. pero, mukhang pamilyar yung kotse. di ko na lang pinansin. lahat naman kasi ng kotse, para sa akin, eh magkakamukha. bobo ako pagdating sa mga specs at models ng cars.

lumapit kami sa lamesa kung saan nakaupo si upper upline. nasa cr lang daw yung upline nya. kwento kwento kaunti hanggang sa lumabas na nga sa cr ang upline ni upper upline... at hindi ko na alam ang magiging reaksyon ko.

si Sir Blake ang upline ng upper upline ko!

umupo si Sir Blake sa lamesa. alam kong napatingin sya sa akin at napansin ko yung awkward look sa mukha nya. pero split second lang yun. game face on agad si Sir Blake. kung sa bahay nya eh suplado sya, dito ay smile kung smile si Sir Blake. friendly ag aura, mataas ang energy, at talaga namang alive na alive.

wala akong naintindihan sa mga kinuwento nya sa loob ng tatlumpung minuto. everytime na napapatingin ako sa kanya, hindi ko matanggal sa utak ko yung acrobatics naming dalawa a few days ago, at di ko maiwasan na mailang at matawa dahil nga doon.

ngayon, hindi na nagtetext si Sir Blake. hindi na rin ako pumupunta sa nasabing networking group. patuloy siguro ang pagyaman ni Sir Blake sa pamamagitan ng networking, at ako naman eh patuloy ang pagsusulat sa mga nakakatuwang kwento, umaasang baka sakaling ito ang sagot sa matagal ko nang pangarap na pagyaman.

Lashenggo

2011-11-10T14:07:00.000+08:00

"san ka?" text ko kay Manny, isa sa mga barkada kong masahista din.
"cubao. may guest ako." reply nya.
"ah. sige. dito lang ako sa starlites. umiinom. text ka pagkatapos. nomnom tayo." sagot ko sa kanya.

tuloy lang ako sa pag-inom, nilulunod ang sarili sa mapait na inumin, kasabay ang paglunod sa malaking problemang tumatambay sa utak ko noon. hindi ko maintindihan kung bakit ang sarap uminom kapag may problema. aware naman ako na pagkatapos ko uminom eh mas malaking problema ang kinakaharap ko... na itago na lang natin sa pangalang extreme hangover.

matindi ako atakihin ng hangover. kung yung iba sakit lang ng ulo ang kalaban, ako parang boss stage na agad. hindi na dadaan sa round one to round eight sa tekken. last stage na agad, si azazel na agad. sagad-sagaran na agad yung effort. bukod sa sakit ng ulo, nandyan din ang pananakit ng sikmura, paulit-ulit na pagbisita sa banyo para mag-number 1 o number 2, pamumula ng mukha at mata, pangangati ng katawan, yung fact na nalagasan ka na naman ng pera sa wallet mo, at ang katotohananang hindi pa rin solved ang problemang pinoproblema mo kaya ka nagpakalasing in the first place.

pero, talagang may psychology na mahirap ipaliwanag sa pagpapakalasing eh. kahit anong pait pa yan, hindi pa rin natin pinipiling uminom na lang ng ampalaya or sampaloc shake kung may problema tayo. sa alak pa rin tayo bumabagsak.

"ano na? di ka na sumagot?" text ni Manny. hindi ko namalayan na sunod-sunod na pala ang text nya. busy kasi ako sa paglaklak ng pulang kabayo at pagngatngat ng mani habang tumu-tugs-tugs-tugs sa pinapatugtog na disco music ng bar na syang ikinaliligaya ng mga kalalakihang-slash-kababaihang walang harbat kung sumayaw sa stage.

"uy! sorry. nandito pa rin sa starlites. bakit?" auto-reply ko sa kanya without reading the other messages.

pagkatapos magreply ay tsaka ko binasa ang limang messages ni Manny na nasa inbox ko.

kaya mo ba mag-service ngayon? gusto ni sir ng isa pa.

uy, tara, double tayo. dito lang sa clixs.

tol, reply ka.

uy, ayaw mo ba ng double?

tol?

bago pa lang ako sumasagot sa mga text nya ay tumawag na si Manny. tinawag ko ang atensyon ni ateng waiter para bantayan muna ang lamesa ko dahil kailangan ko lumabas para marinig si Manny, or else eh puro "ha!? hindi kita marinig!!" ang maisasagot ko sa kanya.

uy... oo... lasing na ako eh, okay lang ba?... magkano ba?... saan?... sige.

at bumalik ako sa lamesa, binayaran ang bill ko, at agad na sumugod sa nasabing motel. bahala na si batman kung paano ako makakapagperform ng maayos kahit lasheng ako. ang mahalaga, nasolusyonan yung pangunahing rason kung bakit nga ba ako nagpapakalasing nung gabing iyon... may ipambabayad na ako sa renta ng bahay!

bakit nga ba nagwaldas pa ako ng pera nung gabing iyon para uminom kung ang problema ko eh pera mismo? i guess that's where the deeper problem lies... ang problema ko is hindi ko alam kung ano yung problema ko talaga. tara, inom tayo, baka sakaling makahanap ako ng solusyon sa problema ko.

pocha! lasing na yata ako! hik!

Super Junjun

2011-11-07T20:16:00.000+08:00

kahit puyat at pagod, pumayag pa rin akong makipagkita kay Sir Rain sa isang motel sa cubao. dumating sa nasabing lugar kung saan kami magkikita limang minuto bago ang napag-usapang oras, naisipan ko munang bumili ng mga secret weapons ko para siguradong pang-oscars pa rin ang performance ko kahit na nagmamakaawa nang magpahinga ang katawang lupa ko... robust at cobra. ininom ang robust, lumaklak ng cobra, at saktong dating ni Sir Rain.

"okay ka lang? parang pagod na pagod ka?"

"hindi naman po. okay lang ako sir."

teka... bakit nga ba pagod ako?

galing sa trabaho, pagkatapos ay inuman, pagkatapos ay inuman na naman sa boarding house, at pagkatapos ay inuman na naman kasama ang mga barkada... plus tatlong oras na tulog... ayun, haggard!

balik sa usapan.

"okay. sige, tara."

at pumunta na nga kami sa napag-usapang motel. unang naligo si Sir Rain habang ako naman ay tuloy sa paglaklak ng cobra (dalawa nga pala yung binili ko). lumabas si Sir Rain ng banyo makalipas ang ilang minuto. in fairness, medyo maganda ang katawan ni sir, matched sa mukha nyang parang palaban sa kama. ako naman ang sumunod na naligo, at pagkatapos nga ay nagsimula na kami ng masahe.

"buksan ko tv ha, sounds tayo."

at sya na ang namili ng channel... channel v. music nga talaga ang trip ni sir. mabuti na lang at 2ne1 special ang palabas, kaya okay din sa akin yung music... ang kaso, tila hindi nakatulong.

natapos ang masahe at sisimulan ko na ang extra pero hindi ako maka-focus kasi hindi ko maiwasan ang sarili ko na maki-sing along sa koreanang banda. pero kailangan ko i-satisfy si Sir Rain. mabuti naman at sumabay si Sir Rain sa pakikipaglampungan ko sa kanya.

samu't saring halik at samu't saring laway, maaksyon ang wrestling namin ni Sir Rain... sa saliw ng "i don't care, eh eh eh eh, eyr!" kaya kahit anong pilit ko na galitin si Junjun, wala akong magawa.

"ayus ka lang ba talaga?"

"opo."

"bakit di ka tinitigasan?"

"ah... eh... sir, matagal lang po talaga ako tigasan."

"okay."

sabay kagat sa utong ko at dakot kay Junjun. nilaro nya ito ng nilaro. at salamat naman at finally ay tumayo na ang pasaway na putotoy... pero ilang segundo lang, at nanlambot na naman ito!

para hindi madismaya, ako na ang kumilos at gumapang sa katawan ni Sir Rain. sinigurado kong nasasarapan sya sa ginagawa ko, at di naman ako nagkamali. makalipas ang ilang hagod, nakaraos si Sir Rain.

"whew! sarap! ikaw naman!"

at nilaro-laro ulit ni Sir Rain ang Super Junjun ko. sa totoo lang, magaling si Sir Rain. pero talagang dahil yata sa pagod, at dahil sa mga hindi maintindihang salita na naririnig ko mula sa telebisyon, mahirap mag-standing ovation kahit na kahindik-hindik ang performance.

"ahahaha! bakit di ka tinitigasan?" pabirong banat ni Sir Rain. "sige nga, pahinga muna tayo."

at humiga muna sa tabi ko si Sir Rain. saktong-sakto naman ang kasunod na music video na ipinakita sa channel v as my answer to him tungkol sa hindi ko pagtigas.

sorry sorry sorry sorry *insert korean words after*

para cute, sinabayan ko na rin yung kanta. at natuwa sa akin si Sir Rain.

"mahilig ka pala sa k-pop." sambit nya. "parang alam na alam mo yung mga lyrics eh."

"ah, eh, oo. mahilig ako sa asian music... but not for sex."

"hahaha! kaya pala di ka tinitigasan. sana sinabi mo, para pinatay natin."

"nakakahiya eh. sabi mo kasi gusto mo ng music."

"ready ka na ba?"

"yes."

at pinatay na nga ni Sir Rain ang tv, na syang sinabayan ng magaling na choreography ng kanyang kamay sa putotoy ko... at naghumindig na nga si Super Junjun. maigting na ang naging sex namin ng may marinig na naman kaming mas matindi pang pangbasag ng sex mood kaysa sa korean songs...

nag-ring ang telepono ng motel. 15 minutes to check out daw!

"pano yan?" tanong ni Sir Rain.

"sorry po talaga. gusto mo, mag-extend tayo ng one hour, ako na lang magbayad." offer ko.

"hinde, okay lang. may kailangan rin naman akong puntahan. bawi ka next time ha."

at nagbihis na kami ni Sir Rain... pero hindi ko pa rin maiwasang mag-sorry sorry sorry sorry sa kanya. mabuti na lang at after one week ay nagpabook ulit sya. and just like the magic of k-pop songs, ipinaranas ko kay Sir Rain ang performance na talagang pang-stage!

"wow! kung ganyan ka ba naman lagi, mababaliw ako sayo nyan." nakangiting banggit ni Sir Rain pagkatapos.

mission successful... alam kong at the back of his mind, napapakanta na si Sir Rain.

i want nobody nobody but you *clap clap*

aja aja!

The Party Guy

2011-11-02T06:22:00.000+08:00

nagkakilala kami sa isang party ng common friend namin. Darrel ang pangalan nya. kwentuhan, kulitan, at usap-usap lang habang umiinom, masasabi kong normal lang ang naging bonding namin. nothing special. though i find him really hot, wala akong naramdamang response from him sa mga subtle ways ko ng pagpapacute. and this means one thing... isa lang s'yang kausap ng gabing iyon.

paalis na ako ng nasabing party ng nakita ko si Darrel na nakaupo sa isang sulok. nakatingin sya sa akin kaya sumenyas ako ng babay. tumayo sya at lumapit.

"ang aga mo namang uuwi?"
"yup, sobrang antok na ako eh."
"it was nice talking to you kanina."
"thanks! same goes for you. sige, i'll go na. enjoy the party, and nice meeting you."
"wait, ano number mo?"

and since he casually popped the question, i casually gave my number, walang kahit anong expectation kung magtetext sya or what.

"i'll call you."
"sige. ingat. una na ako."

* * * * *

nag-ring ang phone habang nasa kalagitnaan ako ng paghihilik. dahil nakalimutan ko na namang i-silent, napabigwas pa ako sa biglaang pagtunog nito. sino naman ang tatawag ng ganitong kaaga? alas-singko ng umaga? cmon!

"hello?" pupungas-pungas na bati ko pa.
"hey, kumusta? si Darrel to!"
"uy, eto, natutulog. ang aga mo naman tumawag."
"ay, okay, sorry. tawag ako ulit mamaya. babay!"

unang phone conversation namin. four sentences. makalipas ang ilang oras ay muli nga syang tumawag at, this time, four hours na ang inabot ng usapan. kung anu-anong random stuff lang ang napag-usapan namin, may kaunting kantahan pa, at naglaro pa kami ng hulaan ng commercial since parehong tv station ang pinapanood namin that time. the conversation concluded with one important fact.

date that evening. sm megamall. his treat.

* * * * *

nagkita kami sa megamall as agreed upon. ngiting-ngiti agad si Darrel nung nakita nya ako. i must say... kung hot sya nung nagkakilala kami sa party, he is a lot hotter now. bumbayin ang mata, maganda ang hubog ng katawan, malambing ang ngiti.

kumain ng pizza at pasta habang nagkukwentuhan tungkol sa buhay buhay. siguro, dahil magkaharap kami, mas may sense yung kwentuhan namin kaysa dun sa phone convo. dito ko nalaman na call center agent pala si Darrel sa pasay at halos walang syang ibang pinagkakaabalahan kundi trabaho, bahay, at gym. ikot ikot sa mall pagkatapos kumain, masasabi ko namang naging masaya ang date namin... ang una naming date.

naulit ang dates...isa, dalawa, tatlong beses. sm megamall, robinsons galleria, glorietta, gateway, starmall. mas dumami ang naging kwentuhan... buhay elementary, paboritong pagkain, sleeping habits, at mga ipapasang panukalang batas sakaling maging senador kami. habang tumatagal, mas nagiging malapit sa akin si Darrel. hindi ko nga lang alam kung bakit nga ba. ayokong mag-assume na gusto nya ako (dahil gusto ko na sya)... pero, ano pa ba ang rason kung bakit ide-date ka ng isang guy ng paulit ulit?

"i like you!" kaswal na sagot nya ng magkaroon ako ng lakas ng loob (after two weeks!) na tanungin kung bakit nga ba panay ang aya nya sa akin na lumabas.
"oh! okay! akala ko ngayon ka lang kasi naka-meet ng clown kaya natutuwa kang kasama ako."
"loko-loko ka talaga. you're a really nice guy."
"yeah, right! maldito kaya ako! ahahahah!"
"by the way, are you single?"
"yes."
"okay. nice."
"ikaw ba?"
"will i date you if i'm taken?"

tama nga naman.

* * * * *

"hey, a friend of mine knows you pala. he saw your pic in my phone. kilala mo ba si August?" tanong nya.
"oh! yup."
"okay."

tuloy lang kami sa kinakain naming potato chips habang nakaupo sa isa sa mga bench ng sm megamall ng itinuloy nya ang conversation.

"you partee daw, sabi nya."
"um... yup."
"nice! magkakasundo tayo!"
"cool. when ba last mo?"
"a month ago. kaw ba?"
"kinda recent lang, hehehe..."

at umikot ang usapan namin sa mga karanasang partee namin habang inuubos ang potato chips. at dahil nga sa flow ng conversation, napagkasunduan namin na papartee kami sa weekend.

* * * * *

weekend. nagkita kami ni Darrel sa cubao. bitbit na ang mga stuff na kakailanganin para sa aming partee and play escapade. nag-check-in, nag-setup ng lights and sounds, nagtimpla ng capsule, nag-drop, at sabay naligo. hindi pa nagsisimulang tumaas ang amats namin ni Darrel pero ramdam na ramdam na agad ang connection namin. magandang simula ng love chem ito.

tuluyan na kaming tumaas ni Darrel, at nagsimula na ang play. unlike my usual partee plays, mas may chemistry yung sa amin ni Darrel. wild pero sweet. malibog pero may lambing. halik dito, yakap doon, halos patambling-tambling kami ni Darrel sa buong kwarto. may kasamang tawanan, harutan, lambingan, at minsan naman eh nakahiga lang kami habang magkahawak ng kamay. sa dinami-dami ng partee plays na napuntahan ko, may kakaiba dito sa play namin ni Darrel.

tuloy tuloy lang ang paglipad, hanggang sa inatake kami ni Darrel ng mood para magkwentuhan. at dito sa kwentuhang ito ay may inamin sya sa akin...

"i'm actually dating someone, pero we're so not in good terms now."

* * * * *

nagulat ako sa sinabi ni Darrel. kaya naman pala pakiramdam ko, things are too good to be true, kasi it's not true naman pala.

Darrel is not single. he is in a 3-month relationship with a guy na friend din nila ni August. masakit for me to hear it, akala ko kasi may something going on between us na. pero, since nasa kalagitnaan kami ng amats at ayoko namang mambasag, kaswal lang ang naging sagot ko.

"oh! okay. not in good terms? why?"

at nagkwento ng nagkwento si Darrel. sa loob daw ng tatlong buwan na pagsasama nila eh maraming beses na silang nag-away dahil sa kung anu-anong maliliit na dahilan. madalas daw ay siya ang kailangang manuyo kahit ang partner nya ang nagsimula ng away. at inamin nya sa akin na sa totoo lang ay pagod na pagod na sya sa nangyayari sa kanilang dalawa. parang gusto na nyang sumuko pero naguguluhan sya.

"and i guess this is where i come in? hahahaha! kidding." binasag ko ang pag-i-emo ni Darrel. natawa naman sya sa sinabi ko.
"you're a really really nice guy. how i wish i have met you before him."
"naku, naku! gumaganun o! halika nga dito!" at hinila ko sya at hinalikan.
"pero what if i met you nga before him no?" tanong nya matapos ang aming mabilisang lampungan.
"hmmm... i don't know. siguro pareho tayong happy?"
"sigurado yun!"

at itinuloy na namin ulit ang lampungan namin. at kasabay ng dahan-dahang pagtaas ng lipad namin, dahan-dahan na din akong nahuhulog sa taong ito. chemical love? siguro. pero ramdam ko, hindi magiging mahirap para sa akin ang mahalin ang taong ito.

at makalipas ang ilang oras ay naramdaman na naming pababa na ang lipad namin. parehong may ngiti sa mga labi, mahigpit akong niyakap ni Darrel habang nilalaro ko ang buhok nya sa banda doon (alam nyo na yun!). matahimik lang kaming magkayakap ng binasag nya ang katahimikan.

"i had so much fun."
"lalo naman ako."
"mauulit to ha!"
"sure! gusto mo ngayon na eh!"
"hahaha! wag ka magbiro ng ganyan! papayag talaga ako!"

at mula sa biruan, nakita ko na lang ang sarili ko na tinetext ang source ko ng capsule para umorder ng isa.

* * * * *

"baba lang ako, nandyan na yung source. tsaka bili na rin ako ng mga kailangan."
"sige."

at bumaba nga ako ng motel para i-meet ang source ko, bumili ng mga kailangang inumin, at magbayad ng room extension.

pagpanhik ko sa kwarto, nasa banyo si Darrel. may kausap sa telepono. hinayaan ko lang. tinimpla ko na ang cap at inayos ang mga pinamiling inumin. humiga sa kama habang hinihintay na lumabas si Darrel. makalipas ang ilang minuto, ayun at lumabas na rin ang pogi. umupo sya sa tabi ko.

"okay, tara, drop na tayo." sabi ko sa kanya habang sinisimulan ko nang magsalin ng solution sa maliit na baso.
"..."
"okay ka lang? huy!"
"i have to leave na."
"ha? bakit naman?"
"partner ko yung tumawag. he wants us to talk. or else..." at pagkatapos ay ipinakita sa akin ni Darrel ang text ng partner nya.

kapag hindi ka nakipagkita sa akin tonight, hindi mo na ako makikita forever. i'll commit suicide

ibinalik ko kay Darrel ang telepono nya, isinalin pabalik ang solution sa bote at inilagay ito sa lamesa... at bigla akong naiyak. naiyak ako dahil i was looking forward to spend the night with him. naiyak ako kasi gusto ko pa syang makasama. naiyak ako kasi epekto ito ng ecstasy (crashing ang tawag doon, yung bigla kang nagiging masyadong emotional after mo umamats).

"wag ka naman umiyak." paglalambing ni Darrel habang mahigpit na hinahawakan ang braso ko.
"sorry. crashing lang." palusot ko, sabay tawa. "you really think he will do that?" tanong ko sa kanya.

unti-unti nang lumalabas ang pagiging bitch ko. gusto kong mag-stay si Darrel, gusto kong sa akin sya ng gabing iyon. at hindi ako makakapayag na basta basta na lang ako iiwan ni Darrel para sa isang taong karelasyon nya nga pero hindi naman sya pinapahalagahan.

"pwede namang bukas na kayo mag-usap ah."
"pero he will commit suicide daw. natatakot ako sa threat nya."
"akala ko ba sya yung may kasalanan? tapos sya pa ang may gana na mag-threat sayo ng ganyan? man! it's not healthy. ikaw ang agrabyado, ikaw ang dapat magdecide kung kailan mo sya gugustuhing kausapin." dire-diretsong bumulwak ang mga salita sa bibig ko. "alam mo kung anong mangyayari dyan? he will be confident na everytime na gumawa sya ng kasalanan, isang sorry at isang threat lang eh bibigay ka na agad. you're a puppet in his strings.

tahimik lang si Darrel, maluha-luha na rin... epekto rin siguro ng crashing.

"hindi ko alam ang gagawin ko. i'm so confused." sabi nya makalipas ang ilang segundo.
"stay." i answered firmly.
"pano yung partner ko?"
"you can talk to him tomorrow. but tonight, stay with me... please."

hindi ko alam kung saang lupalop ng mundo ko nakukuha ang mga sinasabi ko. i'm the third party... or not even. wala naman kaming relasyon ni Darrel, and yet eto ako't inuutusan syang mag-stay at wag magpadala sa kapricho ng partner nya. at sunod sunod na nga ang attempts ko for him to stay.

"tell him to give you this night to think about the situation. magpalamig muna kayong dalawa and then talk about it tomorrow."

"sya may kasalanan diba? maghintay sya."

"the threat? man, libong tao na ang kilala kong nag-text ng ganyan sa mga taong may kasalanan sila... pero wala pa akong kilala ni isa na tinupad yung threat nya. he will not do it. if he's concerned with the relationship, one night will not end everything."

"wake up! pinaglalaruan ka na nya, kasi alam nyang hawak ka nya sa leeg."

"ipaubaya mo na sa akin itong gabing to. prepared na lahat eh. may capsule na, bayad na yung motel. ayus na lahat. ngayon ka pa ba aalis?"

"please, i beg Darrel... please stay with me tonight."

pero walang naging successful sa mga attempts.

"i'm sorry, i have to go. i need to see him."

at dala na rin ng emosyon, lalong napalakas ang iyak ko.

"iiwan mo ako after all? akala ko ba okay tayo? akala ko ba we like each other? tapos, ganito na lang? is there something wrong with me?"
"hindi ko sinasadya, i'm really sorry. natatakot ako sa pwedeng gawin ng partner ko. natatakot akong hindi ko na sya makita."
"nandito naman ako ah."
"pero... basta... i'm sorry."

tuloy tuloy lang ang pag-iyak ko.

"so, ganito na lang yun? sa bagay, after all, i'm just the party guy. i wasn't someone."
"ano ka ba! magkikita pa tayo, okay?"
"don't give me false hopes na Darrel. frankly, does this end here?"
"no."
"does this end here?"
"hindi nga."
"does this end here?"

at niyakap ako ng mahigpit ni Darrel habang paulit-ulit syang nagsosorry. hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko sa pag-iyak. pinipilit kong intindihin ang sitwasyon nya, pero hindi ko maisawang isipin ang sarili ko.

"i want to be selfish tonight. just tonight Darrel. give me this night and i won't bug you for the rest of your life na. you can delete my number and remove me from your facebook friends after this night. just don't leave me, please."
"i'm sorry."

kumawala si Darrel sa pagyakap sa akin at nagsimulang magbihis. ako naman ay napayukupkop sa gilid ng kama hawak ang unan, iyak ng iyak.

"stop crying na please."
"i can't help it. kasalanan ko to eh. ganun ba kasama ang ugali ko for me to experience this?"
"you're a really really nice guy, okay?"
"no. i'm not. i've been begging you not to meet your boyfriend for me. what's nice about that?"
"tama na please, stop crying na."
"i hate myself. i'm sorry for being an asshole Darrel."
"you're not, okay? hindi ko talaga sinasadya to. i'm really sorry. i have to go."
"wait!"

at napatigil lang si Darrel sa bandang pinto. sinensyasan ko syang lumapit sa akin. sumunod naman sya. paglapit na paglapit nya, agad ko syang hinalikan habang unti-unti kong tinatanggal ang damit nya.

"please, just this night Darrel... please."
"tama na, please."

at niyakap ulit ako ni Darrel ng mahigpit, hindi ko na makontrol ang pag-iyak ko. matagal at mahigpit ang yakap nya sa akin.

"you're a very wonderful guy. there's nothing wrong with you. please don't feel bad about this. i promise you na magkikita ulit tayo, okay? everything about you is amazing. your wit. your smile. your sense of humor. your philosopies. kahit yung pagiging childish mo... everything is amazing. so please don't cry. i will still be here, okay? mali na kung mali, pero hindi kita iiwan."
"then stay."
"i really want to, but i can't. please understand."
"eh hindi ko nga maintindihan eh."
"please do."

at hanggang sa bumigay na nga ako. hinalikan ko si Darrel sa pisngi.

"i'll wait for the time that we'll see each other again."
"very soon."

at lumabas na nga ng pinto si Darrel, habang ako naman ay patuloy na nakatulala at nakayakap sa unan sa buong magdamag, naghuhumiling na sana ay si Darrel ang kayakap ko ng gabing iyon.

* * * * *

ilang araw na simula ng mangyari ang partee namin ni Darrel, pero hanggang ngayon ay wala pa rin syang paramdam. madalas pa rin akong dumadaan sa mga malls na pinuntahan namin, kumain ng potato chips, at maupo sa mga bench, umaasa na makikita ko syang muli.

siguro, matagal-tagal pa bago ko matanggap sa sarili ko na i was just the guy that he met in a party. that i wasn't really someone special. pero kahit anong pilit ko ay kailangan ko pa ring tanggapin yun. at kagaya ng tama ng ecstasy, kahit gaano kasarap ang naging lipad nyo, darating at darating ang oras na kailangan nang bumaba ng tama at bumalik sa totoong mundo...

Amaya... Amen!

2011-10-24T11:50:00.000+08:00

i hate Marian Rivera!

isang kabog na statement bilang panimula ng blog.

pero totoo naman kasi. hindi ko alam kung bakit, pero i really loathe her. yes, i'm not denying na maganda sya. super ganda sya. pero, basta... may mali talaga eh. ang nakakataka lang dito, halos lahat ng kaibigan ko feels the same. kulang na lang talaga ay pumunta kami sa sec at magpa-register as anti-Marian official fan club! haha!

pero, apparently... hindi yata lahat eh ganun ang pananaw sa buhay.

nagkita kami ni Sir Dingdong sa recto kagaya ng napag-usapan. medyo malambot si sir, pero mukha namang mabait. matapos ang mahabang kwentuhan habang kumakain ng pizza, nag-check-in na rin kami.

"okay lang ba na bukas yung tv?" tanong ni Sir Dingdong.

"ayus lang po."

"sige"

at si Sir Dingdong na ang namili ng channel... kapuso. hinayaan ko na lang, tutal hindi naman ako ang manonood eh. ayus na sana eh. tuloy tuloy na ang masahe eh, kaso biglang nag-commercial.

amaya.

at hindi ko napigilan ang bibig kong intrimitida.

"ano ba yan! mukhang tanga lang si Marian!"

EPIC FAIL!!! bakit nga ba hindi pumasok sa utak ko na si Sir Dingdong na mismo ang pumili ng channel, so it's kind of a giveaway na kapuso loyalist sya. at dahil doon, nag-react si Sir Dingdong na naramdaman kong simula na ng isang usapang pang-korte.

"ano namang problema mo kay Marian?" tanong nya, pero medyo mahinahon pa naman.

"wala lang. i just don't like her." (hindi pa ako natuto! bumanat pa!)

"why?"

"ewan. may mali talaga. though she's pretty. siguro yung ugali."

"bakit, ano bang ugali ni Marian?"

"for me? parang palengkera. parang hindi bagay sa hitsura nya yung ugali nya."

"as if namang close kayo ni Marian."

at lumabas na nga ang pagiging Madam ni Sir Dingdong. may kulot yung pagkakasabi nya ng last statement nya... may ismid.

"i wonder why people hate Marian so much." pagtutuloy ni Sir Dingdong. "insecure lang sila kasi Marian is a very big superstar."

with conviction pa ang pagkakabanggit ni Sir Dingdong. sa tantiya ko, presidente sya ng "Forever Friends of Marian" fan club. pero, dahil ako ang presidente ng "Forever Enemies of Marian" fan club, magpapatalo ba naman ako? dinaan ko sa ibang atake.

"well, in fairness, i watched temptation island because of her."

"diba? ang galing nya dun!"

"yah! bagay na bagay sa kanya yung role nya. syang-sya yun eh." sabay ngisi.

"nakakatuwa nga sya dun eh."

JACKPOT! so apparently, hindi na-gets ni Sir Dingdong yung hidden message ko when i mentioned na Marian na Marian yung role nya dun. crook na crook! i guess hindi alam ni Sir Dingdong yung meaning nung word na yun. so, umatake na naman ako.

"yeah! natural na natural yung pagiging palingkera nya."

"ganun sya kagaling sa pagganap."

"eh kasi naman, parang Marian Rivera as herself lang ang ganap nya sa temptation island."

lumalabas na ang pagiging mang-aasar ko. pero, bago natin makalimutan... client itong kausap ko ha! hindi kung sinong bakla sa kanto o kung sinong jologs na kabarkada ko. kung tutuusin, what i'm doing at that moment is a sure shot way to losing a business! pero, wala na ako pakialam. nag-circulate na sa katawan ko yung anti-Amaya component ng dugo ko eh, tuloy tuloy na to!

"ang sama mo naman." sagot ni Sir Dingdong.

"hindi naman! nagsasabi lang ng opinyon."

"have you met her in person? mabait kaya sya!"

confirmed! presidente nga ng Forever Friends of Marian Fan Club si Sir Dingdong.

"i haven't met her in person. pero with all the tsismis about her, parang ang wa-class nya talaga."

"syempre tsismis yun!"

defense mode na naman si Sir Dingdong. pero dahil matatapos na ang masahe (yup! believe it or not, during the course of our conversation, tuloy-tuloy lang ang masahe ko!), inisang-tabi ko na ang mood ko to argue and i just finished it with a statement.

"ah, basta. i don't like her."

at para bang nakikiisa ang telebisyon sa kampanya para sa kapayapaan between me and Sir Dingdong, biglang lumabas ang commercial ng isang telecom.

"isa pa yan! i also don't like her."

"naku! ako rin, iritado ako dyan sa babaeng yan!"

at nagsimula na ang extra service ko kay Sir Dingdong na maganda naman ang naging resulta... i guess having Anti-Sarah Geronimo components in our blood made the connection work!

Dirty Money

2011-10-21T09:27:00.000+08:00

inimbitahan ako ni Popoy na pumunta sa bago nya'ng bahay na malayo pa rin ang location. (teka... naaalala n'yo pa ba si Popoy, na natawag kong Potpot sa isa ko pang entry? read about my adventures with him here and here.) tutal wala naman ako gagawin after work, at matagal na rin kami hindi nagkikita ni Popoy, naisipan kong puntahan s'ya.

matapos ang isang oras sa taxi (ganun s'ya kalayo!), nakarating din ako sa liblib na lugar kung saan nagtatago si Popoy. sinalubong ako ni Popoy sa napagkasunduang lugar kasama ang kanyang bagong alagang aso na mamahalin ang breed (nakalimutan ko lang kung ano).

"uy! kumusta na?," bati nya sa akin.
"ayus naman. grabe, tagalog pa ba ang salita ng mga tao dito? buti may signal pa ang globe?," pagbibiro ko.

natawa si Popoy at nagkwentuhan kami ng kung anu-ano habang naglalakad papunta sa bago nyang apartment. hanggang sa nakarating nga kami sa kuweba nya... at ang sumalubong sa akin ay ang sandamukal na collection nya ng sapatos.

"o, kailan pa dumami ng ganito sapatos mo?," tanong ko sa kanya. alam kong bisyo ni Popoy ang sapatos, pero hindi ko alam na may sarili na pala syang branch ng payless shoes sa bahay nya.

"sponsor!" proud na sagot nya.

sponsor. alam kong malakas si Popoy sa kalakaran ng paghanap ng sponsor... dito sya lamang sa akin. noon, kailangan akong mag-effort paghahanap ng client kung kailangan ko ng pera. sya, isang text lang sa mga sponsors nya, sustentado na agad ang mokong.

pumasok ako sa bahay nya... halos kumpleto sya sa gamit. ref, tv, dvd player (karaoke version pa!), at kung anu-ano pa. aircon na lang ang wala sya, tsaka computer.

"asensado ka na ah!"
"ah, yung mga gamit, bigay nung sponsor ko."

there's the word again. sponsor. hindi ko na lang pinansin. kunyari na lang hindi ako nainggit.

tuloy tuloy lang ang kumustahan at kwentuhan namin sa buhay buhay. ilang buwan na kaming hindi nagkita kaya maraming maraming kwento ang lumabas habang kumakain kami ng very very early breakfast.

"kumusta ka na ba? ano na bang pinagkakaabalahan mo?," tanong nya sa akin.
"ayun. kaka-start ko lang ng work. and then, syempre, yung sideline pa rin." (sideline is yung pagmamasahe)
"naku, hindi mo pa rin itinitigil yun?"
"sayang naman yung extra income eh. ikaw ba, ano na bang source of income mo?"
"ayun, may carinderia ako dun sa kabilang kanto." (mahilig at masarap kasi talaga magluto si Popoy)
"wow! edi ayus kung ganun! buti nakapagpundar ka na for a small business."
"ah, yung puhunan ko, bigay lang din nung sponsor."

sponsor na naman. kaya hindi ko na naiwasan ang sarili ko na itanong sa kanya kung paano nya ba nakilala yung sponsor na yun. ikinuwento sa akin ni Popoy na sa internet nya nakilala ang sponsor nya. doctor daw. may pamilya. pero mahilig din sa boys. at sa pamamagitan ng kaunting paglalandi ay na-engganyo ni Popoy ang doctor para sustentuhan sya. ang doctor na rin ang nagpatigil sa kanya sa pagpopokpok, at bilang kapalit nga ay binigyan sya nito ng puhunan para makapagsimula ng karinderya. pero bukod doon, marami pa raw naitulong sa kanya ang sponsor nya.

karinderya.
buwanang upa sa apartment.
mga gamit sa bahay.
mga mamahaling sapatos, damit, bags, at pabango.
buwanang sustento at panggastos.
at pati pala ang aso na alaga ni Popoy ngayon, galing din sa sponsor.

in short... lahat ng kung anong meron si Popoy ngayon, provided sa kanya ng doctor.

hindi maiwasan ng materyalosong side ko ang mainggit. like, cmon! ako, eto, madalas eh kinakailangang mag-text brigade kapag sobrang nangangailangan ng pera pag may gusto akong bilhin, at madalas eh hindi ko rin naman mabili ang mga gusto kong bilhin dahil napupunta yung pera sa mga mas importanteng gastusin. samantalang eto si Popoy, pokpok din na katulad ko, pero pwedeng pwedeng matulog maghapon magdamag ng ang tanging mabigat na problema lang sa pang-araw-araw ay ang paglilinis ng tae ng aso nyang sosyal. siguro nga swerte lang... kung ganun, kailan kaya ako magiging swerte?

tuloy tuloy lang ang kwentuhan.

"pano mo ba nagagawa yun?," curios na tanong ko sa kanya.
"ayun. lambing lambing lang. magpanggap ka lang na inosente, na mahirap. yung tipong paawa effect. tapos paniwalain mo lang na mag-boyfriend kayo, na mahal mo sya. ayun. sponsor na."

sa pagkakasabi nya, parang ang dali dali. pero alam ko, para sa akin, hindi madali yun. hindi ko kayang magpanggap na inosente. hindi ko kayang magpanggap na mahirap. at hindi ko kayang magpanggap na may espesyal akong nararamdaman sa isang tao para lang sa pera.

"pero, hanggang kailan kang ganyan?," tanong nya sa akin.
"hindi ko alam. hangga't bumebenta siguro."
"ako kasi, ayoko na maging ganyan. ayoko kasi na sa maruming paraan nanggagaling ang pera ko."

napaisip ako sa sinabi nya... maruming pera. ano ba ang mas marumi, ang ibenta at gamitin ang katawan para magkapera, o ang tumanggap ng "donasyon" sa isang tao sa pamamagitan ng pagpapaniwala sa kanya na meron kayong espesyal na relasyon? hindi na lang ako nakipagtalo.

matapos ang mahabang breakfast ay natulog na kami. mahaba ang naging tulog ko, dahil bukod sa pagod sa trabaho, siguro napagod din ang utak ko sa kakaisip tungkol sa sitwasyon ko, sa sitwasyon ni Popoy, sa pagkakaiba ng mga sitwasyon namin, at sa pagtimbang kung sino ba ang nasa mas magandang sitwasyon. nagising na lang ako ng bandang alas-dose, sakto lang para sa lunch at para umalis na rin ako ng apartment dahil anytime eh darating ang sponsor nya para bisitahin sya.

binigyan ako ni Popoy ng ilang pirasong t-shirt (yung isa ginamit ko na pamasok), isang bag (mahirap naman magbyahe na may bitbit na mga t-shirt ng walang bag, diba?), at isang sosyaling pabango (kahit hindi naman ako mahilig magpabango kasi pawis ko pa lang, mabango na! yun yon!!) bago ako umalis. hindi nya naman daw kasi nagagamit yun, at sigurado syang pagdating ng sponsor nya eh may dala na namang bagong item na idadagdag nya sa koleksyon nya. nagbyahe ako papunta ng work para kumita ulit ng malinis na pera, suot at bitbit ang mga gamit na para sa akin ay nanggaling din sa maruming paraan... mas subtle nga lang kumpara sa pagpopokpok.

Century

2011-10-20T21:45:00.000+08:00

mabilisan lang...

finally... may 100 followers na ako!

maraming salamat po! sana ay wag na kayong mabawasan... and help me reach the next goal naman... 500 followers!

Eye Opener: Yesterday's Hospital Experience

2011-10-17T10:47:00.000+08:00

locked jaws.

blurry vision.

painful neck.

lightheaded.

hindi naman siguro normal na ganito ang mararamdaman mo sa umaga diba? nung una, sinubukan kong kalmahin ang sarili ko, taking the first aid stuff that i know like loads of water and deep breathing. pero no can do, nandun pa rin ang mga pasaway na pakiramdam. i decided to take a cool shower and even ate a spoonful of sugar (baka kasi lack of glucose na) pero wala pa rin. this time, i knew it... i needed emergency medical assistance.

pero dahil nga blurry ang vision ko, hindi ko magawang mag-text. mabuti na lang at may load pa naman ako kaya sinimulan kong tawagan ang mga kaibigan kong alam kong may easy access sa location ko that time.

"i'm at church now eh."

"kakagising ko lang."

"nasa work ako."

"punta ako ng gym eh."

"masyadong malayo friend."

"oa ka friend. keri mo na yan. taxi ka lang."

"keep me posted. i'm with hon eh"

"kumakain pa ako friend."

"..."

"the subscriber cannot be reached."

the more numbers i dialed, the more frustrated i get. heto ako't natatakot dahil anytime eh alam kong i will pass out, pero eto ang mga "kaibigan" ko't tila walang pakialam sa akin. hindi ko mapigilang umiyak at madepress. sinubukan kong tatagan ang loob ko at wag mawalan ng pag-asa, pero talagang hindi ko mapigilan ang sarili ko na malungkot, at hindi ko mapigilan na maawa sa sarili ko. and my whole body started to feel numb.

bagama't tila matutumba na ako sa bigat ng pakiramdam ko, pinilit kong dalhin ang sarili ko sa pinakamalapit na hospital... medical city. isinugod ako sa emergency area at agad na binigyan ng sari-saring injection when finally my phone rang...

"hey, i missed your call. bakit?"

"friend, help. i'm at medical city er now. wala akong kasama. can you make it here?"

"shit! sige. be there asap."

at least kumalma na kahit papaano ang pakiramdam ko that a friend will be here while i'm in a down moment. at wala pa ngang 15 minutes ay dumating na ang kaibigan ko, saktong tapos na ako lagyan ng dextrose (matapos ang tatlong attempts... yup... tatlong tusok muna sa veins ko bago successfully nailagay ang dextrose.)

"what happened?" agad na pagtatanong ng kaibigan ko. at ikinuwento ko nga ang mga naramdaman kong symptoms nun. sya na ang pinag-fill-out ko ng forms dahil hindi ko kakayanin magsulat dahil sa dextrose.

after filling out the forms, sinabihan ako ng doktor na kailangan daw ako i-admit for further medications and observations. dahil worried sa kalagayan ko, umoo na lang ako. pero kailangan daw ng consent ng isang family member for me to be admitted.

eto ang ayokong gawin. ayokong malaman ng pamilya ko na nasa masama akong kondisyon dahil sobrang ipagaalala nila yun. alam ko naman kasi na proper hospital procedures or medications can save me from what i'm feeling. pero to them, being hospitalized is a very big issue, and lalo na pag nalaman ng mum ko na naospital ako... tiyak, dalawa kaming maoospital! pero wala akong choice.

i asked my friend to contact my sister. and i also talked to my sister and asked her to go visit me in the hospital without informing my mum. na-gets naman ng ate ko kung bakit ayaw kong ipaalam sa nanay ko ang nangyari.

dumating si ate matapos ang isang oras... kalmado at ayus na ang pakiramdam ko. nag-usap kami tungkol sa nangyari. i must admit... iba pa rin pala talaga kapag kapamilya mo ang kasama mo sa mga ganitong panahon.

kinausap ng doktor ang ate ko at ipinaliwanag ang proseso ng admission. inasikaso ni ate ang mahabang process at maya-maya pa ay bumalik na sya... dala ang isang magandang balita...

kailangan kong mag-deposit ng sampung libo bago ako mai-admit.

that time, parang gusto ko na lang hilahin yung dextrose na nakakabit sa akin at manakbo palabas. nanlambot akong bigla. gusto kong gumaling, pero saan naman ako kukuha ng sampung libo? wala ring pera si ate ko, at kahit yung kaibigan kong kasama ko noon (na umalis na rin ilang minuto pagkarating ni ate). naiyak din ang ate ko dahil alam nyang wala syang magawa para makapagproduce ng ganung kalaking halaga.

at dahil desperado na ako, kinapalan ko na ang mukha ko at nagtext sa lahat ng pwede kong maitext para makautang. wala na akong pakialam kung ano man ang sabihin nila, na kesyo makapal ang mukha ko para mangutang ng ganung kalaking halaga. buhay ko na ang nakasalalay dito. tinext ko halos lahat, mula sa mga high school friends, to online acquaintances... even to BoyShiatsu clients and followers! nilahat ko na. and bagamat very overwhelming yung concern at support na pinakita nila sa akin, truth struck me that coming up with ten thousand is not an easy task. until a friend gave me a suggestion.

"pwede naman sigurong hindi ka magpa-admit? tutal sabi mo stable na naman ang condition mo. you can sign a waiver saying that you opted to be discharged instead."

oo nga naman. and besides, hindi ko rin talaga alam kung bakit nga ba ako iaadmit.

"for hydration, and para mas ma-monitor ka namin. baka kasi may mga complications na naging effect yung mga naramdaman mo." sabi ng doctor when i talked to her about my decision not to be confined. "pero kung ang concern mo is that you cannot produce this amount of money, we understand naman po. you can sign the waiver."

at nagkasundo kami ng doktor at ni ate na hindi na ako magpapa-admit. pinasign ako ng waiver at tinanggal ang dextrose, pagkatapos ay pinapunta kami ng ate sa billing section para maibigay sa amin ang total quote ng bill namin...

ten thousand eight hundred fifty plus plus!

eto, literally, nanlambot talaga ako. mabuti na lang at nasalo ako ni ate. hindi ko mapigilan ang sarili ko na maiyak ng makita ko ang total bill. ito nga yung mismong rason kung bakit hindi na ako nagpa-admit, pagkatapos, eto, same rin pala yung babayaran ko as outpatient... ay, hindi. mas mahal pa pala!

pumunta kami sa isang gilid ni ate at doon na talaga ako humagulgol. humagulgol ako dahil gusto ko lang naman gumaling at makalabas, pero eto't hindi ko magagawa dahil sa malaking halaga na kakailanganin ko. humagulgol ako kasi nakita ko rin si ate na naiiyak dahil wala rin syang magawa. humagulgol ako kasi hindi ko na alam kung anong paraan ang kailangan kong gawin para makapagproduce ng ganung halaga. humagulgol ako kasi nung dumaan yung doctor na nag-assist sa akin sa harapan namin ni ate ay ni wala man lang syang pakialam na yung pasyente nya kanina eh halos mamatay na kakaiyak. humagulgol ako dahil pakiramdam ko ay katapusan ko na. game over na. wala na talagang pag-asa.

inutusan ko muna si ate na bumili ng inumin... pero ginawa ko lang yun para hindi ko sya makita na nahihirapan at nasasaktan sa sitwasyon ko. pag-alis ni ate, napaupo na ako sa gilid kakaiyak. hindi ko na kasi alam kung anong himala ang gagawin ko para makalabas ng hospital. sa totoo lang, pumasok na sa utak ko na tumakbo na lang palabas at bahala na kung habulin ako ng guard. ganun na ako ka-tuliro kakaisip ng paraan. and, for the first time after a very very long time... i prayed. nope, i did not ask Him to send me help, but i instead asked Him to give me a clarification about the lesson that He's trying to teach me. and, as if i was the quizmaster sa isang game show, hindi pa tapos ang tanong ko ay may sagot na agad.

nag-ring ang phone ko... one of those people who missed my call nung umaga. i told him about what happened and he immediately agreed to use his credit card to pay for my bill. at wala pang 30 minutes ay dumating sya. sinamahan nya kami ng ate ko to pay the bill. hindi napigilan ng ate ko na maiyak knowing that there is a friend who is willing to lend me that huge amount of money. kahit naman ako... naiyak sa fact na merong kaibigan na handang magpahiram ng credit card sa panahon ng kagipitan ng isang kaibigan... akala ko ako lang ang gumagawa nun.

bagama't nabaon sa biglaang utang sa kaibigan, ang mahalaga na lang sa akin nun ay nakalabas ako ng hospital. salamat sa lahat ng sumuporta, nagpakita ng concern, nagdasal (siguro), at nag-asam na maging mabuti agad ang kalagayan ko. this is definitely an eye-opening experience... na kailangan ay palaging handa sa mga emergencies, na hindi lahat ng akala mong kaibigan mo ay maaasahan mo sa oras na kailangan mo sila, na hindi lahat ng taong akala mo ay hindi mo maaasahan ay hindi mo maaasahan, na may mga tao pa ring handang tumulong sa oras ng kagipitan, na sa panahong kagaya nito ay iba pa rin ang halaga ng pamilya, at kahit ilang beses mo syang ipagkanulo ay nandyan palagi Siya kung kailangan mo.

Game Face On!

2011-10-13T11:21:00.000+08:00

it's been a while since nakapag-blog ako. and the reason is not because wala akong story to share (in fact, i still have a lot) pero hindi ako ma-push ng inspirations ko to write about them. until i saw an article that literally made me cry dito sa internet cafe.

New HIV cases in PH reach all-time high

By Patrick King Pascual, VERA Files

New cases of the human immunodeficiency virus (HIV) in the country reached an all-time high of 204 in July this year, the highest number of new cases recorded by the Department of Health (DOH) in a month to date.

The virus is now infecting seven Filipinos every 24 hours, up from last year's average of five new HIV patients daily.

(read more of the article here)

pero higit sa article, ang mas nagpaiyak pa talaga sa akin eh yung mga comments na nabasa ko. here are some...

Clay: ang solusyon dyan ay isa lang, PATAYIN ANG LAHAT NG BAKLA SA PILIPINAS. nyahaha

Liam: ok na yan, para maubos na ang mga bading...cge lang sex lang ng sex...spread lang ng spread!

Tamblot: NAGTATAKA LNG AKO KUNG BAKIT ANG MGA HINAYUPAK NA YAN WALA NAMANG MATRES DUMADAMI AT NAGKAKALAT PA NG LAGIM....

Expulsion: Yan ang parusa ng dyos sa mga bading. Kahit kailan, kahit anong talino nyo kuno! Hindi kayo puwedeng sumuway sa utos ng dyos. Remember Sodom & Gomora

Audemars: tama! sana dumating ang panahon na makapagpasa ng batas para gawing legal ang pagpaslang sa mga homosexuals. They are disgrace to humanity. nakakadiri pinaggagagawa nila. I'm a Christian and we were thought to love the pokpoks and the homos. but it is so hard cause they keep on doing the same old dirty things, pathetic disgusting creatures! ugh.

Sny5ive: those damned homo's...they ought to go back in the closet...stupid hard headed creeps they're spreading the diseases in the country...

Merciless Dude: Led by none other than the gays who always shout "discrimination". Come to think of it, what good things are they contributing to humanity?

Tea: di naman din nakapagtataka na mostly affected were males...pano ba naman, mas malantod pa sa isang pinay ang mga she-males sa pinas an parang mas sila ng me karapatang maging baabe, heheh.... At sa dami ng bading sa pinas...di malabong mas dadami pa yung figures ng affected sooner. Kalayaan nga naman ang gusto ng bawat isa...kalayaan for the gays to express their love, their desire for sex with the same sex partners. Choice nyo yan eh...including ang magka AIDS dahil di naman kayo bobo (i supposed).

JM: patayin ang mga bading.. para mabawasan ang nagkakalat ng disease.

Wala Lang: mga baklang malibog kasi kayo... tsk tsk yan todas tuloy kayo...

grabe! i really have to pause for a minute and calm myself. ganito pala talaga ka-tindi ang stigma ng hiv and aids sa bansa natin... and even more, sa gay community. para bang ang lgbt community ang may kasalanan ng nasabing sakit. and to make it more saddening, these are people who could use the internet! sila yung mga taong may access sa information at, sorry for the word, may utak. buti pa yung mga kilala kong mga tambay sa kanto, or yung mga taong tinatawag na "walang pinag-aralan," mas open sila sa nangyayari at hindi sila nangungutya ng tao. grabe.

because of this... mas umigting ang apoy sa akin to push the advocacy.

this is it! game face on!

Never Been To Me

2011-10-07T12:00:00.000+08:00

i was chatting with an online friend thru ym, and hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang kami napunta sa usapan tungkol sa "inconsistencies" ng blog ko.

me: that's how i blog. ginugulo ko ang utak ng tao. hanggang dumating sa time na kasing-gulo na ng utak ko ang mga utak nila. tapos mapapaisip sila... "eto bang taong ito eh may confidence issues, o sukdulan ang confidence?" hahaha!
friend: sukdulan! hahaha! pero minsan nadadapa.
me: which means na marami akong issues sa sarili ko. just like everyone else.
friend: tama
me: people always claim that they know themselves so much. yung tipong if they tell people who they are, certain sila na ganito sila at ganun sila. and yet, when unexpected things occur, mas aligaga pa sila sa mga taong naghahanap kay Elisa.
friend: well, i've never been to me.
me: haha! oo nga! ngayon ko lang totally naintindihan yung kantang yan
friend: ako naman, hindi ko makakanta yang kantang yan
me: ngek? bakit naman! sobrang relatable nga yung lyrics eh.
friend: eh i've never been to georgia or california naman eh!
me: hahahaha! oo nga naman... sige, palitan ko yung lyrics.

and then, eto na... umandar na naman ang kalokohang utak ni BoyShiatsu.

Oh, I've been to Wensha and Divisoria and anywhere I could run
I took the hand of a virgin man and we made love in the sand
But I ran out of places and friendly faces because I had to be free
I've been to paradise but I've never been to me

dun ko naisipang basahin ang buong lyrics ng kanta habang pinapakinggan ko sya... and... shit...

isa sa mga sobrang ka-close kong kaibigan eh nangarap na maging pokpok like me. naiinggit daw kasi sya sa lifestyle ko. yung tipong hindi ko masyadong pinoproblema ang pera dahil madali ko sya magagawan ng paraan. yung tipong nabibili ko halos lahat ng gusto ko ng hindi ako tied up sa oras. estudyante pa lang ang kaibigan kong ito, kaya hindi nya pa afford ang magkaroon ng eight-to-five job. sinabihan ko naman syang mag-crew sa fastfood since tumatanggap sila ng part time, pero ayaw nya, at hindi ko alam kung bakit.

kung tutuusin, i could have easily helped him find clients and start living the same life as mine... pero napaisip ako... is it even worth it?

itago na lang natin sya sa pangalang... um... Barney?

Hey Barney, you Barney, cursing at your life
You're a discontented student and a regimented bi
I've no doubt you dream about the things you'll never do
But, I wish someone had talked to me
Like I wanna talk to you.....

minsan, naisip ko... paano nga kaya kung may nakausap din ako bago ko ginawa ang desisyon na maging pokpok? hindi naman sa pinagsisisihan ko ang naging desisyon ko, pero paano nga kaya kung ibang daan yung natahak ko? paano nga kaya kung ang napili kong gawin is, kagaya ng madalas sabihin ng iba, yung "mas matinong" daan?

Please Barney, please Barney, don't just walk away
'Cause I have this need to tell you why I'm all alone today
I can see so much of me still living in your eyes
Won't you share a part of a weary heart that has lived million lies....

nung bata bata pa ako, and actually kahit hanggang ngayon naman, napakarami kong pangarap. ang dami kong gustong maabot. hindi lang para sa akin, kundi para sa pamilya ko rin. pero, ewan ko ba. parang naglaro yata talaga ang tadhana at ako ang naging main character nya sa dota. ang problema, hindi sya marunong maglaro ng dota! ang ending... experiment. i don't want to point my fingers on those incidents, though, kasi alam ko na majority of my life is based on my decisions. but... anyway... nangyari na ang nangyari. and the thing i can do is at least help a friend and inform him na mag-isip twice, thrice, or even fries, before making a decision.

Oh, I've been to Bliss (pasig) and bandang Libis while I've sipped red horse with paraks
I've "grooved" like Piolo in Monumento and showed 'em what I've got
I've been undressed by flings and I've been some "things" that a gay man ain't supposed to be
I've been to paradise, but I've never been to me

ang dami kong na-experience na kakaiba when i started living the life of a masseur. nandyan yung makapunta sa kung saan-saan, makakilala ng kung sinu-sino, at makasubok ng kung anu-ano. nagkataon lang siguro na i'm adventurous and daring, and i love trying new things. did i enjoy those things? yes! yun actually ang problema... i enjoyed those things... kaya it's hard to let go.

Sometimes I've been to crying for unborn children that might have made me complete
But I took the sweet life, I never knew I'd be bitter from the sweet
I've spent my life exploring the subtle whoring that costs too much to be free
Hey lady......
I've been to paradise, (I've been to paradise)
But I've never been to me

masarap ang naging buhay ko simula ng naging pokpok ako. tama naman kasi si Barney... i had the taste of the lifestyle of the rich and the famous. okay, fine, exaggeration yun. pero nandun yung buhay na pwede mong kainin lahat ng gusto mo, mabibili mo kung ano man naisin mo, and you can go wherever you want to go. sweet life, ika nga. pero, just like what the line says... i never knew i'd be bitter from the sweet... sapul na sapul. and, of course, not to mention the lines "subtle whoring that costs too much to be free" at "unborn children" na talaga namang shoot na shoot din! ahahahahaha!

hindi ko naman pinagsisisihan yung napili kong desisyon na maging pokpok. minsan lang talaga, hindi maalis sa isip ko kung ano kaya ang posibleng nangyari sa akin kung ibang trabaho ang kinarir ko at mas binigyan ko ng priority yung sinasabi nilang "mas maayos na opportunities." and as for my friend Barney... alam kong he has a lot of potential. matalino syang bata. madiskarte. at lalo pa ngayon na nag-aaral sya, all i want to tell him is that maswerte sya dahil naipagpapatuloy nya ang pag-aaral nya. wag nyang gayahin ang kagaya ko na mas inisip ang ika nga eh "madaling paraan" dahil mas magiging maganda ang bunga nya kung mas paghihirapan nya ang pagkamit sa pangarap nya.

sa dami ng naranasan ko, mas nakilala ko ang sarili ko. all this time, akala ko kilalang-kilala ko na kung sino ako... but i guess...

i've been to paradise... but i've never been to me.

Afternoon DeLight

2011-10-06T15:18:00.000+08:00

summer noon, mainit, kaya nagulat ako ng may nagtext sa akin kung available daw ako ng ala-una ng hapon! alangya! torture mode yun! mahirap magbyahe ng tanghaling tapat. galit ang haring araw. isa pa naman ako sa mga taong not in good terms with pawis. pag pinawisan ako, iritado na ako. pag iritado na ako, pagpapawisan ako lalo... and the cycle goes on. hindi ko pa kilala ang BonChon chicken at Cerealicious noon, kaya medyo mahirap pa maghanap ng pampawala ng init ng ulo ko... buti na lang there's always vanilla ice cream.

hindi ko na sana tatanggapin, pero since businessman ako, umoo pa rin ako. never say no to a client just because of personal preferences.

makalipas ang tatlumpung minutong pakikipagsagupa sa impyerno, dumating ako sa bahay ng Sir Bambam. isa s'yang call center agent, so kitang-kita ko sa mukha nya na puyat at haggardo versoza pa sya nung sinundo nya ako sa kanto ng street nila. one of them bampiras, you know! nilakad namin ang extension ng impyerno habang nagkukwentuhan. hanggang sa, finally, ay nakarating kami sa bahay nya.

"sa weekend na sana kita iha-hire eh, rest day ko yun, kaso aalis pala kami ng team ko. galera daw."

"oh. malamang magkita din tayo dun. punta rin ako ng galera this weekend eh."

"ah! hire na lang ulit kita dun! ahahahaha! tara, sa kwarto na tayo."

at pag-akyat sa kwarto... thank you buddha! nakatikim din ng kapirasong langit matapos ang pakikipag-sagupa sa teritoryo ni Lucifer! naka-set na ang malamig na aircon ni Sir Bambam, at may relaxing na sounds at ilaw pa! kumpleto! para lang kaming nasa spa dahil sa ambiance. pero halatang call center agent si Sir Bambam dahil sa kwarto nya: magulo ang gamit, maraming nakatambak na dvd's sa harap ng tv, maraming starbucks memorabilia, at may makapal at sobrang dark na kurtina na nakatakip sa nag-iisang bintana.

matapos maligo (which is another piece of heaven! yay!) ay nagsimula na ang masahe ko kay Sir Bambam. maayos ang takbo ng serbisyo. heaven on earth talaga ang eksena. malambot na kama, malamig na hangin, tahimik na paligid, makulimlim na ilaw, at machong masahista (ansaveh?!?!). Regina Spektor pa ang background music, fidelity, habang masarap na nilalasap ni Sir Bambam ang isa sa mga regalo ng kalangitan sa lupa.

i hear in my mind, all these voices

i hear in my mind, all these words

i hear in my mind, all these music

and it breaks my heart

and it breaks my...

biglang tumigil ang music. at kasama ng pagtigil ng music... nawala ang mahinang bulong ng aircon. nawala ang makulimlim na ilaw... in fact, nawala ang ilaw, it became so dark!

brownout! ay, hindi pala! blackout! (ang pagkakaintindi ko kasi dati noon, pag brownout, medyo naaaninag mo pa ang paligid. pag blackout, pitch dark na halos!)

"ano ba yan!" napasigaw si Sir Bambam. "letse naman ang timing o."

"kalma lang. malamig pa naman yung room mo eh."

"any minute from now, iinit na yan. and besides, hindi kita makita."

natawa ako sa last line ni Sir Bambam. and besides, hindi ko rin naman sya makita. ganun kadilim sa kwarto nya.

"teka, hawiin na lang natin yung kurtina. wala naman sigurong tao dun." dire-diretso kong sinabi habang nangangapa papunta sa kurtina.

"hwag!!!"

pero huli na ang lahat. nabuksan ko na ang kurtina bago pa nya ako mawarningan... at alam ko na kung bakit.

right across his room, eh may katapat na bahay na malaki ang bintana at bukas na bukas... ang katapat ng kwarto ni Sir Bambam ay living room ng kapitbahay. okay lang sana eh. kaso, since tanghaling tapat noon, at summer... nasa bahay ang lahat ng tao, lalo na ang mga estudyante. at saktong-saktong pagbukas ko ng bintana ay preskong preskong nakaupo ang mag-anak sa living room nila, nagulat pa sa nakita nila sa bintana ng kapitbahay nila...

isang mamang magulo ang buhok, walang saplot, at may matigas na junjun!

natulala ako sa nangyari. ewan ko ba, parang biglang natunaw ang utak kong mabilis mag-isip at na-blangko ako sa kung ano ang dapat kong gawin. eto ako, nakatayo sa kwarto ng taong hindi ko kilala, at sa kabilang bahay naman ay tatlong pares ng mata ang nakapako sa hubad kong katawan. mabuti na lang at agad-agad naisara ni Sir Bambam ang kurtina, na sakto namang nasabayan ng pagbalik ng kuryente. kung hindi, malamang natunaw na ako sa kahihiyan. mas okay nang matunaw ako sa init ng panahon kaysa sa matunaw ako sa kahihiyan.

"shit! what just happened?" yun lang ang nabanggit ko ilang segundo pagbalik ng kuryente.

"hahahaha! sabi ko sayo wag mo buksan agad agad eh."

"shit! nakakahiya! baka kung ano pa sabihin ng kapitbahay nyo."

"okey lang yan. medyo sanay na sila."

at ipinagpatuloy na lang namin ang pakikipagnaig sa muling nagbalik na piraso ng kalangitan sa lupa, disregarding the thought that i just gave a 5-second unrated and unedited raw show sa kapitbahay ni Sir Bambam.

buti na lang nung weekend, walang bintana yung kwarto ni Sir Bamba, sa galera. at walang dropout sa kuryente.

Ugly

2011-10-02T06:52:00.000+08:00

mahilig ako sa kpop kahit na hindi ko naiintindihan yung sinasabi nila. pero may isang kanta ang girl band na 2ne1 (kung saan kasama si Sandara Park! oo! yung pambansang krung krung!) na english yung chorus kaya hindi ko na kailangan magpilipit ng dila para makasabay habang kumakanta. eto yung lyrics.

i think i'm ugly
and nobody wants to love me
just like her, i wanna be pretty
i wanna be pretty
don't lie to my face
telling me i'm pretty
i think i'm ugly
and nobody wants to love me
just like her, i wanna be pretty
i wanna be pretty
don't lie to my face
'coz i know i'm ugly

amazing diba? for a girl band to claim sa kanta nila na panget sila, when all bands out there promote confidence and beauty... nakakatuwa lang... kasi naka-relate ako.

alas-siyete ng gabi ang usapan namin ni Sir Arvin sa isang mall sa bandang north. kahit medyo malayo at medyo masama ang panahon, pumayag pa rin ako. at dumating naman ako on time, wearing my usual shirt-jeans combo (hindi naman kasi ako mapormang tao). maya-maya pa ay lumapit na sa akin ang isang mamang naka-corporate attire.

"tara, sunod ka lang sa akin."
"sige."

at sumunod ako sa kanya papunta sa isang restaurant. umupo, umorder, at nagkwentuhan. manager sa isang advertising company si Sir Arvin. maporma. maraming gadgets (nakalagay kasi lahat sa table namin while eating). halatang mayaman. hindi pogi, pero dahil halatang alaga ang katawan, nagmumukha na syang guwapo. madalas ang impression ko sa mga taong ganun eh mayabang at arogante... at tila hindi ako nagkamali kay Sir Arvin.

"iba hitsura mo sa picture."
"ah... yun nga yung madalas nila sabihin."

madalas kasi eh sinasabihan ako na i look better in person daw, kaya everytime sinasabi sa akin na iba hitsura ko sa picture eh ganun ang sagot ko. pero this time, iba ang follow-up statement...

"parang mukha ka nang matanda sa personal."

i don't know what to say, so ngumiti na lang ako. pero tila nasa mood yata si Sir Arvin na mang-okray. akala yata eh nasa comedy bar kami.

"you sure na 25 ka lang?"
"yes."
"feeling ko you're older eh."
"stressed lang. medyo kulang sa tulog."
"ah."

buti na lang good mood ako, at masarap yung kinakain ko, kaya hindi ako masyadong nasasaktan sa mga sinasabi ni Sir Arvin. pero, ayaw magpatalo ng lintek na yuppie na to.

"tapos yung damit mo pa, parang pambahay lang. sabi ko wear something maayos eh. baka may makakita sa akin dito, mahahalatang callboy ang kasama ko."
"pasensya na po."
"and mataba ka pala. dun sa pictures mo, you look lean. is that photoshopped?"
"hindi po."
"well, it looks like one to me."

that's it... it's official... hindi maganda ang kalalabasan ng appointment na ito. tinapos lang namin ang kain namin, pareho kaming tahimik, at pagkatapos ay umalis ng nasabing restaurant.

"tara, sa kotse tayo." pag-aaya ni Sir Arvin, at sumunod naman ako. at least, kahit pala inokray-okray ako ni sir eh tuloy pa rin ang appointment. pagsampa sa kotse, ramdam ko pa rin yung awkward thing between us. si Sir Arvin na ang bumasag ng katahimikan.

"tol, cancel na lang natin."
"bakit naman po?"

ANG TANGA KO! hindi ko alam kung bakit itinanong ko pa yun! alam ko na naman ang sagot kung bakit ika-cancel yung appointment, and yet tinanong ko pa. ayan, sinalubong tuloy ako ng masakit na sampal ng mga salita ni Sir Arvin.

"eh hindi kita type eh. pangit ka pala eh. sabi mo okay looks mo."

durog na ako... durog na durog na ako. at i guess that only thing i can do is just accept the fact na talagang pinagngudnguran na ni Sir Arvin ang pride at ang confidence ko sa lupa.

"ganun po ba? ayus lang po sir. ganun po talaga eh. sige po sir, ingat po pagda-drive."
"ok."

at bumaba ako sa kotse nyang amoy medyas at naisipan ko na lang mag-ikot sa mall since wala na rin naman akong pupuntahan, baka sakaling gumaan-gaan pa ng bahagya ang pakiramdam ko.

at sa pag-iikot sa mall ilang minuto ang makalipas ay nakita ko na naman si Sir Arvin na nagkakape sa isang sosyaling coffee shop. at may kasama s'yang lalaki. kung mukha akong callboy, yung kasama nya eh mukhang pokpok! mas maganda lang ang katawan nya sa akin, pero sa ibang aspeto, sa palagay ko, eh lamang naman ako. pero hindi ko na pinansin... rejected na ako eh. kung tutuusin, mas maswerte pa rin sa akin si kuyang mukhang pokpok, maliban na lang kung irereject din sya ni Sir Arvin.

alam ko naman na hindi ako kaguwapuhan, at kung pananamit naman ang pag-uusapan, 2 out of 10 stars ang rating ko dyan. hindi ako maporma. in fact, dalawa lang ang sapatos ko, isang rubber at isang leather. sira pa yung leather shoes. i have less than 30 shirts and less than 10 pants. hindi ako yung tipo ng tao na hindi makakaalis ng bahay kapag hindi perfect combination ang pang-itaas sa pang-ibaba sa belt sa sapatos sa bag at sa mga burloloy. kung vanity naman, ewan ko ba. isa yun sa mga bagay na hindi ko natutunan talaga. malinis naman ako sa katawan, pero hindi ako banidoso. ayoko kasi umabot sa point na oa na ako sa pagpapaguwapo. naniniwala ako sa natural beauty, at naniniwala ako na beautiful naman ang natural beauty ko. pero sadyang hindi lahat ng pinapaniwalaan ko ay pinapaniwalaan ng iba.

ano nga ba ang basehan ng ganda? pisikal lang ba talaga? or pananamit? parang nakakalimutan na ng lahat ang itinuturo sa atin dati sa ce/gmrc classes natin nung elementary tayo... na mas importante ang kagandahang panloob kaysa sa kagandahang panlabas. kung pagkukumparahin, sino sa amin ni Sir Arvin ang mas pangit? ako na hindi masyadong maganda ang anyong panlabas pero mabuti naman makitungo sa tao, o sya na maporma at maayos tignan pero magaspang ang ugali?

kung ibabase sa 90s era, si Sir Arvin siguro yung panget. pero ngayong 2011, i think a big percentage will say na ako yung pangit. iba na kasi ang basehan ng kagandahan ngayon. kaya mas mainam na yata na kapag tinanong ako kung ano looks ko, sabihin ko na lang na pangit ako, tutal yun naman yata yung totoo.

Isla

2011-09-25T18:13:00.000+08:00

"uy, kumusta na?"

"ok naman. sobrang busy sa mga reports."

"ouch! ok lang yan! ibig sabihin nyan, malaki na ang sweldo mo! hee hee!"

"bakit ka napamessage?"

"wala lang, nangungumusta lang naman."

"ok."

ayus lang sana na ganun yung flow ng conversation... kung hindi ang best friend ko sa dati kong office ang kausap ko... si Sam! (kamukha nya kasi si Sam Oh, and... yup, babae sya!)

nung nagwowork pa ako, hindi kami mapaghiwalay. kahit magkaiba kami ng grupo, madalas eh magkasama kami pag break. at pagkatapos ng shift, tatambay lang kami sa harapan ng office, magpapakalunod sa iced tea, at magkukwentuhan lang sa kung anong nangyayari sa mga buhay namin inside and outside the office (as if hindi namin pinagkukwentuhan yun during break hours). tapos pag weekend, magkatext pa rin kami, nagkukumustahan about how she spends the weekend with her hubbie and daughter, and how i spend my weekend just having a good time. tapos magkikita kami ng monday to talk about, again, our weekend. routinary, pero hindi nakakasawa. ang sarap ng pakiramdam na merong at least isang tao who you can talk to about almost everything.

but after i resigned, parang lahat yung eh nawala. hindi lang si Sam. nawala rin yung closeness ko with my team mates, yung mga ka-wave ko. nawala rin yung mga usapang walang saysay with people na naging ka-close ko na sa opisina. lahat nawala... kasabay ng pagkawala ng trabaho ko.

tama nga siguro yung sinabi ng isang kakilala ko dati... kahit anong gawin mo, at kahit anong pilit pa, ang kaibigang sa trabaho mo nakilala eh magiging kaibigan mo lang hangga't nasa trabaho ka. pagkatapos nun, wala na. pero, how does this apply to my line of job? hindi ko alam.

ilang opisina na ang napasukan ko... at ilang "best friends" na rin ang nagkaroon ako sa mga opisinang iyon. pero nasaan na sila ngayon... wala na. baka may kanya-kanya nang best friend.

well, nandyan pa rin naman si Kulot. pero, just like everyone else, he also has a life to live. and, unfortunately, his is full-packed! demanding work schedule. time with boyfriend. saturdays at school. weekends with family. it's more than a month na since nagkita kami, and almost 3 weeks na since the last time we texted.

hindi ko rin naman makausap ng maayos ang mga barkada ko nung high school. just like Kulot, they have their own lives to live. one just passed the board exam and is preparing her residency, while the other is very occupied with her work as a medical technologist.

kanina, lumabas lahat ng housemates ko, magkakasama. punta sila ng mall, then magsisimba, then dinner together... and no one asked me to join. well, besides, di rin naman ako makakasama kasi short ang budget ko.

mahigit dalawang libo ang friends ko sa facebook, at sa ngayon, dalawangdaan sa kanila ang online... pero wala man lang ako mai-click na kahit isa para makausap, kasi alam kong wala rin naman magiging saysay yung conversation.

and then, hoping that i can get at least a little bit of comfort from another friend, i texted him. and i got a very sincere reply... "hu u?"

sa mga ganitong panahon na natutuliro ka na sa buhay mo, parang things are going in the wrong places, mas kailangan ko ng kaibigan. yung taong makakausap mo, or kahit makinig lang sayo sa lahat ng frustrations mo about what's happening. an advice from them is not necessary, but knowing that someone is willing to listen to you as you vent out is a better comfort that having no one at all. yun lang naman ang hinihiling ko eh... mahirap ba talaga yun?

sabi ng iba... "aysus! emo ka na naman!" ang tanong ko naman, may masama ba sa pagiging emosyonal? may masama ba sa paghahanap ng belongingness na parang ang tagal ko nang hindi naramdaman? masama bang maghanap ng kaibigan? ang masakit pa dito, bakit pag sila naman ang nangailangan ng karamay eh nandyan ka, pero pag ikaw ang nangangailangan eh hindi sila mahagilap?

dati, naisip ko na kailangan masanay akong mabuhay mag-isa dahil hindi naman ako magkakaasawa at magkakaanak. pero hindi ko naman naisip na by saying that, eh kailangang wala rin akong kaibigan.

no man is an island... yan ang sabi nila... pero hindi ko maramdaman. hindi naman kasi ako parang Spratlys na pinag-aagawan ng dalawang bansa. sa bagay, sa Spratlys naman kasi, maraming langis... source of income. eh sa akin, ano bang mahihita? i'm a jobless guy, not to mention 3 weeks with no clients. i'm empty. and kapag wala nang laman ang pakete ng chichirya, ano bang ginagawa? itinatapon! i guess i'm just going to be trashed island for quite a long time... until i find someone who believes in the concept of recycling, or someone who believes na may pera sa basura.

Shobi, the Good Catch

2011-09-22T11:03:00.000+08:00

shoutout to Shobi!

ayaw n'yang magpatawag na sir eh, kaya Shobi lang.

nag-meet kami one night as scheduled. dumating ako sa napag-usapang motel, medyo na-late nga lang. nakakahiya. pagdating dun, sinalubong ako ni Shobi...

mainit na ngiti.
magandang katawan.
maamong mukha.

jackpot na naman ako! at maswerte ako dahil kahit isang oras akong late eh mukha namang hindi galit si Shobi.

"pasensya na po sir ha, natraffic po eh."

"no worries. Shobi na lang, please. wag na sir."

"sige po."

at nagsimula na ang kwentuhan... na medyo napahaba. ewan ko ba, pero ang gaan ng loob ko kay Shobi. at mukha namang nag-e-enjoy din sya sa kwentuhan. and kumpara sa mga casual na kwentuhan with other clients, medyo marami kaming na-cover na topic ni Shobi. pinoy sya pero halos sa amerika na sya lumaki at pabalik-balik lang sya dito sa pinas. napagkwentuhan din ang tungkol sa mga ginagawa nya dito pag wala sya magawa, at mga ginagawa nya sa usa pag wala sya magawa. basta. maraming topics na nacover... more than the usual.

"by the way, i was reading your blog... you write well! keep it up!" bati nya.

"salamat po"

"and that Yuan story... sad... just forget him."

natuwa ako kasi una, naalala nya yung story... and second, may pahapyaw pang payo!

"hahahaha! yup, matagal na rin naman yun."

"but i wasn't able to play the song."

"wait, nandito sa ipod ko."

at pinatugtog ko ang nasabing kanta habang nakahiga lang kami sa kama. napapasabay pa ako sa kanta, emote na emote, ng bigla akong yakapin ni Shobi. magkayakap lang kami habang tuloy ako sa pagkanta. hanggang sa umabot sa huling line...

"nice ha! sakto nga yung message. and you sing well ha!"

"hehe... salamat."

"o, ako naman ang kakanta."

at kinuha nya ang ipad nya at nagpatugtog ng isang kanta ng the company. nagulat ako. matatas pala sya magtagalog. at maganda rin ang boses nya!

matapos ang kantahan, tuloy tuloy lang ang kulitan. nakakatuwa kaming tignan habang naglalaro sa ipad nya, at naghaharutan, at naglalambingan... para kaming hindi client at masahista... para kaming magkasintahang naglalaro sa ibabaw ng kama. yakap dito, halik doon. yakap dito, halik doon.

malambing si Shobi, that's one thing i noticed. and, just like me, medyo touchy sya. nakakatuwa that we spent like the first 2 hours just cuddling around. partida, di pa ako naliligo nun! hahaha!

"teka, mag-shower muna ako." sabi ko sa kanya.

at pagkatapos nga maligo ay sinimulan ko na ang masahe. maganda talaga ang katawan ni Shobi. at halatang mayaman... makinis ang balat eh. the massage was a breeze... hindi man lang ako nahirapan. siguro kasi, nag-eenjoy ako sa hinihimas ko.

sisimulan ko na sana ang extra ng naisipan kong yakapin lang muna sya.

"kumusta yung masahe?"

"it was really really good."

"thanks."

at nagkatinginan kami sa mata... matagal... malambing... ng unti-unti naming pinaglapit ang mga labi namin at sabay pa kami halos na napapikit. marahan naming nilasahan ang labi ng bawat isa habang dahan dahan naming hinahaplos ang ang mga katawan, at nagpatuloy na nga ang pagkilos naming dalawa. walang pagmamadali. bawat segundo ay talagang nilalasap namin.

i could say that this is one of the best extras na naibigay ko... hindi pilit, hindi wild. romantic and passionate... may emotions... hindi lang libog.

natapos ang extra ng magkayakap kami. nagbibiruan pa kami at nagtatawanan, pero hindi muna kami naligo. magkayakap lang kami, nakaidlip pa ako sa dibdib nya.

habang naliligo at nagbibihis, tuloy pa rin ang kwentuhan. hanggang sa may sinabi sya na ikinagulat ko rin.

"you are a great guy."

"well, thank you! so are you... sobrang bait mo. tapos gwapo pa, maganda pa katawan... good catch, ika nga nila."

"well, no one caught me yet."

"i did! haha! joke lang."

"haha! nga pala, you're also single, right?"

"yes."

"why?"

at napunta na kami sa usapan ng pagiging single... i think it's a good sign.

maya maya pa ay naghiwalay na kami ng landas. nagtext ako sa kanya, the usual courtesy that i do sa mga clients ko. and he responded.

"i had a very good time. you're such a great guy. i will definitely see you again. next week, maybe?"

ikinatuwa ko yun, hindi dahil repeat client sya, pero dahil magkakaroon ulit ako ng chance para makita sya. and yun pa lang, masaya na ako.

isang linggo matapos, kinumusta ko sya. at nagreply naman sya sa text ko.

"hey! i'm great! back here in the US. biglaan eh."

nagulat ako. at sa mga text exchange pa namin, he mentioned another thing...

apparently, a few days after we met, the good catch Shobi was caught by another guy na...

ano pa nga bang magagawa ko? Shobi is a wonderful person. kahit sino sigurong makakilala sa kanya eh aasaming maging boyfriend sya. but during our first meetup, it would be inappropriate for me to somewhat try to court him... masahista ako eh. wala kaming karapatang magkagusto sa clients. kasi iisipin nilang umaarter lang kami. pero kung sakali namang maramdaman nilang totoo yung nararamdaman namin para sa kanila, they will not consider us naman dahil nga sa trabaho namin. yan ang dilemma ng trabaho namin. diba kadalasan sinasabi ng iba na ang pag-ibig eh nakakasira ng trabaho? the same works for us. though mas mahirap sa amin, kasi minan gusto na naming piliin yung pag-ibig, and we're even willing to give up our jobs... but people won't give us the chance. nakulong na kami sa dilim ng trabaho namin, na para bang kahit anong gawin namin, the fact that we are sex workers will always haunt us. parang sumpa na sa amin na hindi magkaroon ng mabuting pag-ibig.

anyway... kung anu-ano na ang sinasabi ko. i wrote this entry lang naman as Shobi requested. gusto nya ng shoutout. gusto nyang batiin ko sya dito sa blog.

so, Shobi, this is the least thing i could do for you... hello! and ingat ka dyan sa tate ha!

Don't English Me!

2011-09-21T08:44:00.000+08:00

isa ito sa mga hindi ko makakalimutang clients, hindi lang dahil isa sya sa mga nauna kong experience (if i'm not mistaken, nasa pang-anim o pampito ko sya. basta, bago pa lang ako nun) kundi dahil ito ang unang beses na... ah... basta...

nagtext si Sir Webster at puntahan ko daw s'ya sa sogo sa recto. aagad naman akong sumunod. syempre, bagito, ang dami kong tanong kay sir at medyo makulit ako sa text. mahirap na kasi, baka mamaya eh hindi ako siputin or may kung ano man syang gawin. matiwasay naman akong nakarating sa nasabing motel at umakyat sa kwarto nya.

sumalubong sa akin ang isang mamang halatang bakla. maputi, halatang medyo banidoso sa katawan. muukhang mayaman, pero halata pa rin na hindi.

"hello!" bati nya sa akin pagbukas ng pinto. hindi ko alam kung hello nga ba yung sinabi nya, medyo iba yung tunog eh. parang hew-low or hey-low... basta! may kakaibang kulot na kahit call center agent (na kagaya ko) eh mahihirapang kopyahin.

"magandang hapon po." magalang na pagsagot ko kay Sir Webster.

"pasok ka! magshower ka ba muna?"

langya! marunong naman pala magtagalog ito! at matatas naman pala! wala na yung kulot parlor na accent nya na present na present sa "hello" nya kanina.

"opo"

"sige."

at dumiretso ako sa shower. makalipas ang ilang minuto ay natapos din ako at sinimulan ko na ang masahe.

habang minamasahe ko si sir ay panay ang kalikot nya sa kanyang telepono. baka nabo-bore. kaya sinubukan kong kausapin.

"ah, eh, san po ba kayo nagtatrabaho sir?"

"dyan dyan lang."

dyan dyan lang... pag ganyan na ang sagot ng kliyente, meron na akong pakiramdam na ito yung tipo ng client na ayaw makipagkwentuhan. gusto nila tahimik ang mundo, at ang pagkiskis lang ng kamay ko sa katawan nya ang maririnig nya habang nagmamasahe. o kaya naman eh sila yung mga tipong suplado na wala sa mood makipag-usap sa mga masahista o mga "mas mababang uri ng tao." o kaya naman eh talagang maarte lang sila. kaya minabuti ko na lang na ibigay ang nais nya... katahimikan.

pero, nagkamali ako. ayaw naman yata talaga ng katahimikan ni Sir Webster eh. siguro ayaw nya lang talaga akong kausap. kasi, mula sa pagkakalikot eh may tinawagan na sya sa telepono nya. at all present na naman ang kulot parlor nyang accent. all english ba naman yung conversation nya eh! at, hindi lang basta english... highfalutin english! yung talagang kahit si Senator Miriam Defensor Santiago eh mag-no-nosebleed! very archaic yung mga words nya! yung tipong hindi na ginagamit ng mga normal na tao sa pakikipagtalastasan! kulang na lang gumamit sya ng thee, thy, thou, at lagyan nya ng -th lahat ng words nya sa dulo!

eto ang nakakatawa... eto lang naman ang message na sinasabi nya sa kausap nya...

"nagpapamasahe ako ngayon, walang kwenta!"

yun ang pinaka-laughtrip sa lahat! sa bigat ng mga salitang ginamit nya, naintindihan ko pa rin kung ano gusto nyang sabihin. hindi ko alam kung normal nya yun, o sinadya nyang gumamit ng mga exotic words para hindi ko maintindihan yung sinasabi nya, or baka judge sa miss universe ang kausap nya kaya gumagamit sya ng mga ganung salita. sus! kung yun lang naman ang message, pwede namang sabihin na "i'm having a massage right now, and it's blah!" or something similar! ganun kasimple!

mayamaya pa ay natapos na ang old english conversation ni Sir Webster. pero dahil nga sa narinig ko, medyo nahiya at naconscious na rin ako. hindi nya nagugustuhan ang masahe ko. sobrang pangit siguro to the point na kailangan nya pa ako i-badmouth kay Shakespeare! so as a first line of defense, out of nowhere kunyari, eh tinanong ko si sir.

"sir, okay lang po kayo?"

"oo." (balik na naman sa tigas-batong accent si Sir Webster)

"sigurado po kayo?"

"yes." at naramdaman kong may kaunting inis yung tono ni sir.

itinigil kong bigla ang pagmamasahe sa hita ni Sir Webster.

"sir, if you are not happy or satisfied with the service that you are getting from me, i think it would be better if you tell me first instead of complaining to a friend about it. pag sinabi mo sa akin, at least pwede ko pang ayusin. sabihin nyo lang po sa akin kung ano bang mali. or better yet, i'lk just stop and leave, and then you could look for a masseur who you think could serve you better for the same price."

dire-diretsong lumabas sa bibig ko yun. hindi naman galit yung tono ko. pero may kapow! ano akala nya sa akin, hindi nakakaintindi ng ingles? hindi ako bobo no!

nakita kong medyo natulala si Sir Webster... at sumagot.

"eh kasi walang kadiin-diin yung masahe mo."

"okay! sige, diinan ko po."

at itinuloy ko ang masahe na mas hard ng kaunti ang pressure. anak ng putakti! yun lang pala ang problema nya sa masahe ko. kasi nung kausap nya si Hamlet sa telepono kanina, kung makagamit sya ng words na mataas ang points sa scrabble, akala mo naman eh kasing-lala ng serbisyo ko yung serbisyo ng mga masseur who label themselves as masseurs pero pindot pindot lang naman ang ginagawa.

katahimikan ang sumunod. hanggang sa binasag ito ni Sir Webster.

"san ka pala nag-aral?"

"dyan-dyan lang."

dyan-dyan lang... pag ganyan ang sagot ng masahista... alam na!

Stories from the Ghost Town

2011-09-19T10:26:00.000+08:00

kahapon habang nakatambay kaming magtitito, kasama si mama, sa fishport malapit sa amin, eto't umi-emo ang dalawa kong pamangkin. hindi ko alam kung ano ang iniisip nila, at kung may karapatan na ba silang mag-emo. natawa lang ako sa comment ni mama sa picture.

"umeemote yung mga pamangkin mo. parang ikaw lang!"

haha! kahit pala si mama nahalata na mahilig akong mag-emote. pero hindi kagaya ng mga pamangkin ko, alam ko namang maraming rason para mag-emote ako.

kaninang umaga, nagising ako sa tugtog ng "flag ceremony medley." malapit lang kasi sa elementary school yung bahay namin sa rizal. kaya pag nagsimula na ang "bayang magiliw, perlas ng silanganan..." na susundan ng "panatang makabayan, iniibig ko ang pilipinas..." at tapos naman ay "ang bayan ko'y tanging ikaw, pilipinas kong mahal..." eh agad naaalerto ang mga tao sa amin. pagtugtog na pagtugtog ng pambansang awit ng pilipinas, napadilat agad ako. at siguro, dahil nga kusa na, nailagay ko ang kamay ko sa dibdib samantalang dapat ay ilalagay ko sa putotoy ko! pero tinamad pa rin akong bumangon, kaya nakahiga lang ako habang kumakanta. naki-recite din ako ng panatang makabayan, pero ang dami kong mali. bago na nga pala yung panata ngayon. tapos ay sinundan ng ang bayan ko. nung bata ako, kasunod nun eh exercise. chicken polka (then nung intermediate na ako, naging l.a. walk). pero nagulat ako sa narinig ko sa elementary school na malapit sa amin.

"tent... tenent... oh uh woh uh woh uh woh!"

potah! Justin Bieber!!! gusto ko talagang tumayo agad agad, sumugod sa eskwelahan, at magsimula ng rally! sasabayan ko yung rally ng mga pampasaherong sasakyan tutal may ipinaglalaban din naman ako. kung ayaw nila ng taas presyo ng gasolina, ayoko ng taas-kakornihan sa mga elementary students ng baranggay ko! pero hindi ko nagawa yun kasi, as always, tinatamad akong bumangon.

pagkatapos ng flag ceremony medley, pinatugtog na yung march song, hudyat na kailangan na magsipasok ng mga estudyante sa kanya-kanyang mga klasrum. alam ko na ang kasunod nito. sisigaw ang mama ko ng "anak! bangon na! mag-almusal ka na dun sa tita mo!" (nagtitinda kasi ng almusal ang tita ko). tapos nyan eh magsisigawan na yung mga pinsan ko, gibberish. mahirap intindihin kasi sabay sabay. tapos makakarinig ka ng mga nagtatakbuhang bata. tapos malalakas na radyo na ang kadalasang tugtog eh mga pang fliptop (i will never be a fan of this, i find this corny. salbakuta lang ang sinuportahan kong rap group, at sinuportahan ko lang sila for 2 hours). tapos nito, babangon ako at makikidagdag sa decibels na gumagambala sa buong lugar namin. simple. pero masaya. at pag hindi naman ako bumangon, dadaganan at dadaganan ako ng mga pamangkin ko hanggang sa magising ako. gusto kasi nila sabay sabay kami kumakain ng almusal sa mga tita ko... ako kasi magbabayad. ganyan kasaya sa lugar namin... everyday is a re-enacment of world war 2, pero mas masayang version.

pero kanina, iba. pagkatapos ng march song... tahimik. walang sumigaw para bumaba ako at mag-almusal (nasa trabaho si mama). walang pamangkin na dumagan sa akin (umuwi ang mga pamangkin ko ng sunday night sa kanila). walang mga magpipinsang nagsisisigaw ng kung anu-ano (may mga trabaho na kasi). walang fliptop. walang nagtatakbuhang bata. parang ghost town.

dahil nga gising na ako, nagpatugtog na lang ako ng ipod. ilang minuto pa ay bumangon na ako para bumili ng almusal kay tita. kahit ang makulit na almusal naming magpipinsan sa karinderya ng tita ko ay naging tahimik. mag-isa lang akong kumain kanina. at pagkatapos mag-almusal, balik sa bahay para mag-ipod ulit. nakakamatay ang boredom, kaya eto't nag-blog na lang ako.

nung sabado, saktong bertdey ng isa sa mga anak ng pinsan ko. instant family reunion to! umuwi dito ang pinsan kong may anak na may bertdey, kasama ang mama nya at ang dalawa n'ya pang anak na may bertdey din naman, hindi nga lang september. umuwi din ang dalawang pinsan kong naka-board sa pasig. at pati na rin ang pinsan kong may asawa na rin at may dalawang makulit na chikiting (syempre, kasama nya yun). umuwi ako para makapagpahinga dahil kay Peggy, pero nakakatuwang isipin na nasakto pa ang uwi ko. may buti rin palang naidulot ang pesteng pigsa na ito.

masaya ang birthday party... para sa mga bata! sa aming mga batanda (batang matanda), parusa! eh paano, kami ang tagahabol ng mga makukulit na batang tila nakainom ng tatlong litro ng cobra energy drink bago pumunta sa party. pero okay lang. for me, part of being a tito yun eh! hahaha. at tsaka nung gabi naman, tulog na ang mga gremlins eh. kaming mga batanda naman ang paparty!

inuman. bubblegum lambanog na hahaluan ng sprite. plus gourmet chips. plus magic sing. ang lakas maka-mayaman ng menu namin, ako pumili eh! hahahaha! at nagsimula na nga dun ang asaran at kulitan tungkol sa buhay mayaman at buhay mahirap, buhay single at buhay pamilyado, at buhay maynila at buhay probinsya. magdamagang tawa at saya na matagal na naming hindi nagagawa, samantalang noon eh sawang-sawa kami sa ganitong buhay.

natapos ang gabi at kanya-kanya kaming tulog. nagising ako ng sunday afternoon at saktong inabutan ko pa ang lunch kasama ang mga bata at mga batanda. pagkatapos nun ay umuwi na ang dalawa kong pinsan sa pasig, pati ang dalawang pinsan kong may mga chikiting na. kami naman ni mama, ipinasyal namin ang mga bata sa fishport. mabaho yung tubig at maraming water lily, pero masarap naman yung hangin. tamang tambay lang. minamasdan ko lang ang paligid habang umiinom ng limang pisong buko juice at dun ako napaisip...

masaya ang buhay sa maynila... pero nakakamiss din pala ang buhay probinsya, lalo na kung ganitong kasaya ang probinsya mo. at isa yan sa mga rason ko para mag-emote.

(noticed how my left arm is a little higher compared to my right arm? blame it on Peggy!)

Twit Twit!

2011-09-18T09:19:00.000+08:00

mabilisan lang, nanghiram lang ako ng netbook sa pinsan kong kainuman ko kagabi. inumang probinsya. inumang mahirap versus mayaman! ahahahaha!

classic line mula sa pinsan ko: tignan mo nga to! *sabay turo sa bote ng softdrinks* one point five! two thousand ml!!

oo na lang!

* * * * *

Peggy is still staying. ang kapal talaga ng mukha!

conversation with Peggy last night.

me: umalis ka! lumayas ka! hindi kita kailangan!
Peggy: hindi mo ako kailangan? pwes! i'll stay! BWAHAHAHAHAHAHA! *tawang demonyo*

mukhang matagal pa akong magtitiis sa boarder ko! pocha!

* * * * *

for more quickie updates, follow me on my newly-created twitter account!

BoyShiatsu

ang hindi mag-follow, panget!

Pinned Down by Peggy

2011-09-17T10:30:00.000+08:00

putangina!

yan ang perfect na salita na maidededicate ko sa letseng pigsa na tumubo sa left armpit ko. oo., nakakadiri. kahit ako nandidiri just with the thought. pero, nandyan na eh!

sunday pa lang, naramdaman ko nang may unexpected visitor ako sa kaliwang kilikili ko. habang abala kami sa paggagala ng family ko (separate entry, coming soon), inaabala ako ng bwisit na bisita na hindi ko naman inimbita. ako pa naman, if there's a pimple somewhere in my face or in my body na reachable naman, hindi ko maiwasan ang sarili ko na kalikutin yun. so imagine na lang kung ilang beses kong dinukot-dukot ang kilikili ko habang nasa mall kami! yuck! haha!

then came monday, nagtuloy-tuloy na sa pamamahay ang lintek na "pimple"... at mukhang this time, kasama na rin ang mga bagahe nya. napansin ko na medyo lumaki sya. pero di naman maakit. uncomfy nga lang kasi parang malaking bara sya sa armpit ko. so di ko na lang sya pinapansin. live life as normal pa rin kumbaga.

pero pagdating ng thursday, aba! masyado na yatang naging at home ang "pimple" na ito! napansin ko,. super maga na sya! nag-evolve na ang gago! from being a simple pimple (i like the rhyme! simple pimple!), naging pigsa na ang hinayupak na bisita! at hindi pa nakuntento, talagang invasion ang ginawa! i woke up madaling araw not feeling well. masakit ang armpit ko. and napansin ko rin na namamaga na rin sya... pati shoulders ko! at mataas na rin ang body temperature ko! potaged! agad akong napainom ng mefenamic acid at co-amoxiclav and sinubukang matulog ulit. pero paggising ko... tengene! at home pa rin si Peggy! kaya napasugod na ako sa hospital para ipa-extract na sya. pagdating ko sa hospital, eto ang eksena.

me: um, doc, nilagnat ako kanina, and palagay ko dahil yun dito sa pigsa ko sa kilikili. uminom na ako ng gamot kanina pero parang walang effect. naisip ko kung pwedeng i-extract na sana sya para hindi na mamaga.

doc: patingin nga

me: *shows Peggy*

doc: naku, hindi pa pwede i-extract yan. ang pigsa, pag hinog na tsaka lang pwede putukin.

me: eh doc kaya nga nagpunta ako dito, para hindi ko na hintaying mahinog yung pigsa kasi it's very uncomfortable na.

doc: hindi talaga eh. bigyan na lang kita ng reseta. tapos pag hinog na, punta ka ulit dito para extract natin.

at binigyan ako ng reseta... mefenamic acid at co-amoxiclav! potah! eh alam ko na namang eto yung kailangan ko inumin eh! at alam kong kapag hinog na ang pigsa tsaka lang sya pwede putukin ng normal na tao. kaya nga ako nagpunta ng hospital para magawan ng paraan para hindi na hintayin ang riping period ni Peggy. tapos yun lang din ang makukuha kong advice? ang what did it cost me? 500 bucks! letseh! sana pinangkain ko na lang yun, o kaya eh pinag-internet, o kaya eh pinamigay sa mahihirap.

kaya eto, naisipan ko na lang umuwi ng rizal para makapagpahinga. what's worse about Peggy is that i needed to cancel clients na naka-book for the weekend... ALL SIX OF THEM! putsa! sa isang iglap, naglaho ang malaking amount of money na pwede kong magamit sa kapaki-pakinabang na paraan (eg. pampa-pedicure). haaaaayyyy... sa mga naka-book na clients, sobrang pasensya na po talaga. ayoko naman i-push yung appointment natin tapos di ako makakapagperform ng maayos. sana pumayag kayo na i-resched natin. sorry talaga.

at sayo naman Peggy... letse ka! lumayas ka na! agad-agad! waaaaahhhh!!!

putangina!

Por Dyos Por Santo Santisimo!

2011-09-15T11:59:00.000+08:00

buti na lang at nasa bandang españa area ako ng nagtext si Sir Matthew at nagtatanong kung available daw ako for service. bagama't hindi ko pa naseservice si Sir Matthew, alam kong malapit lang sa españa ang bahay n'ya. humingi ng instructions papunta sa bahay n'ya at maya-maya pa nga ay dumating na ako.

bumaba ng tricycle.
naglakad ng kaunti.
kumatok sa gate.

at sinalubong nga ako ni Sir Matthew. medyo bata pa, nasa late 20s or early 30s siguro. tama lang ang built nya. mukhang mabait at di makabasag-pinggan.

"kumusta?" mabait na pagbati sa akin ni Sir Matthew.
"ayus naman po."
"tara, pasok tayo."

at malumanay akong sinamahan ni Sir Matthew papasok ng bahay nila. sa sobrang finesse ng kilos nya, at isama na natin ang maamong buka ng mukha nya (hindi sya kagwapuhan, pero ang ganda ng dating ng mukha nya, lalo na pag ngumiti), and not to mention na nakaputing t-shirt sya, pakiramdam ko talaga eh anghel ang kasama ko.

pagpasok ko sa bahay nya, hindi ako nagkamali... langit na nga ata itong napasukan ko!

nakakalat sa maraming sulok ng bahay ang iba't ibang uri ng poon at santo. mula sa maliit, hanggang sa mga kasinglaki ko. may mga nakalagay sa box na may salamin, may mga nakabalot sa plastic, at meron rin namang naka-display lang ng normal. iba-iba ang damit. may mga simple't ordinaryo na pang-poon. may mga asteg. may mga colorful. may mga mono-tone. at may mga Beyonce-inspired na punong-puno ng sequins at samu't saring pampakinang.

hindi ako relihiyoso, at ilang taon na rin akong hindi katoliko, pero iginagalang ko pa rin ang mga poon. nakakainis nga lang kasi parang sila eh hindi ako iginagalang. kahit saan ako magpunta, nakatingin sila sa akin! tapos yung tingin pa nila, parang may ibig-sabihin! nakakaguilty!

"family business namin." biglang nagsalita si Sir Matthew ng napansin n'yang nagtatayuan na ang mga balahibo ko.
"ahh... that explains it." sabi ko na lang.
"nakakatakot no?"
"actually."
"relax ka lang. kahoy lang yan."

kunyari na lang eh narelax ako sa sinabi nya. nagkwentuhan muna kami saglit sa sala (ang weird! sa sala pa kami nagkwentuhan, kung saan ang daming poon ang nanonood sa amin) at maya-maya pa ay umakyat na kami sa kwarto n'ya. salamat at makakawala na ako sa mapanuring titig ng mga poon na ito.

yun ang akala ko!

pagpasok namin sa kwarto si Sir Matthew, may ilan pa palang naka-check-in sa kwarto nya... mga pito pa yung nakita kong santo sa kwarto! pero, pasalamat na lang ako na hindi naman s'ya life-sized. pero, kahit na! poon pa rin yun! awkward pa rin!

pero parang sanay na sanay na, basta na lang naghubad si Sir Matthew at dumapa sa kama nya. wala naman akong nakitang bakas ng angel wings. and since kailangan na ituloy ang service, naghubad na rin ako at sinimulan ko na syang imasahe. parang gusto ko na sana munang mag-sign of the cross bago kami magsimula, pero mukhang hindi na naman kailangan. sinimulan ko ang serbisyo kahit na unti-unti na akong sinusunog ng awkward na pakiramdam na ang mga pangalang binabanggit ko noon tuwing nagdadasal ako, eto't nanonood sa kung ano mang ginagawa ko ngayon. okay pa yung sa masahe part eh, yung sa extra ang weird na talaga. ang weird kaya sa pakiramdam na may nanonood sayo habang nagpeperform ka sa kama... at ganun pa ka-banal!

pero tila wala namang pakialam si Sir Matthew. sabi nya nga, kahoy lang yan, wag pansinin. so ganun na lang ang ginawa ko. tuloy tuloy na lang sa pagpeperform. subo dito, dila doon, at tuloy tuloy lang ang aksyon. maigting ang mga eksena, siguradong ikakaiyak ng mga guardian angels namin ang ginagawa namin... hanggang sa ilang saglit nga ay narating na namin ang langit at naramdaman na namin ni Sir Matthew ang bendisyon ng holy water sa mga katawan namin.

naligo at nagbihis... at inihatid na ako ni Sir Matthew palabas ng langit, ah este, ng bahay nya. nandun pa rin yung mga mapanuring tingin ng mga poon, para bang nagsasabi na "lagot ka, bad ka!"

lumabas ako ng bahay nya na may mixed emotions. pero hindi ko na lang masyado inisip yun. ang inisip ko na lang ay sana ay napasaya ko si Sir Matthew.

siya nawa!

Pinoy Big Brother

2011-09-12T14:03:00.000+08:00

ito ang announcement na tumambad sa mukha ko paggising ko isang umaga (mas maganda sana kung tama yung spelling ng "tenant"). may isa pang nasa sala. walang picture, pero eto yung nakasulat.

Tyra Mail:

Sa mga tenant,

Panatilihin maayos at malinis ang bahay. Kung ayaw, Lumayas!

Love, Tyra

hindi ko alam na napadalaw pala sa bahay namin si Tyra, dahil sa pagkakaalam ko, wala naman kaming housemate na Tyra ang pangalan. or, i'm not sure. baka nadagdagan na naman pala kami ng housemate, hindi lang ako na-inform. kung ganun, ang kapal naman ng mukha ng bagong housemate na yun para magsungit. so i guess, dinalaw nga lang kami ni Tyra.

halos anim na buwan na simula ng lumipat ako sa boarding house na ito. bakit? ang hirap kasi mag-stay sa rizal, lalo na pag may client call. eto ang example.

client: available ka ba?

me: what time po?

client: ngayon na sana.

me: opo. kaso sa rizal pa ako manggagaling, mga 2 hours pa.

client: ganun ba? sayang. sige, next time na lang.

at sa ganong kabilis, maglalahong parang bula ang kikitain sana na pwedeng magamit sa mahalagang bagay (pambayad ng bills, pandagdag sa sari-sari store ng ate ko, or pampa-diamond peel ng alaga naming goldfish).

going back... halos anim na buwan na simula ng lumipat ako sa boarding house na ito. nung una, may kutob ako na bagama't magtatagal ako dito eh hindi ko masyadong makakasundo ang mga kasama ko sa bahay. mahirap maging pang-anim na miyembro ng bahay, lalo na kung yung first five eh talagang magkakabarkada na for years! pero dahil nga kailangan ko ng lugar na mas malapit sa siyudad, pinush ko na ang pagtira dito. wapakels na kung ma-o-op ako.

sa una, mahirap at nakakailang talaga. nandyan yung tipong sabay-sabay sila kakain ng lunch o dinner, tapos ako naman eh pupunta ng ministop. nandyan din yung mag-iinuman sila ng madaling araw sa sala, tapos ako naman eh pupunta ng ministop. minsan naman, pag weekend, gigimik sila. tapos ako naman eh pupunta ng ministop. minsan, nag-out of town sila. tapos ako naman eh pupunta ng ministop. at dahil sa mga pagkakataong yun, napagtanto ko... panira ng social life ko ang ministop!

isang gabi, pag-uwi ko galing sa raket, sinalubong ako ng nakakatawang banat ng isa sa mga housemates ko.

"ang sarap mo namang housemate."

akala ko naman eh he's pertaining na masarap ako as in yummy, delicious, delectable... yun pala may kasunod pa.

"bihira ka na lang halos dito sa bahay, ni hindi ka nga namin nakikita, pero nagse-share ka pa rin sa mga bills."

hindi ko maiwasang matawa sa banat na yun. pero may point s'ya. minsan, parang giant aparador lang talaga ang boarding house ko. uuwi lang ako dun para maligo at magbihis, then raket na naman.

pero nagkaroon din naman ng isang araw na tambay lang ako sa bahay... nagkataon pang weekend. at yun ang unang pagkakataon na talagang maka-mingle ko ang mga housemates ko. nakakatuwa kasi ang asteg rin naman pala nila kakwentuhan, kahit na ang naging kontribusyon ko lang sa kwentuhan na yun ay tawa at halakhak... ganyan kakukulit ang mga kasama ko. araw-araw simula noon, pakiramdam ko eh nasa comedy bar ako at primetime show na!

isang gabi habang abala kami sa panonood ng mga teleserye sa isang network, biglang nagkakwentuhan tungkol sa work. tanong dito, tanong doon, hanggang sa napunta sa akin ang tanong.

"ikaw ba teh? ano bang work mo? para kasing napaka-busy mong tao eh." (yup, "teh" ang tawagan sa bahay! hahahaha!)
"call center agent pag umaga."
"eh bakit laging gabi ka na umuuwi? minsan naman, uuwi ka ng maaga, tapos aalis ka rin agad."
"ahh... naggigym kasi ako."
"okay"

sa mga oras na yun, hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin para sabihin ang susunod na statement...

"tsaka nagsa-sideline din ako ng masahe."

nanlaki ang mata ng iba sa mga housemates ko, habang yung iba naman eh natawa na lang. hanggang sa may nagtanong kung totoo daw ba yun. eh dahil yata seryoso ang mukha ko (kahit nakangiti ako) eh na-confuse na rin sila kung totoo ba yun.

para patunayan ang kontrobersyal na statement, pinakita ko sa kanila ang isang website kung saan ako naka-advertise, pagkatapos ay ipinakita ko sa kanila ang blog na ito. pero, sa totoo lang, natatakot ako kasi baka kung anong sabihin nila. pero ikinagulat ko na instead na pangungutya at pandidiri, curiosity pa ang bumalot sa kanila, at parang tuwang-tuwa pa sila na may kasama sila sa bahay na pokpok. nagtuloy-tuloy ang kwentuhan tungkol sa propesyon ko, at sa mga minutong yun ay nakakatuwang nag-open up ako sa kanila tungkol sa isang bahagi ng buhay ko na kahit ako ay hindi sigurado kung dapat ko bang ika-proud o dapat kong ikubli.

at ngayon, ilang buwan matapos ang nasabing conversation, ay tuloy tuloy pa rin ang suporta nila sa akin. minsan nga, nakakatuwa kasi sila pa mismo ang nagbibigay sa akin ng client referrals. at nakakataba rin ng puso everytime malalaman ko na binabasa pala nila ang blog ko. nakakatuwang isipin na ang mga taong ito, bagamat hindi nila ako lubusang kilala, ay hindi nangahas na mangutya sa trabaho ko. hindi ko man lang nabakasan ng pandidiri o ng pangmamata ang kahit sino sa kanila, considering na lahat sila ay professionals. ang sarap isipin na mula sa pagiging stranger, sa pagiging "it guy," ngayon ay binibilang na nila ako bilang isa sa mga kaibigan nila.

naranasan ko na ang sumabay sa kanila sa lunch at dinner. naranasan ko na makigulo sa inuman nila. naranasan ko na ang makasama silang gumimik. although hindi ko pa nararanasan ang makasama sila sa out of town, nakaplano na ito sa mga susunod na buwan. at, bilang ganti... isinama ko sila sa ministop!

at kanina nga lang... inatasan pa nila akong maging live correspondent para i-update sila sa mga happenings sa Miss Universe bilang dalawa lang kaming makakanood ng live sa bahay. nakakatawa lang ang kulitan namin, at kung paano akong awayin ng nag-iisang kasama ko sa bahay nun kasi online ako at nauuna yung update ko kaysa sa pinapalabas sa tv. haha!

alam kong marami pang darating na makukulit at masasayang araw kasama ang mga housemates ko, and i can't wait for those moments.

sa pitong baklang housemates (nadagdagan kami ng dalawa... and actually, yung isa, babae. pero babaeng bakla naman. yun namang isa, pre-op transgender) ko sa bahay ni kuya... salamat sa pagtanggap at salamat sa kabutihan. here's to our bonding and friendship. and, please lang... maghugas na ng pinggan at baka mapalayas pa tayo ni Tyra... kung sino man sya!

Ang Adhikain

2011-09-07T12:22:00.000+08:00

aaminin ko... sumali ako sa Love Yourself photoshoot noon because i find it fun. marami akong makikilala at makakahalubilong tao, not to mention the asteg na photo that i will get and the cute shirt. pero as i mingle with this people, ang daming nagbago.

nagsimula akong maging aware what hiv is all about. and, mind you, lahat talaga ng alam ko about it eh naiba. maling-mali pala ako sa mga pag-aakala ko. so, with that, mas naging curious ako sa mga information na related sa pinag-uusapang sakit na ito.

at hanggang eto nga, mula sa curiosity, eh naging mas hands-on ako sa pagpopromote ng mga events at activities na related sa hiv awareness. photoshoots, movie screenings, testings and counsellings. karamihan ng ito ay binabanggit ko sa blog at maging sa personal fb account ko. hanggang pati sa text brigade eh dinala ko na ang pagiging "advocate" ko. at umabot pa sa point na personal ko nang iniinvite ang mga kaibigan ko.

pero, sa totoo lang, all of this is because of fun. i just find doing these things cute. parang nakakataas ng estado sa buhay. parang feeling ko, mas may "edge" ako kumpara sa iba kasi nagiging mabuting propeta ako. pakiramdam ko eh asteg ako kasi i help promote a message that these advocates ar seriously spreading. it's all about fun for me.

never have i thought na from being fun, things will be serious.

a close friend of mine asked if we can meet somewhere and have dinner. nagkita kami sa megamall and had our dose of fastfood pasta and fries. kain lang kami ng kain when i noticed na parang medyo gloomy sya.

"may problema ba?" tanong ko habang pinapaikot ko ang tinidor ko sa spaghetti ko.
"wala naman."
"sure ka?"
"um..."

at bigla na lang sya natahimik at natulala. hanggang sa tumingin sya sa akin, maluha-luha.

"friend... positive ako."

hindi ko na kailangang i-confirm kung ano yun. agad ko hinawakan ng mahigpit ang kamay nya at nanatili lang na tahimik, sakaling may gusto pa s'yang sabihin. tuloy-tuloy lang s'ya sa pagsasabi ng mga worries n'ya. at patuloy lang ako sa pakikinig. salamat naman at matapos din ang ilang minuto ng pag-uusap at pagpapayo ay kumalma na rin sya.

but this rang a bell in my mind. hindi na biru-biruan ang isyung ito. seryoso na. and on that note, ipinangako ko sa sarili ko na tumulong at makatulong sa kahit anong paraan in order to spread the word.

kailan lang, isa sa mga readers ng BoyShiatsu, itago natin sa pangalang Jao, ang nagtext sa akin at sinabing magkakaroon sya ng hiv testing as recommended by his doctor, at sinabi nya sa akin ang kaba at takot na nararamdaman n'ya. alam ko ang mga dapat sabihin, pero minarapat kong i-refer sya kay Papi James as he is a trained counselor. ibinigay ko ang number ni Jao kay Papi James at tinawagan n'ya ito. and, an hour after, i got a message from Jao na talagang nakataba ng puso ko...

"salamat ha! utang ko sa inyo ni James itong courage ko to take the test. thanks for making me feel a lot better."

nakakatuwang isipin na may mga taong nagtitiwala sa akin tungkol sa mga isyung hiv. at nakakatuwang isipin na nakakatulong ako sa ibang tao tungkol sa isyung ito. bagama't masahista lang ako, hindi ako tapos ng isang magandang paaralan, ni walang matinong trabaho, at hindi ako dumaan sa ano mang training, alam kong may kakayanan akong tumulong sa iba tungkol sa usaping hiv. wala naman kasi yan sa natapos, sa propesyon, sa estado ng buhay, o sa gandang lalaki... ito ay nasa sinseridad mong tumulong at makatulong. and, kung noon ay hindi, ngayon ay masasabi ko nang seryoso na ako sa adhikaing ito. at hindi lang ito para sa akin... ito ay para sa milyun-milyong tao na nangangailangan ng sapat na kaalaman tungkol sa hiv at sa libu-libong hiv-posivite people na nangangailangan ng pang-unawa, pagkalinga, atensyon, at pagmamahal upang maramdaman nila na there's life even after the virus.

* * * * *

may gaganaping confidential hiv testing and counseling ang Love Yourself sa September 11 at Playroom in West Ave, QC. click here for location map and more info about the said event.

be not scared... it's time to get that baggage off your chest. it's not bad to know before it's too late...

Switching Roles

2011-09-05T15:04:00.001+08:00

dahil wala akong magawa, naisipan kong gumimik ng mag-isa sa isang bar sa cubao. and, kagaya ng madalas kong gawin kapag nasa bar ako, palingon-lingon lang ako sa paligid pero suplado ako at hindi ko talaga gawain ang makipag-flirt... at syempre, joke lang yun. tingin-tingin sa paligid hanggang sa may nakita akong isang guy na nakatingin sa akin at nakangiti. okay naman ang hitsura ni kuya, may kaunting katawan, at mukhang mabait naman. kaya ngumiti na rin ako. nagulat na lang ako ng bigla syang tumayo at lumapit sa akin... at sinamahan ako the whole night. and sa kwentuhan namin, nalaman ko na may similarity pala kami... pareho kaming masahista! actually, may kasama syang client that night pero nagawa pa rin nyang lumapit at sumama sa akin the whole night.

"uy, balikan mo na kaya yung client mo, baka ano pang sabihin nun." sabi ko kay kuya, na tawagin na lang nating RJ, ng medyo humahaba na ang usapan namin.
"sige, pwede makuha number mo?"

at ibinigay ko naman ang number ko. so, in short, walang take-home that night! ahahaha!

kinabukasan, nagtext na agad sa akin si RJ. excited ata ako makita ulit, hahaha! matapos ang ilang kulitan sa text, napagkasunduan naming magkita sa gateway for light snack and some kwentuhan na rin. habang kumakain, hindi maiwasang mapag-usapan ang tungkol sa mga trabaho namin.

"bale magkano pala china-charge mo, kung ok lang na malaman?" tanong ko, although aware ako na ang mga ganung bagay ay hindi dapat itinatanong.
"isang libo. minsan 1500." kaswal na sagot naman n'ya.
"ahhh..."
"ikaw ba, magkano?"
"mas mataas ng kaunti."
"okey."

tuloy tuloy lang sa kain at kwentuhan kung paanong napasok sa ganitong trabaho. naikwento ni RJ na dahil daw sa kahirapan ng buhay kaya nya naisip na magtrabaho ng ganito at tumigil muna sa pag-aaral. kunyari na lang naniniwala ako at kunyari na lang ay hindi ko napansin na high-end ang cellphone nya.

pagkatapos ng kainan ay wala na kaming mapuntahan. hanggang sa nag-suggest ako ng pwede naming gawin na kahit ako ay ikinagulat ko rin.

"gusto mo check-in na lang tayo? tapos try ko yung service mo!"

nagliwanag naman ang mukha ni RJ sa suggestion ko at pumayag. buti na lang pala at may spare money ako nun, napasubo talaga ako. pero, i think okay na rin. that's also a way for me to check if i'm at par with the competitors in the market. nagpunta kami sa isang mumurahing motel sa cubao at una na akong naligo. sisimulan na sana nya ang service nya pero pinigil ko sya at sinabihang mag-shower muna. langya, kung ganun ang ginagawa nya sa mga clients nya (service agad ng walang ligo-ligo), that puts me one notch ahead agad!

pagkatapos maligo ay tumambad na sa akin ang katawan ni RJ. this time, i could say na mas lamang sya sa akin. mas defined ng kaunti ang katawan nya although meron din syang kaunting tiyan. tinanggal ko na rin ang twalya ko at dumapa na ako sa kama.

"medyo mag-focus ka sa lower back ko ha. masakit eh." bilin ko sa kanya bagama't hindi naman talaga masakit ang lower back ko... itetest ko lang kumbaga! haha!

inilabas nya ang baby oil na nasa bag nya (okay... boy scout to, always prepared!) at sinimulan nya na ang pagmamasahe sa likod ko... correction... pagpindot sa likod ko. matagal na akong nagmamasahe at sa unang hagod pa lang eh alam ko na kung marunong o hindi ang masahista. as for RJ... hindi ako nagkamali... hindi nga sya marunong!

tuloy tuloy lang sya sa pagmamasahe... ah este, sa pagpindot pindot sa likod ko habang nagkukwento ng kung anu-ano. nakiki-ride na lang ako. umabot na sya sa lower back ko.

"dito yung masakit diba?" tanong nya.
"oo."

at mas diniinan nya ang pagpindot, as if namang nakatulong. maya-maya pa ay minasahe na nya ang puwet ko, at halata ko sa kanyang pinapalibog na nya ako, siguro para talon na agad kami sa extra. pero hindi ko pinapansin yung ginagawa nya. itinuloy nya ang pagmamasahe papunta sa paa, tapos ay pinatihaya na nya ako.

"ang laki nyan ah." bati pa nya ng nakita nya ang half-erect kong junjun.
"ah... sayo rin naman eh." sagot ko na lang.

masahe masahe masahe... ah este, pindot pindot pindot... hanggang sa natapos na ang serbis nya at sinimulan na nya ang extra.

"hindi ako humahalik ha." sambit nya agad bago pa sya magsimula.
"ahhh... ganun ba... sige, ok lang. extra mo yan eh!" medyo disymayado pero magalang kong sagot. ang pangit na nga ng masahe, hindi pa humahalik. ano pa kaya ang bawi nya?

dinila-dilaan nya ang katawan ko... pero, wala akong nararamdamang libog. parang kaswal na kaswal lang. no, hindi mataas ang standards ko sa sex. in fact, isa ako sa mga pinakamadaling palibugin na lalakeng alam ko. pero yung ginagawa nyang pagdila, wala talagang kwenta. gusto ko na sanang gumanti at ako na ang kumilos at magromansa sa kanya, para at least naman eh ma-enjoy ko yung sex. pero, bakit ko gagawin yun? ako ang customer that time, at ang gusto ko eh yung masahista ko ang roromansa sa akin. yun ang trip ko. at tsaka, pag niromansa ko sya, edi sya pa ang masaya after the service? natikman na nya ang serbisyo ni Boy Shiatsu, bayad pa sya!

unti-unti nang bumaba sa junjun ko si RJ at isinubo nya ito... oops!

"aray! yung ngipin mo!" napasigaw ako ng naramdaman kong sumabit ang ilang ngipin nya sa putotoy ko.
"ah... sorry..."

at tinuloy nya ang pagsubo. then after about 30 seconds, kinamay na lang nya ang junjun ko. mga limang minuto na siguro syang nagkakamay when i told him na ako na lang ang mag-ja-jackoff sa sarili ko at sabayan nya na lang ako.

"naku, mabilis lang ako labasan." sabi nya.
"don't worry, hahabulin kita."
"sige."

at sinimulan na naming laruin ang mga sarili namin. tama nga sya... wala pa yatang 2 minutes eh nilabasan na si RJ. eto ang nakakainis dun... pagkatapos nya magpaputok, dumiretso na agad sya sa cr... at hindi man lang ako hinintay magpalabas! pero, sige na... nilaro ko pa ang sarili ko hanggang sa tuluyan na akong pumutok.

pagkatapos nya sa cr ay ako naman ang naligo. paglabas ko ng banyo, nakabihis na sya at almost ready to go... together with the shoes!

"una na ako ha, may pupuntahan pa ako eh." sabi nya.
"ganun ba? okay..." sabi ko, sabay abot ng isang libo.
"baka may barya ka dyan, kahit 100. wala akong barya pamasahe eh."
"wala eh. pabarya ka na lang sa baba." sabi ko, sabay higa sa kama, baka sakaling makahalata sya na wala na ako sa mood makipag-usap.
"sige... alis na ako ha."

ngumiti at lumabas si RJ ng pinto, habang ako naman ay nakahiga sa kama at hawak ang cellphone ko. dinelete ko ang number nya the moment he left the room. at doon ko na-realize... people may say na mahal ang charge ko, at least alam kong my service goes parallel (or even more) to my rate, hindi kagay ni RJ at ng iba pang masahista na malakas ang loob mag-charge ng malaki samantalang walang kwenta naman ang serbisyo.

Mr. and Mrs. Ismit

2011-09-02T11:11:00.000+08:00

"ikaw ba si (insert name of pogi here)?," tanong sa akin ng isang mamang mukhang nasa early 40s na habang kumakain ako ng mumurahing crepe sa foodcourt ng megamall.

"opo! Sir Brad?"
"ako nga. tara!"

at sumunod ako kay sir papunta sa parking lot. habang naglalakad, kwentuhan kami ng kaunti tungkol sa buhay buhay. nalaman kong may tarpaulin printing business pala sila sa mandaluyong. nice! kung sakaling gugustuhin kong magpagawa ng tarpaulin, pwede ko sya kontakin. kung saan ko man gagamitin ang tarpaulin, hindi ko alam.

sumakay kami sa kotse nya at nagpunta sa bahay nila na hindi rin naman kalayuan. sayang ang gasolina, pampasikip pa kami sa trapiko. sana naglakad na lang kami. pero, okay na rin yung kotse... at least convenient. aircon pa!

pagdating sa parking area ng condo kung saan nakatira si Sir Brad, inabot na nya sa akin ang bayad nya sa serbisyo ko. "para hindi awkward magsingilan mamaya," paliwanag nya nung tinanong ko kung bakit binayaran nya agad ako samantalang hindi ko pa sya naseserbisyo. pero kung okay ang naunang statement ni Sir Brad, sa sumunod na statement ako talagang tumambling.

"hindi ako ang iseservice mo ha.yung misis ko. birthday nya kasi ngayon."

pagkasabi nya nito, hindi ko na talaga alam ang gagawin ko. putah! hindi ako nagseservice ng babae! ano gagawin ko pag naghubad na yun? langya! baka drowingan ko lang ng cartoon characters ang thingy-down-there nya! or baka ako pa ang unang tumili!

okay... i'll be honest... wala pa akong karanasan sa babae. ang closest encounter ko sa babae ay hanggang boobs lang, and that's it! hindi pa ako nakakatikim ng... ano... er... basta, alam nyo na yun! ayan, sa sobrang pagka-virgin ko sa babae, ni wala akong maisip na salita na pwedeng gamitin in replacement of the word vagina.

pero, nandito na ako, kailangang-kailangan ko ng pera for a life-or-death situation (bibili ako ng angry birds na headset), at tsaka nakakahiya na rin kay Sir Brad. kaya lunok-laway akong pumayag at pumunta na kami sa unit nila.

habang naglalakad, hindi ko mapigilan ang sarili ko na mag-isip. bakit mag-ha-hire si Sir Brad ng isang masahista para makipag-do sa misis nya? nasa tamang katinuan ba sya? saan kaya nakalagay ang mga hidden cameras at saan nagtatago si Ashton Kutcher para sumigaw ng "you've been punk'd!" tapos maglalabasan yung mga crew na nagtatawanan at nagpapalakpakan.

dumating kami sa unit nila, at sinensyasan na ako ni Sir Brad na pumanhik sa kwarto nila. nanginginig ang tuhod, pumanhik ako sa kwarto at nandun nga at nakaupong parang prinsesa ang misis ni Sir Brad... mahaba ang buhok, makapal pero sexy ang labi, at maganda ang hubog ng katawan... si Ma'am Angelina.

"good afternoon po Ma'am." bati ko.
"ay, ikaw ba si (insert name of pogi here)? halika, tuloy ka. upo ka muna dito." at sinensyasan n'ya akong umupo sa tabi nya.

lumapit ako at umupo sa tabi nya. kinakabahan talaga ako. sa pula ng lipstick ni Ma'am Angelina, mukha talaga s'yang mama-san, tapos ako naman eh parang bagitong waiter sa isang club kaya ako ang nakursunadahang i-table ni Ma'am.

"gaano katagal ka na ba nagmamasahe?"
"mga tatlong taon na po."
"ooh... nice!" (yung pagkakasabi n'ya nito, pramis... pang-kontrabida!)

katahimikan. hanggang sa binasag ito ni Ma'am Angelina sa pamamagitan ng pagpapatugtog ng kanyang ipod na nakasaksak na sa isang maliit na speaker... careless whisper! tumayo si Ma'am at hinubad ang suot nyang bathrobe... at tumambad sa akin ang hubad na katawan nya! hindi pa ako nakakakita ng hubad na katawan ng babae sa personal, pero masasabi kong maganda naman ang kabuuan ng katawan ni Ma'am Angelina. halatang alagang-alaga. pumwesto na sya sa kama at ako naman ay nag-prepare na ng mga pangmasahe ko ng bigla nya akong hinila.

"ayoko ng masahe, gusto ko sex na agad!"

at parang tigreng hayuk na hayok sa pagkain, agad na kinuha ni Ma'am Angelina ang kamay ko at idinikit ito sa dibdib nya! sa pagkakataong yun, talagang nanginginig na ako sa pandidiri... lesbianism!

"sabi ni Brad wala ka pa raw experience sa babae?"
"ah... eh... opo ma'am."
"so ako pala ang una mo... ooh... nice!" (eto na naman yung kontrabida line nya!)
"..."
"relax ka lang, akong bahala sa'yo."

at ihiniga na ako ni Ma'am Angelina sa kama habang unti-unti nyang tinatanggal ang mga suot ko, hanggang sa hubo't hubad na akong nakahiga sa kama niya/nila. tinitigan lang ni Ma'am Angelina ang katawan ko.

"ooh... nice!" (yup, the kontrabida line ulit)

at mula sa pagiging hayok, naging maamo at malambing si Ma'am Angelina. dahan-dahan nyang pinadulas ang kamay nya mula sa leeg ko, pababa sa dibdib, sa tiyan, at sa aking putotoy. nilaro-laro nya ito gamit ang kanyang mga daliri habang may kakaibang ngiti na nasa kanyang labi.

"mukhang mag-eenjoy ako dito ah."

patuloy si Ma'am Angelina sa paghaplos ng junjun ko. at ilang segundo pa pagkatapos at kinuha nya ulit ang kamay ko at sya namang idinulas sa katawan nya... mula sa leeg, papunta sa dibdib, hanggang sa tiyan.

pinipigilan kong maigi ang paggalaw ng kamay ko. hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin kapag patuloy pang naibaba ni Ma'am Angelina ang kamay ko papunta sa bulaklak nya. pero talagang mapusok si ma'am. at sa isang bigwas ng kamay nyang may mga pulang kuko, nahila ni Ma'am Angelina ang kamay ko papunta sa kanyang treasure island. sa pagkakataong yun, gusto ko na talagang magwala at tumakbo, hindi ko kaya ang mga nangyayari. hanggang sa may isang sigaw mula sa ibaba na bumulabog sa mga pangyayari.

...

"(insert name of pogi here), bangon na dyan. luto na yung ulam, sumabay ka na dito pagkain."

at nakita ko na lang ang sarili ko na nakahiga sa malambot kong kama.

whew!

Pasko Paksiw

2011-09-02T11:10:00.000+08:00

at dahil simula na ng -ber months ngayon, i would like to greet everyone a joyous christmas! opo, simula na ng panahon ng pasko. nasa shopwise ako kanina at nagsisimula na silang magpatugtog ng mga christmas songs... asteg! kailangan ko nang magpalit ng ringtone, at panahon na rin maglista ng pangalan ng mga inaanak... para masimulan ko na ang paggawa ng mga alibi's sa pagtatago!

nung bata pa ako, pag tumuntong na ang ber months, na-e-excite ako sa tatlong bagay... town fiests (november), birthday (december), at pasko (december din). o sige, isama na natin ang bagong taon, ang halloween, ang birthday ng ate at nanay ko, at ang field day demonstration. sa isang bagay lang naman ako hindi excited pag tumuntong ang ber months eh... sa halloween episode ng magandang gabi bayan. kasi pag yun na ang palabas, wala akong makasama papunta ng perya at wala akong choice kundi maglaro ng kung anu-ano sa labas ng bahay namin dahil hindi ko kakayaning manood ng kwento tungkol sa mga multo sa sementeryo, sa buildings, sa bahay, at dyan sa tabi mo (oo, seriously, ayan o... tignan mo yung katabi mo).

noong bata ako, pag dumating na ang christmas season, panahon na para maging abala sa paggawa ng mga production numbers and dance choreographies para sa mga xmas programs sa school. panahon na rin na maging creative sa pagreregalo sa kris kringle, and you have to make sure na hindi malalaman ng nabunot mo na ikaw ang nakabunot sa kanya untilk the revelation day. hindi ko alam kung mangyayari pa ulit sa akin ito... nakakamiss.

hindi ko alam kung bakit nakagawian na ng mga pinoy na basta ber na ang dulo ng buwan eh christmas season na. pero, for me, i find that cute. yung ibang tao, naiirita na ngayon pa lang ay may mga nagpaparamdam na ng christmas spirit sa kanila, pero hindi ako isa sa mga iyon. in fact, naniniwala nga ako sa isang cliche line... araw-araw ay pasko.

and in line with that... binubuksan ko na po ang aking tanggapan para sa mga christmas gifts na gusto n'yong ibigay sa akin... isama na rin natin ang birthday gifts. sa mga walang idea kung anong ibibigay sa akin, let me give you a short list, baka makatulong.

* high-end laptop, yung tipong vaio or macbook
* bagong rubber shoes, size 9.5 (philippine size), cross-training would be preferred, pero pwede na ring running
* a blackberry phone
* a nikon or canon dslr camera
* a pug (yup! aso!)
* a 3-day 2-night vacation in boracay, with hotel accommodation and buffet breakfast (beach kahit hindi summer, i don't care!)
* an ipad 2
* a 30-session personal training subscription at fitness first (ayoko ng kaunti lang, gusto ko 30 sessions para may results talaga)
* a head-to-toe makeover

ilan lang naman yan sa mga preferred gifts, just to give you an idea... ahahahahahaha!

happee christmas everyone!

The Undertaker

2011-08-30T01:17:00.000+08:00

"magtaxi ka na lang papunta dito, bayaran ko na lang." text ni sir ng nag-alinlangan akong puntahan sya kasi masyadong malayo ang bahay nya. pumayag na ako, at biniro ko na lang na picturan ko na lang yung metro ng taxi para patunay na hindi ko sya dadayain sa pag-refund ng pambayad sa taxi.

ilang oras pa at nakarating na nga ako sa bahay ni Sir John Cena. malayo nga! ni hindi ako sigurado kung nakakaintindi pa ng tagalog ang mga tao dito. buti nga at may signal pa ang globe dito. pero, in fairness, maganda ang bahay ni Sir John Cena. halatang pang-mayaman! may 2-car parking, maganda ang garden, at ang lakas maka-magazine ng design ng kabuuan ng bahay! tinext ko si sir at maya-maya pa ay pinagbuksan na ako ng gate ng katulong nila. sinalubong ako ni Sir John Cena sa sala... at tama nga ang codename ko sa kanya! brusko si sir. bukol bukol ang katawan, halatang inuubos ang spare time nya sa gym at lahat ng isinusubo nya ay nilalagyan nya ng whey protein. pero sa kabila ng mala-bouncer na katawan ni sir ay maamo naman ang mukha nya.

"mauna ka na sa kwarto. take a shower if you want." sabay turo kung paano papunta sa kwarto nya. "may ibibilin lang ako kay manang."

pumasok ako sa kwarto... ang ganda! halatang mayaman na mayaman si Sir John Cena. pero may isa pa akong napansin... two separate closets. too much shoes for one person, and magkakaiba ang sizes. pagpasok ko ng cr para mag-shower, tuloy-tuloy lang ang observation. and i think tama nga ang observation ko... hindi nag-iisa si Sir John Cena sa kwartong ito.

"yes, i have a partner, pero kakaalis nya lang papuntang work." sagot ni Sir John Cena ng magkwentuhan kami saglit pagkatapos kong maligo.

nag-wash lang saglit si Sir John Cena at pagkatapos ay sinimulan ko na ang pagmamasahe. kahit bukol bukol ang katawan ni Sir John Cena, gusto nya eh light lang ang masahe. ayus! hindi nakakapagod! at mukhang nag-eenjoy naman si Sir John Cena sa ginagawa ko sa kanya... ng bigla na lang kaming nagulat ng may marinig kaming busina mula sa gate ng bahay nila.

"pucha! boyfriend ko yan!"

agad na napatayo si Sir John Cena at halatang-halata sa kilos nya na talagang kinakabahan sya. pati tuloy ako kinabahan na rin. ano nga naman kasi ang pwedeng mangyari kung makita ng boyfriend nya na may isang poging (ehem) bata na nakahubad sa kama nilang mag-asawa diba? at ano ang gagawin ko kung John Cena Number 2 si sir, samantalang ako naman ay crossbreed ni Mojacko at ni Doraemon? patay-patay na ito... RIP BoyShiatsu kung sakali! pero tila mabilis ang thinking ni Sir John Cena, at salamat sa napaka-bright nyang idea, madedelay pa ng kaunti ang RIP ko.

"tago ka sa ilalim ng kama... bilis!"

at parang sunud-sunurang aso, agad ko namang isiniksik ang sarili ko sa ilalim ng kama, at isa-isang sumunod ang sapatos ko, bag ko, at iba pang paraphernalia ko sa pagmamasahe. sa loob ng sampung segundo, auto-evacuate ako mula sa ibabaw ng kama papunta sa ilalim. at saktong pasok ng huling gamit ko sa ilalim ng kama (face towel) ay sya namang bukas ng pinto ng kwarto.

"naiwan ko yung files na kailangan ko iforward kay Mr. ***" sabi ng isang boses na mas malalim ng kaunti sa boses ni Sir John Cena. tantya ko sa boses nya, mukhang mas malaki ang katawan nya. hindi ko naman masilip kasi saktong-sakto lang ang space sa ilalim ng kama nila ang katawan ko ang a slight movement can shake the bed... and RIP BoyShiatsu ang mangyayari kung sakali. kaya steady lang ako sa kama, nakikiramdam ng mga susunod na pangyayari, walang idea kung hanggang anong oras akong nakasiksik sa ilalim ng kama kasama ang mga anay, gagamba, at kung anu-ano pang creepy creatures (sadako, is that you?).

nagpatuloy lang ang kwentuhan ng mag-jowa, at nakakatuwa kasi casual na casual lang si Sir John Cena sa pakikipag-usap, parang walang itinatagong poging (ehem) lalaki sa ilalim ng kama, kumpleto with his apparel and his stuff. nag-cr pa saglit ang boyfriend ni Sir John Cena, may kinuha sa cabinet, at tsaka lumabas ng kwarto. pero minabuti ko nang wag muna umalis sa ilalim ng kama, mas mabuti nang makakuha ng go signal kay Sir John Cena. mabuti na lang pala hindi ako sa cr o sa closet nagtago, or else... yes, you know it... RIP BoyShiatsu.

narinig kong nag-start ang kotse at bumukas ang gate. hinintay ko munang umandar ang kotse, sumara ang gate, at maglakad si manang papasok sa kung saan man ang kwarto nya bago ako lumabas sa ilalim ng kama. hanggang sa kinalabit na nga ako ni Sir John Cena.

"sige, labas ka na dyan. whew!"

at agad-agad akong lumabas mula sa ilalim ng kama, literally looking like a zombie. sa dami ng agiw sa ilalim ng kama nina Sir John Cena, nabalutan ng sangkatutak na dumi ang katawan ng poging (ehem) masahista. isama pa natin ang maalikabok na sapatos, maalikabok na damit, at maalikabok na bag at gamit... pakiramdam ko eh naggaling ako 6 feet from the ground... buti na lang at hindi naman ako amoy zombie. natawa na lang kami ni Sir John Cena ng nakita ko sa salamin ang hitsura ko.

matapos maligo, siniguro ko muna kay Sir John Cena na hindi na ulit babalik ang boyfriend nya para naman hindi na ako mabitin sa performance ko. he assured me naman na wala nang ibang naiwan ang boyfriend nya, at sa totoo nga daw ay first time mangyari na may naiwang importanteng papeles ang boyfriend nya sa bahay (whatta timing diba?). ipinagpatuloy ko na ang naudlot na masahe, at pagkatapos ay nasundan na ito ng royal rumble wrestling -- John Cena versus the Undertaker.

Ang Sagot?

2011-08-26T11:44:00.000+08:00

dahil sa nasabing problema, at dahil rin matagal na kaming hindi nagkikita, sinamahan ako ng friend kong professional microbusiness marketing analyst (whew! ang haba ng title!) for dinner at kaunting kwentuhan sa isang kainan sa megamall. naikwento ko sa kanya ang hindi magandang estado ng business ko ngayon at malugod naman syang nakinig at nagbigay ng mga opinyon sa mga solusyong naisip ko patungo sa landas ng pagbabago at pag-unlad.

1. ayokong mapunta sa bagsak presyo, kaya siguro ay gagawa na lang ako ng discount promotion! refer a friend! pag naging client na kita at nagrefer ka sa akin ng isang kaibigan, 10% discount sa next service mo. pag dalawa naman ang nirefer mo before your next service, 25% discount!

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: discounts are not that suitable for services. and, lalo na sa massage business. i'm telling you, pag nagbagsak presyo ka, mas lalo kang babaratin ng mga clients mo. siguro, pwedeng discounts for the regulars, pero for referrals? nah! and besides, i think everyone will agree when i say that your service is worth your price... in fact, you can even charge more! ganun ako ka-kampante sa service mo. (yes, my friends... nasubukan na ng friend kong professional microbusiness marketing analyst ang serbisyo ko!)

2. kailangan sigurong humanap ako ng handler! para at least, may katulong ako paghahanap ng mga clients. then much better if the handler can penetrate the "elite" class, para mas bongga ang client base ko!

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: san ka naman hahanap ng handler? at tsaka, syempre, may cut pa yan! edi lalo na nabawasan ang kita mo! tsaka, sa panahon ngayon, at sa ganyang trabaho, mahirap ang handlers! baka mamaya yung mismong handler mo tumarantado sayo.

3. siguro isara na ang BoyShiatsu para makapagfocus lang ako sa clients. kasi pag nagkwento na ako ng mga experience sa blog, may mga readers at potential clients na naooffend.

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: eh paano naman yung mga potential clients na hindi naman naooffend? lumaki ang business mo because of the blog! sayang naman!

4. okay, keep the blog, pero don't accept clients na lang from the blog.

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: did you hear what i just said kanina?

5. fine. keep the blog, pero no more "offensive" stories, para hindi maka-offend ng potential clients.

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: and what was the purpose of the blog again? to tell stories diba? minahal ka ng readers mo because of the rawness of the blog! don't lose it just to satisfy some readers na parang ang misyon lang yata sa buhay ay ma-offend.

6. got it. how about BoyShiatsu blackout? yung tipong 1-2 months akong hindi magpaparamdam kahit kanino, tapos pagbalik ko, new and improved na! mas pogi, mas maganda katawan, mas kalibog-libog, mas kapana-panabik.

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: eh pano kung hindi ka nila mamiss?

7. hmmm... pero yung improvement part, gusto ko yun. i should always improve in order for me to get more clients and retain current clients. more time sa gym, invest sa pagpapaganda ng balat at mukha, at tsaka more training sa iba't ibang uri ng massage.

commentary ng friend kong professional microbusiness marketing analyst: san ka kukuha ng pangpondo?

and after the conversation, i came to one conclusion... ang sarap sungalngalin ng friend kong professional microbusiness marketing analyst. pero, in fairness, may mga points sya, at magaganda ang mga points nya, kasing-ganda ni Sam Pinto!

"alam mo, mahirap talaga yung ganyang business. pero, ikaw pa! kilala kita! makakaahon at makakaahon ka dyan! wag na masyadong analytical, okay? relax! magkaka-client ka rin ulet! dadagsa din ulit sila! at sasakit ulit ang ulo mo sa pag-aayos ng schedule mo to accommodate them all!" encouragement ng friend kong professional microbusiness marketing analyst, indicating the end of the conversation about the topic.

itinuloy na lang namin ang dinner at iniliko ko na lang ang usapan...

"pero, mapunta tayo kay GMA..."
"tangina mo! don't say bad words! wag ka nga manira ng appetite!"

and from that point forward, nagkwentuhan na lang kami tungkol sa mga current movies na napanood namin.

Ang Tanong...

2011-08-25T21:07:00.000+08:00

isang linggo nang walang client si BoyShiatsu. at wala rin nag-e-email. ano kaya ang ibig sabihin nito?

ayaw ba ng mga client na hiv advocate ang masahista nila?

may bago na bang BoyShiatsu na pakalat-kalat online?

hindi ba satisfied ang mga clients kaya walang encore performance?

tuluyan na bang nagtagumpay ang mga masasamang loob na gustong ibagsak ang ating bida?

ano ang gagawin ni BoyShiatsu tungkol dito?

magiging matagumpay kaya sya sa kanyang misyon?

at kailan ba talaga gagaling mula sa kung anu-anong operasyon si GMA? (pero, actually, sana wag na sya gumaling! bwahahaha!)

ABANGAN!

15 Minutes

2011-08-21T13:16:00.000+08:00

nagkita kami ni Papi James Bon dalawang araw pagkatapos ng dinner chitchat namin sa Thai Dara. ito na ang araw na napag-usapan namin during dinner. nakakakaba, pero, sugod na. mabuti na rin ito.

habang papunta kami sa isang lugar sa timog, hindi ko maintindihan kung anong nararamdaman ko. excited na natatakot na kinakabahan na wala lang. halu-halo. gusto ko sanang matulog sa kotse, pero hindi ko magawa. paminsan-minsan ay tinatanong ako ni Papi kung anong nararamdaman ko, at ngumingiti lang ako. ngayon lang ulit ako kinabahan ng ganito.

dumating kami sa nasabing lugar, bumaba ng kotse, at umakyat sa second floor. dito ay nakita ko ang ilang mga kaibigan din. kwentu-kwentuhan saglit at maya-maya pa ay pinapasok na ako ni Papi sa isang kwarto. may dalawang babaeng naghihintay sa loob. nilapitan ko muna yung mas matanda.

kinausap nya ako tungkol sa mga sensitibong bagay, karamihan ay tungkol sa sex. habang nagkukwento ako, panay naman ang sulat nya. nag-ubusan lang kami ng energy. sana ako na lang pinagsulat nya, para may nagawa pa syang mas kapaki-pakinabang sa mundo (halimbawa: maglaro ng plants versus zombies). matapos ang interbyu, ipinasa na ako ng babaeng matanda sa babaeng mas bata.

kumpara kay babaeng matanda, friendly at mukhang approachable si babaeng mas bata. pero habang nakangiti sya, may hawak syang injection na may mahabang karayom. hindi ko tuloy maiwasang pagdudahan yung ngiti nya... parang ngiting demonyo! pero, hindi naman pala. kumuha sya ng rubber at itinali sa braso ko, pagkatapos ay pinitik-pitik nya ang mga ugat ko (aray!). kumuha sya ng basang bulak at pinahiran ang namimintig na ugat.l maya-maya pa ay tinusok na ni ate ang karayom at binawasan ng ilang mililitro ang kakaunti kong dugo sa katawan (anemic na nga ako, binawasan pa ako ng dugo! potah!). nilagyan ng tuyong bulak, at sinabihan na akong lumabas at maghintay na tawagin ang pangalan ko.

agad akong lumapit kay Papi paglabas ko. dito na mas lumala ang kaba ko. tapos na ang blood extraction, results in 15 minutes. paano kung hindi ko magustuhan ang result? anong gagawin ko? nakayakap lang ako kay Papi, tahimik at kalmado, habang naghihintay ng resulta. pero, sa totoo lang, nasa 374 beats per minute na yata ang puso ko. pero, wala na ako magagawa. eto na yun eh.

hanggang sa tinawag na ang pangalan ko. natakot ako kasi yung ibang tinawag na pangalan, sa mga nakasetup na tables lang sa place pinapunta, samantalang ako eh pinapasok ulit dun sa unang kwartong pinasukan ko kanina. sinenyasan ako ng babaeng matanda na umupo sa tabi nya, at pagkatapos ay binigyan nya ako ng maliit na papel na may nakasulat na dalawang salita.

"non reactive"

nakahinga ako ng maluwag. matapos ang saglit na words of advice mula sa babaeng matanda, lumabas ako ng kwarto at agad na napayakap kay Papi. at least, nasagot na ang matagal kong tanong. although hindi naman ito ang unang pagkakataon na gawin ko ang test, i am guilty of some unprotected encounters that i had from the last time i took the test, so may possibility pa rin. pero, sa awa naman ng diyos, negative pa rin!

be brave. take the test. i just did. and it's worth it.

Nakatikim ka na ba ng Thai?

2011-08-19T22:03:00.000+08:00

isang simpleng gabi lang yun ng naisipan kong itext si Papi James Bon for dinner dahil may kailangan din akong ikonsulta sa kanya. napagkasunduan naming sa restaurant na lang nila ni Hottie James Wor (Wor na lang, ang hirap ispelengin ng last name nya eh! hee hee) sa greenhills kami magkita. ayus. actually, excited din akong i-try ang restaurant nila. mahilig din naman kasi ako kumain ng thai, lalo na kung medyo bata-bata at sariwa pa (ehem!). dumating ang araw ng nasabing dinner (kinabukasan, after namin magkatext ni Papi) at ako ay nagbyahe na papunta sa resto nila.

at sa pagkakataong ito, malugod ko kayong sinasalubong sa segment na tawagin na lang nating "The Boy Shiatsu Review" (o diba? unique na unique ang name! hahahaha!!)

Establishment: Thai Dara
Location: 58 Granada St., Valencia, Quezon City

stupid me, i wasn't able to take a picture of any of their signages! hahahahaha! (as for the other pics, pagtiyagaan na lang po. i'm not a pro photog at cp lang ang gamit ko!) hindi naman kasi planado ang pag-kritiko ko sa resto nila eh. dinner lang talaga dapat and chitchat, eh ewan ko ba, umandar na naman ang pagiging feelingero ko! ahahahaha! ayoko naman kumuha ng available pics online, copyright issues. mahirap na.

the place is not hard to find. kung galing ka sa ortigas area, bus ka lang papuntang quiapo (g-liner or rrcg) then baba ka sa kanto ng santolan avenue, yung may persian resto keme keme. then lakad ka lang kaunti papunta ng gilmore, at makikita mo na yung restaurant.

one thing i noticed when i got there is their super nice interiors. ang gandang mix ng thai and contemporary designs. i saw old pictures of the resto sa ibang blogs and i can say that their interiors now are a lot better compared to before. though it's kinda small (siguro, mga 25-seater lang yung baba. yung second floor naman, under renovation), making you accidentally hear whoever sits next to your table (like yung sa katabi kong table na ilang ulit tinanong sa waitress na "masarap ba to?" while ordering. ANG STUPID!!! alangan namang sabihin ng waitress na "hindi ma'am, hindi masarap yan. masusuka ka sa lasa nyan! sasakit ang tiyan mo! ikamamatay mo ang lasa nyan!" hahahaha!), it's still nice kasi it looks very cozy and relaxing, plus very homey. i took a seat na medyo malapit sa door.

that's the counter area from where i am seated, so medyo obvious na maliit lang yung place. but, look! there's Papi James and Hottie James talking to someone! yup, that's one more thing na nakakatuwa sa resto. the owners themselves eh nakiki-interact sa mga customers nila (although the one in the pic is a meeting talaga nila).

i find this really cute! they have a wall with pictures and signatures of their customers. actually, meron pang isang part ng wall na walang pics pero may mga signs and messages from patrons. isn't it fun kapag bumalik ka next time and then you will see your pic sa wall? makes you feel like a very loved customer.

how about thai karaoke?! dito, tumambling talaga ako sa tuwa! saang kainan ka makakakita ng thai karaoke? ang galing diba! and when i say karaoke, i mean it! the tv there shows thai music videos with lyrics in thai and romanized alphabet! so makakasabay ka talaga kung nasa mood ka! asteg!!!

and if the videoke is not enough thai for you, they have this wall filled with clippings from thai magazines. and, damn! some of the boys in the wall are super duper yummy! posters pa lang ng boys, busog na busog na ako! katapat na katapat ko pa naman itong wall na to. so concentrating on my food became a very difficult challenge for me during the night! hahaha!

a very friendly waitress (sorry teh, i forgot your name! peace) in a very cute modern thai outfit approached me and gave me the menu.

katuwa yung menu kasi may pictures talaga ng mga foods. hindi yung tipong nakakalulang words lang ang ginamit to describe the items. i'm a visual guy, so malaking tulong sa akin to sa pamimili ng oorderin ko... or nakatulong nga ba? sa ganda ng mga pics, nalito ako kung anong oorderin ko! gusto ko subukan lahat! pero, since dinner yun, ayoko kumain ng sobrang dami. so i decided na i'll go with the classic thai dishes muna, then yung iba, sa ibang araw ko naman ita-try. and, very noteworthy... SOBRANG AFFORDABLE NG MGA ITEMS NILA!!!

i started with Seafood Tom Yum Soup. they served it in a lalagyan na may maliit na gasera thingy sa ilalim so that the soup stays hot. amoy pa lang nito, super appetizing na! and the seafood servings are generous. i'm not an expert when it comes to thai food, but this one really felt thai to me. yung tamang combination ng anghang, ng asim, alat, at linamnam (di lang masarap, malinam-nam-nam-nam-nam!)... perfect! ang naging problema ko lang dito (together with the next dish) is ang dami ng serving! hindi sana sya problema kung hindi ako mag-isa. kaso, solo lang ako. though i still ended up finishing 2/3 of the soup and pina-take-out ko na lang yung natira.

Pad Thai, a classic thai noodles made of rice. to be honest, hindi ito ang first option ko ng oorderin as my main meal. i will go with chicken pandan and bagoong rice sana, kaso baka ma-oa ako sa busog at maging mas bloated pa kaysa sa normal ko. so i decided to order this na lang... at hindi ako nagsisi! wala akong pakialam kung isa lang yung shrimp (the other blogs kasi emphasized on it too much). masarap yung noodles! ang ganda ng combination ng crispiness ng nuts, ng lasa ng chicken, and the al-dente feel of the noodles. oil is just enough to make the noodles slide in your mouth without feeling, er, slimy? basta! sarap talaga. pero, just like the tom yum soup, ang dami dami ng serving so hindi ko na naman naubos at pina-take-out ko yung natira.

Crispy Banana, aka Thai Turon, or Thuron! nabawasan ko na bago ko naalalang picturan! this is a very nice way to end the course. dapat i'll go with sticky rice and mangoes (aka Thai Suman, or Thuman!) kaso pakiramdam ko wala na talagang space sa tiyan ko for rice. pero the Thuron is not a bad choice din naman. tamang-tama lang yung luto ng saging, plus ang sarap ng combination nya sa ube ice cream! and, this time, naubos ko yung isang serving! hahaha!

Mint Lemonade ang drink ko for the night. nakakatuwa kasi may mint leaves talaga sya na pwede mong nguyain kung nasa tamang trip ka. really refreshing. the lemonade doesn't taste like powder lemonade, and the mint adds just the right oomph (naks! oomph!) to the juice, making it really refreshing.

yung bill ko is good for one while the servings are good for two (except the dessert and drink), ganun ka-affordable ang items nila. delicious foods, friendly and attentive attendants (nagugulat na lang ako, puno na naman yung water glass ko!), cozy ambiance... i must say, guys, that you SHOULD try this restaurant! i think even if you're not into thai foods, you will definitely enjoy eating at Thai Dara (i forgot! kapatid pala sya ni Sandara! hahaha! ang korni ko!)

ending the entry with the pic of the head chef, Hottie James Wor!

Sunggaban with Xian

2011-08-17T13:46:00.000+08:00

"paano kung hindi mo trip yung client mo?"

isa yan sa mga tanong na madalas na itanong sa akin ng mga kaibigan ko kapag nagsimula na ang kwentuhang masahe at extra.

at kagaya ng mga kadalasang tanong, may template na sagot na rin ako dyan. "i exercise the power of my imagination." pero kadalasan eh hindi pa rin nila naiintindihan yung sagot, at may follow-up questions pa rin. kaya, sa ikatatahimik nating lahat, eto't gumawa na lang ako ng isang malinaw na halimbawa.

...

...

...

late ako ng 15 minutes sa napag-usapang oras. buti na lang at naka-check-in na si Sir Peter sa motel. pinuntahan ko ang nasabing room at maya-maya pa ay kumatok na ako. pagbukas ng pinto, nagulat ako... ang galing naman ng motel na ito, yung kama mismo ang sumasalubong sayo. kaso parang medyo makutim yung kulay nung kama. tsaka ang scary nung pillows, may drowing ng monster! dun ko lang na-realize na si Sir Peter na pala yung kaharap ko, napagkamalan ko lang na kama. ganun kalapad si sir, at ganun ka... um... ka... basta! ganun ka-ehem si sir. pero, hindi dapat ipahalata. ngiti lang, bati, at shake hands.

"upo ka muna, pahinga ka saglit. baka napagod ka sa byahe." sabi nya. at malugod ko namang ginawa. hindi ko kailangan magpahinga dahil sa pagod sa byahe, pero kailangan kong mag-ipon ng energy dahil mukhang masahe pa lang eh made-drain na ako kay Sir Peter. kwentuhan saglit, tapos ay naligo ako, at simula na ang gyera.

tama nga ang hinala ko! hindi pa tapos ang masahe ko kay Sir Peter pero ubos na ubos na ang energy ko. napaisip tuloy ako... paano pa kaya pag sa extra na! potah!

at dumating na nga ang oras na pinakahihintay ko kahit ayokong hintayin... natapos na ang masahe at kailangan nang simulan ang extra. at dito, kailangan ko nang i-shake-shake ang mga brain cells ko para ilabas ang special magic nila at ma-activate ang "power of imagination."

pumikit ako at idinikit na ni Sir Peter ang labi nya sa labi ko at sinimsim ito na para bang sumisipsip sya ng kuhol. ilang minuto pa ay natapos ang halikan at nagawa ko nang idilat ang aking mata ng tumambad sa harapan ko ang mukha ng kliyente ko...

si Xian Lim! maamo ang mukha at may malambing na ngiti sa kanyang labi.

pucha!!! ultimate crush ko to!!!

dala na siguro ng panggigigil, pikit-mata kong hinalikan muli si Xian, pero this time, dahan dahan lang. walang libog, pero puno ng pagmamahal. mula sa paghalik, dahan-dahan kong dinilaan pababa ang kanyang leeg hanggang sa umabot ako sa dibdib nya. parang masyado yatang malaman ang dibdib ni Xian, malayo sa toned na katawan nya. pero hinayaan ko lang. baka naman bagong benchpress lang sya kaya medyo maumbok ang dibdib nya ngayon. ayokong sirain ang mood kaya hindi ko na sya tinanong. sinipsip ko ng sinipsip ang nipple nya at rinig na rinig ko naman ang mga ungol nya. nasasarapan si Xian sa ginagawa ko, kaya ipinagpatuloy ko lang.

tuloy tuloy lang ang pagromansa ko sa kanya, at maya maya pa ay lalo pa akong bumaba sa pagdila. naramdaman ko ang pusod ni Xian. parang malaki yata ang tiyan nya ngayon. baka busog lang, marami yatang nakain bago kami nagkita kasi stressed sya. mahinahon kong kinakagat-kagat ang tiyan ni Xian na medyo healthy ng mga oras na yun, at napapakadyot naman sa sarap ang binata. tinatamaan na rin ako ng libog kaya naisipan ko nang tuluyang babain ang private part nya na matagal ko nang pinangarap matikman. may napansin lang ako... parang hindi masyadong kaaya-aya ang amoy ni Xian sa banda doon. amoy pawis na kulob. at mamasa-masa pa. pero, dahil ayoko sirain ang mood, naisip ko na lang na baka naman dahil masyado kaming excited matikman ang isa't isa, nakalimutan na nyang maligo. posible. pwede!

tiis na lang sa amoy, isinubo ko ang kargada ni Xian na hindi rin pala kalakihan. pero, wala akong pakialam... Xian Lim ito! XIAN LIM! yung iba handang magpakamatay para lang mahalikan sya, samantalang ako, eto, nasa bibig ko na mismo ang pinakapribadong bahagi ng katawan nya. habang nilalaro ko sa loob ng bibig ko ang junjun ni Xian, nagulat ako ng bigla na ring isubo ni Xian ang putotoy ko. langya! magaling pala sumubo ang mokong na ito!

tumataas ng tumataas ang libog naming dalawa ni Xian habang sabay na sabay ang pag-indayog ng mga katawan namin. hindi ko na pinansin kung bakit parang masyadong mabigat ang mga hita niya. ang mahalaga, masaya kaming dalawa sa ginagawa namin.

tuloy lang sa pagsubo (kahit super-tiny), sa paghimod (kahit mabaho), sa pagpisil-pisil (kahit na masyadong malaman), at sa pagroromansa (kahit na masyadong mabigat ang katawan ni Xian). maya-maya pa ay naririnig ko na ang malakas na ungol ni Xian. hudyat na ito na malapit na syang labasan. agad-agad kong nilaro ang junior nya gamit ang dalawa kong kamay, at makalipas pa nga ang ilang segundo at tumalsik na ang katas ni Xian sa kamang kinahihigaan namin.

laking swerte ko. ilang libong bading ang nanaising maranasan ang isang mainit na sunggaban sa kama kasama si Xian... at kakatapos ko lang maranasan ang sunggaban na iyon... at eto na ang tamang panahon para idilat ang aking mata.

"grabe, ang galing mo pala talaga."

nagulat ako... nagsalita yung kama... ay, si sir pala yun!

"ahehehe... salamat po!" magalang na sagot ko.
"siguro iba iniisip mo habang nagsesex tayo no?"
"naku! hindi po sir!"
"nice!"
"sige, sir, magbubuhos lang po ako saglit. pahinga lang po kayo dyan." at dumiretso ako sa cr ng motel, naligo sa jacuzzi na puno ng bubbles at rose petals, habang umiinom ng mainit na chocolate. hindi pa rin tapos ang power of imagination ko.

makalipas ang ilang minuto, lumabas na ako. nagbihis, pahinga saglit, pagkatapos ay binayaran na ako ni Sir Peter. akala ko power of imagination pa rin ang nasa utak ko, pero hindi pala. tama pala ang nakikita ko... doble ang bayad sa akin ni sir. nag-enjoy yata ng sobra.

lumabas ako ng motel at pumunta sa isang mall kung saan nakakita ako ng isang malaking poster ni Xian Lim... napangiti ako...

grabe, ka-sex ko lang kanina yang mamang yan!

The TLYP Experience

2011-08-15T10:41:00.000+08:00

yan ang final output ng pictorial ko sa Love Yourself! ang cute ko no? kamukha ko si Rocco! hahahahahaha!

(and then the magic dust fades... back to reality)

dumating ako ng pasado alas-dose sa the room, kahit na ang sabi ko sa sarili ko ay alas-diyes ako darating. late ako sa sarili kong schedule, bad bad bad!

"ay! ikaw lang pala!" napaka-warm na pagsalubong sa akin ni Migs (the Manila Gay Guy).
"oo, ako lang! haha!" sabay mahigpit na yakap sa kaibigang matagal-tagal na ring hindi nakita.

nag-register ako sa, er, front desk at iniabot na sa akin ang t-shirt ko for the shoot... t-shirt na sobrang ganda, parang gusto ko mag-register ng limang beses para meron akong limang t-shirt (which is not necessary naman kasi you can buy the shirt naman for 400 pesos only). pramis! sobrang ganda ng shirt, hindi sya magiging pambahay lang after the shoot. pwede mo sya ipang-mall, ipang-gimik, ipang-simba, o kahit isuot mo pa sya sa kasal! hindi ka mapapahiya!

sinamahan ako ni Migs papunta sa photoshoot area kung saan nandun ang ilan sa mga officers ng Love Yourself. and nandun din si Sir Ian Felix Alquiros (Anthony? hahahaha!) at nagulat ako na kilala nya pala ako! nakakasama na ako sa mga shoot nya dati, pero, pramis, akala ko talaga suplado sya. mali pala ako. kwento kwento ng kaunti at nagbihis na ako.

habang naghihintay ako sa turn ko para ma-makeup-an, nakakatuwa na pakalat kalat lang dito sa studio yung mga taong nakikita natin sa mga promotional pictures and videos ng Love Yourself sa blogosphere. and, mas nakakatuwa pa dito is that everyone is in a very light and friendly mood. yung tipong ngitian ng ngitian, very welcoming, at iwas-op talaga. kahit hindi ko pa sila nakakausap, pakiramdam ko eh magiging palagay ang loob ko sa kanila.

nagsimula ang shoot ko. aliw! hindi ko alam, pero this time, may kakaibang feeling sa harap ng camera at sa ilalim ng mga nakakagulat na puting ilaw. siguro kasi alam kong this is for a good cause... at tsaka THE Ian Felix Alquiros ang nagsu-shoot sa akin. it's funny how Migs, the supposedly posing coach during that time, just left nung ako na ang isinu-shoot. hindi ko na daw kailangan ng coaching. haha!

matapos ang shoot, nakipagkwentuhan muna ako saglit sa ilan sa mga officers ng Love Yourself. and nakakatuwa ang usapan tungkol sa kung anu-anong bagay. maya-maya na lang, nagulat na ako na from being a participant, nagbebenta na ako ng ticket for the film showing next week! salamat kay James Bon (vice president ng Love Yourself) na na-sales-talk ako para mag-sales-talk ng mga tickets sa mga participants. but it was super duper fun! at nagkaroon pa ng friendly competition (nga ba?) with Neil Bryant Calizo (secretary ng Love Yourself, aka Mr Pout!) sa pagbebenta ng ticket. sobrang lafftrip talaga!

syempre nakakwentuhan ko rin si Vinn Pagtakhan (president ng Love Yourself) na, like me, eh hindi rin nauubusan ng energy (sige! go, explain what Love Yourself is! hee hee), had a quick chitchat with James Worrosaran (the uber hot hot hot treasurer of Love Yourself) kahit na super busy sya, and also mingled with other volunteers and facilitators (special shoutout to Eric na very accommodating, and to Oli na very haggard after the day!). to be honest, i really wanted to be a volunteer for the group too. kaso naisip ko, hindi ba weird that a sex worker like me will actually be a volunteer to help stop aids, samantalang most people point their fingers to people like me, na kesyo isa daw kami sa biggest factors kung bakit mabilis kumalat ang hiv sa msm community. but then, after talking to all these volunteers, especially to Papi James Bon, nakaka-touch isipin na wala silang pakialam tungkol sa trabaho ko and they actually inspired me more to be a volunteer. it only goes to show one thing... it's not about who you are, it's about how you can help.

what's best about the event, though, is that i get to meet some bloggers (hello to fabsacters McVie, Gibbs, and CC!) and a lot of people who are very eager to support the advocacy. nakakatuwang isipin na mapababae, lalaki, straight, bading, mataba, payat, professional, bum, estudyante, sikat, pinoy, foreigner, and people from different career groups and walks of life eh nagsama-sama sa isang event na ganito to help promote awareness about hiv, promote ways in preventing it, and inform people that there is always someone who is ready to listen to you about this very sensitive issue. talagang kwentuhan at bonding to the max. and, not to mention more highlights of the event...

one, Rocco Nacino himself participated in the shoot! bukod sa pagiging super cute nya, sobrang commendable si Rocco for being very friendly. sayang, hindi ako nakapagpapicture sa kanya. and, funny, kasi instead of Vinn introducing me to him with my real name (si Vinn kasi ang contact person ni Rocco, and sya ang nagpakilala kay Rocco sa aming lahat), ipakilala ba naman ako sa Boy Shiatsu! ayun! nagulat si Rocco sa pangalan kong Shiatsu. haha!

two, Mr. Raymond Alikpala, author of the book "God Loves Bakla" (available na sya sa bookstores, go get a copy!) was also there to support the project. nakakahiya nga, kasi kinukulit ko sya about the tickets, not knowing he is THE Raymond Alikpala pala! but Sir Raymond, though quiet and quite reserved, is very nice naman. he even signed some copies of his book for some of the people in the studio. sweet!

three, Direk Maryo J delos Reyes visited to show his support. it was quick, but the moment is very memorable!

after a long day, kahit na nakakapagod at talagang nakakaubos ng energy (the makulet na shoot, the makulet na bentahan ng ticket, the makulet na pag-motivate sa ibang participants during the shoot, the makulet na paggaya sa mga pictures na nakadikit sa wall ng studio ni Sir Ian, the makulet na rampahan at pagsayaw sa mga club music sa background, and the makulet na kwentuhan), sobrang fun naman ng event. sabi nga ni Migs... "that's all that matters... having fun! kahit ano pang ginagawa mo, just have fun, yun ang importante."

sa mga hindi nakaattend, sayang... pero need not to worry. as from what i heard, part 2 is already being planned! make sure you don't miss it!

and, let me take this chance to promote the film showing na rin next week! masaya to!

*switches to sales talk mode*

biruin nyo, 500 pesos lang, two movies na agad! (samantalang ang imax, 600 pesos, isang movie lang!) tapos, may kasama pa itong finger foods (yung sa imax, wala!). and the best thing about this, may meet and greet pa! walang ganyan ang imax! get a chance to meet and greet the officers and participants of Love Yourself (hahahaha!). but, seriously, let's all take this chance to show the world how united and how dedicated we are in delivering the message to the people about the risk of hiv, and about what we can do about it. wouldn't it be fun to mingle with people who support a very good advocacy? plus, may kasama pang kwentuhan from famous photographers, writers, bloggers (Migs will be there!), people from the fashion industry, and kung sinu-sino pa! let this be not just a night of showcasing two great films, but let this be a night of mingling, friendship, and bonding, while we all show our support to The Love Yourself Project and it's mission to help prevent the spread of hiv!

Ang Sayaw ng Dalawang Kaliwang Paa and Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington will have a special back to back screening on august 23, 2011, tuesday, at SM Megamall Cinema 9. for further queries, visit the Love Yourself website here. kitakits!

The Shoot (quickie entry)

2011-08-14T13:02:00.000+08:00

live na live sa location ng shoot for The Love Yourself Project. ang asteg ng t-shirt, ang asteg ng grooming, at ang asteg ng mismong shoot!

hanggang 10pm pa to, so habol na! remember, this is not just a photoshoot. this is for a good cause.

and nakita ko na si *toot* at *toot*... pwede na akong mamatay! hahahaha!

kitakits guys!